(Vandaag even geen foto's, want het is 22 uur en ik kan het snoertje niet vinden om de camera aan de computer te hangen. We hebben 85 snoertjes, maar de juiste ligt nog in de auto en ik heb geen zin om daar naar toe te lopen. Morgen maar weer.)
Vandaag begint onze grote rondreis door het westen van de VS. We staan extra vroeg op, want Liesbeth gaat altijd om half zeven naar haar werk en wij willen ook wel zo rond die tijd weg. We hebben direct een van de langste etappes voor de boeg. We gaan dus om kwart voor zes uit bed en eten een snel cereal ontbijtje met koffie. Nederlandse Senseo, fair trade. Daarna de spullen in de auto en proberen de kinderen uit bed te krijgen. Met Anna lukt dat wel, Thom is wat moeilijker uit zijn bed te krijgen. Iets voor zevenen vertrek Liesbeth en wij zijn dan ook klaar om te vertrekken. Of toch niet? Thom komt er achter dat hij nog niet ontbeten heeft en neemt nog een bakje Capt'n Crunch. Maar dan kunnen we echt op weg. We gaan de stad uit en dat scheelt aanzienlijk in het verkeer. Het is rustig, in tegenstelling tot het verkeer de andere kant op. Als we Tacoma voorbij zijn gaan we van I-5 af en rijden binnendoor richting Mount St. Helens. Dat is onze eerste doel, maar wel drie uur rijden van Seattle af. Na twee uur komen we in Elbe waar een koffiekraampje langs de weg er goed uitziet. Een cafe Moccha, een Latte (ja, Thom is ook om), een White Chocolate Moccha (Anna doet ook een bakkie) en een thee. We drinken het op tussen de wagons van de Mt. Rainier Railway en raken en passant nog in gesprek met een World War II veteraan uit Ohio die in de oorlog in Heerlen was geweest, daar een nazi-gun had geruild tegen een paar schoenen en ook nog alle Nederlands munten van rijksdaalder tot tiny dubbeltje had. Leuk hoor. Daarna weer met de auto door in de richting van de mountain. De wegen er naar toe waren niet al te best, maar we hebben een auto met grote wielen (als het lukt komen er zo een paar foto's) dus we hobbelden er lekker over heen. Als we in Randle komen is er een General Store, een prima plek om wat broodjes en beleg te kopen voor de lunch. Die gaan we op de berg opeten. Nog even tanken (3,79 voor de gallon) en dan weer verder. Als we uiteindelijk bij Mt. St. Helens komen blijkt dat je een park permit moet hebben, 5 euro in een envelopje en dat in een zuiltje gooien. Flapje van het envelopje aan de spiegel van de auto en klaar is Kees. Anna probeert op de parkeerplaats nog even de rode knop op de afstandsbediening van de auto en ontdekt, samen met alle andere mensen in de wijde omgeving, dat het de panic button van de auto is. Indrukken en hij toetert alles en iedereen bij elkaar. Weer wat geleerd.
Dan rijden we naar boven in de richting van Windy Ridge. In 1980 is Mt. St. Helens horizontaal uitgebarsten met een enorme knal. Zo hard dat in de wijde omgeving geen boom meer overeind stond en dat 57 mensen in de buurt het loodje legden. Als je naar Windy Ridge rijdt kom je tal van uitzichtspunten tegen vanwaar je de vulkaan in alle pracht kunt bekijken. Het is alleen behoorlijk hoog en dus ook behoorlijk koud. Daar komt nog bij dat het ook behoorlijk bewolkt is, dus al met al geen pretje. De bedachte picknick vindt helaas daarboven geen doorgang, want het waait en is veel te koud. We dalen snel weer af naar aanvaardbare hoogtes en temperaturen en smeren dan ons broodje. Heerlijk zo'n lunch in het bos.
Als we het eten ophebben rijden we verder richting het zuiden. Het doel is de Columbia River en een paar watervallen die daar van de Columbia River Gorge naar beneden vallen. De mooiste, maar tegelijk ook drukste van allemaal is Multnomah Falls. En passant ook nog de hoogste waterval van Oregon. We lopen naar de brug die hoog boven het tweede deel van de waterval uittorent en Christien wacht beneden met de camera. Als ze de plaatjes geschoten heeft komt ze ook naar boven. Mooi gezicht zo'n enorme waterval. Daarna lopen we weer naar beneden en gaan nog even in de gift shop rondneuzen. T-shirt, vingerhoed en onze nieuwste hobby, een speldje voor op het hoedje.
Met de auto snel weer verder voor onze laatste stop. Bij Estecan ligt de oudste geocache ter wereld en je kunt er wel een heleboel gevonden hebben, als je deze niet hebt, tel je natuurlijk niet echt mee. Via allerlei binnenwegen komen we bij de locatie aan. Niet vinden is geen optie. Als we het in Nederland hebben over paadjes die zichtbaar naar de locatie van een geocache lopen, dan hebben we het hier over een bewegwijzerde snelweg. Zeer makkelijk gevonden dus. En ook snel weer weg hier. Er rijdt een auto met wat schreeuwende rednecks rond.
Nog een half uurtje en dan zijn we bij ons motel. Dat valt dus reuze mee. Als we daar aankomen checken we in en gaan op zoek naar wat eten. Dat is niet moeilijk, want er zijn in deze buurt wel 20 verschillende restaurant. We nemen de Carl Jr. met zijn hamburgers. Natuurlijk.
Daarna wandelen we nog wat rond, bekijken een sportwinkel, die ook guns in alle soorten en maten verkoopt en eten een ijsje bij Baskin and Robbins. Heerlijk, dat is de tweede in twee dagen. Daarna snel terug naar het motel waar ik onder het genot van een meegebracht biertje dit verhaaltje tik.
Het weer was vandaag goed. Het was eerst bewolkt en op de berg koud. Toen we later in Oregon kwamen was het zonnig en warm.
Tot morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten