We slapen redelijk goed in een kamer zonder airconditioning. We laten de hele nacht de deur naar buiten open staan en dat helpt een beetje. Het ontbijt in de Campanile is het hoogtepunt van het hele hotel. We smullen er van. Na het ontbijt halen we de fietsen door de buitendeur van onze kamer en bepakken ze met onze bagage. Dan begint de tocht naar de haven. We zijn mooi op tijd voor de 2,5 kilometer rit naar de DFDS terminal. Het is nog een heel proces om binnen te komen. Eerst door de incheck van DFDS en dan de Franse grenscontrole, dan de Franse douane, maar daar beweegt niemand. Vervolgens de Engels pascontrole en dan de Engelse douane. Daar wordt een Nederlander die de auto tot de nok toe vol heeft en ook nog een fietsdrager heeft, gevraagd om zijn auto open te maken. Dat gaat nog wel even duren. De meneer heeft er geen zin in en zegt dat ze ons maar moeten controleren. Wij mogen echter ongezien door. Betrouwbare gezichten, hè.
We moeten ons opstellen op strook 17 voor tweewielers. Dat zijn voornamelijk motoren. Het is niet echt druk want er zijn nog maar twee motoren en weinig autos. Deze veerroute is ook meer voor vrachtwagens. We moeten nog een klein uurtje wachten voor we aan boord kunnen. We bezoeken de tax free winkel, maar hebben geen zin in een overpriced giant Toblerone (komt uit een comedy sketch, geen idee welke). We mogen bijna als eersten aan boord, alleen een paar vrachtwagens die op de boeg van het schip geparkeerd worden mogen voor. We rijden de boot op en parkeren onze fietsen op een daarvoor bestemde plek. Daar is net ruimte voor vier fietsen, dus veel wordt er niet per tweewieler gereisd. We maken de fiets vast met een touw en gaan dan het schip in. Dat is een standaard veerboot. We blijven eerst buiten totdat we de haven uit zijn. Dan kijken we rond wat er nog meer te vinden is op de boot. Dat zijn onder andere twee bekers koffie voor 9,55 euro. Chris zegt dat de prijzen zo hoog zijn omdat anders het ticket duurder zou worden. Dat is een geruststellende uitleg zodat de koffie toch nog enigszins acceptabel te drinken is. Dat ticket is overigens inderdaad goedkoop. We varen vandaag voor 30 euro naar de overkant inclusief fiets. De overtocht is rustig. Er is een lichte deining en die heeft op veel mensen het effect dat ze in slaap vallen. Overal om ons heen doen mensen een dutje. Na twee uur zijn we in Dover. We mogen weer als eersten van boord en zetten weer voet op Britse bodem. We worden vriendelijk gewezen op een rode lijn die over het hele terrein loopt en die we moeten volgen. Dat is vrij makkelijk, er is alleen een hek dat niet open wil. Daar komt een mannetje voor. Dat was de laatste hindernis en zo rijden we Dover in. De eerste stop is een supermarkt om een lunch bijeen te zoeken. Lekkere sandwiches met chocolademelk. We fietsen Dover uit en het gaat direct omhoog. Onze fietsen hebben daar geen moeite mee. We komen aan op de krijtrotsen tussen Dover en Folkestone. Een prachtig gebied met een mooi fietspad en mooie uitzichten over zee. We vinden een plek om onze stoeltjes op te zetten en genieten van onze lunch met uitzicht op zee en de krijtrotsen. Na de lunch dalen we steil af naar Folkestone. Halverwege de afdaling komen we bij het museum voor de Battle of Brittain. We parkeren onze fietsen en brengen een bezoek aan het museum dat over de luchtslag ter verdediging van Engeland gaat. Never give up, never surrender. Als we na het museum verder afdalen naar Folkstone komen we daar bij de oude vissershaven. Die heeft een toeristische boost gekregen. Hier halen we een heerlijk biologisch, lokaal, handgemaakt en geschept ijsje. Smullen hoor.
Het wordt tijd om eens wat kilometers te gaan maken. De rest van de rit is vlak, dus dat maakt dat we mooi op kunnen schieten. Eerst richting Hythe, vroeger een mondaine badplaats, nu is de status iets minder. Het Imperial Hotel oogt wat vervallen, al staat de reclame voor Moët & Chandon nog prominent voor de deur. Na Hythe volgen we een hele tijd het Royal Military Canal. Een kanaal dat gegraven is tussen 1804 en 1809 om de legers van Napoleon tegen te houden. Die had namelijk bij Boulogne enorme legers verzameld om Engeland aan te vallen. Dat kwam er echter niet van doordat de Franse vloot bij Trafalgar verslagen werd en dus was het kanaal niet nodig. Maar wel mooi dat wij er nu dus langs kunnen fietsen. Het originele kanaal is 45 kilometer lang, maar na een kilometer of 10 is het deel dat weer opgeknapt is om langs te fietsen afgelopen. We slaan linksaf het Romney Marsh in. Een groot moeras dat geschikt is gemaakt voor de landbouw en dat zo plat als een dubbeltje is. Goed fietsen dus, ware het niet dat de zon nogal op ons brand. Snel doorfietsen dus. In New Romney komen we bij ons hotel. Dat is een beetje Fawlty Towers achtig. Organisatorisch ook een rommeltje. De mevrouw kon onze reservering niet vinden. Gelukkig kwam alles toch nog goed en kregen we kamer 3 met uitzicht op de weg. Nadat we onze intrek hadden genomen en het luie zweet er afgedoucht hadden zijn we gaan eten in de pub naast de deur. Eenvoudige pubgrub met een lekker biertje. Toen we klaar waren met eten werd een deel van het restaurant leeg gemaakt. Blijkbaar kwam er een band spelen. Wij maakten ook plaats en gingen terug naar het hotel om de wedstrijd Spanje - België te bekijken en de video te maken. Dat laatste lukte, maar het eerste maar tot de eerste helft. Daarna waren we zo moe dat we in slaap zijn gevallen terwijl er in de pub naast ons dus een band speelde. Geen last van gehad, behalve even toen ze een korte pauze hadden en het wat stiller werd. We hebben daarna een goede nacht gemaakt. Het doel was om vroeg op te staan en voordat het weer heet werd een groot deel van de route gefietst te hebben. Dat gaat vast lukken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten