USA 2012 Seattle 2

Vandaag een hele rustige dag om bij te komen van de reis en te wennen aan het tijdsverschil van 9 uur. Dat valt echt niet mee. We zijn eerst om een uur of drie wakker, dan om een uur of vier, dan half vijf, dan vijf uur en zo voort. Toch proberen we elke keer weer in slaap te komen om er maar zo snel mogelijk ons dag en nachtritme aan te laten passen. Om een uur of acht is het welletjes en gaan we er uit. Anna en Thom zijn dan ook net wakker, die slapen toch een stuk beter dan wij. 

We ontbijten wat met Capt'n Crunch en Fruit Loops en skypen (lekker modern) met opa en oma in Zwolle. Da's leuk, want door het tijdsverschil is het daar einde van de middag en bij ons begin van de dag. Opa heeft het over de Tour de France, dus als we uitgeskypt zijn zetten we de tv op NBC voor de Tour. Het kan niet echt boeien. Kan door het gebrek aan Nederlandse inbreng zijn of het is gewoon te ver weg. Ik schrijf maar een stuk voor het blog, want dat was er gisteren niet meer van gekomen door de vermoeidheid.

Om een uur of elf zijn we weer een beetje bij zinnen en als Liesbeth en Hunter naar de dokter zijn lopen wij naar de Safeway. We maken weer dezelfde fout als de vorige keer. Naar winkels in Seattle loop je niet, ook al zijn ze nog zo dicht bij. De grote verpakkingen brengen je onherroepelijk in de problemen, want je kunt je boodschappen niet allemaal dragen, of je moet niet alles meenemen wat op je lijstje staan. Dat wordt morgen dus nog een keer, maar dan met de auto. We lopen terug en zijn om een uur of een weer in huis waar we bagels met jam en roast beef eten.

Na het eten komen Liesbeth en Hunter weer terug. Om een uur of twee pakken we de auto en rijden richting Renton voor een wandelingetje in een Japanse tuin. Erg leuk, veel water en veel kleine paadjes. De kids vinden het prachtig en Little Bear, het hondje van Liesbeth vermaakt zich ook best.

Na de wandeling rijden we naar de Sub 7 Shop, een namaak Subway in handen van een Chinees echtpaar. Do you want chee?? Uiteindelijk blijkt niet alleen het spreken een probleem, maar ook het luisteren. Hoewel ik duidelijk pepperoni zei, krijg ik een broodje pastrami. Ook lekker, maar geen pepperoni.
Maar dat heb ik natuurlijk thuis pas door, te laat om nog te protesteren.

Na het eten slaat de vermoeidheid natuurlijk echt toe, maar dat kan ook door het (behoorlijk grote en behoorlijke lekkere) biertje erbij zijn. Met dichtvallende ogen zit ik dit stukje te tikken. Thom loopt achter mij langs en geeft er de brui aan. Hij gaat slapen. Het is half negen, ik maak het ook niet lang meer.
Tot morgen. O ja, had ik al gezegd dat het warm was? Korte broekenweer!!!