USA 2012 Seattle 1

Na een reis van zo'n 20 uur waren we gisteren zo moe dat er geen tijd meer was voor een uitgebreid verhaal, vandaar dat we dat nu maar even inhalen.

Het begon allemaal op het station in Assen. Coen en Tineke brachten ons er met de auto heen. Op het perron was het een reunie van bekenden. Een collega van Christien die naar Madrid vloog, Fred en Andrea uit Zeegse die naar het concert van Bruce Springsteen in Dublin gingen en wij, die klaar stonden voor vertrek naar Schiphol. En dan natuurlijk nog enorme aantallen ouderen die weer eens vrij gingen reizen. Even twijfelden we of een trein later zouden nemen, maar op het laatste moment zijn we toch maar ingestapt. We zaten verspreid over de trein, maar na Zwolle konden we bij elkaar zitten. in Amersfoort kwamen ook Fred en Andrea erbij. Door het gezelschap was de treinreis naar Schiphol zo voorbij. We kwamen mooi op tijd aan. Met de bagage achter ons aan zochten we naar vertrekhal 1 en balie 2 waar we aanschoven in de rij. Na een half uurtje waren we onze tassen kwijt en gingen we door de security check. Ook geen probleem. Dan maar even shoppen. Niets gekocht. Na een bakkie koffie en thee was het tijd om naar de gate te gaan. Ook daar verliep het weer soepeltjes. We gingen als laatsten aan boord. De beenruimte was redelijk. Ik zat in ieder geval niet met mijn knieën tegen de stoel voor me aan. Er was nog wat ruimte. We vertrokken een half uurtje te laat. 

De vlucht van drie uur stelde niet veel voor. We kregen geen eten aan boord, maar wel genoeg te drinken. En uiteindelijk ook nog een bakje yoghurt, gesponsord door een IJslands zuivelbedrijf. Een half uurtje later dan gepland landden we op Keflavik. Daar waren we 17 jaar geleden ook geweest, maar inmiddels was het gebouw daar wel een factor 10 groter geworden. Maar heerlijk rustig allemaal. We wandelden naar de centrale hal waar we wat te eten haalden. Hamburgers, zalm, sushi en nog wat sandwiches voor aan boord. Nadat het op was nog even naar de IJslandse truien gekeken, maar die zijn nog steeds prijzig. En toen was het al weer tijd om naar het vliegtuig naar Seattle te gaan. Het boarden verliep soepel en bij het instappen van het vliegtuig stonden en dozen met flesjes water die je gratis mee mocht nemen naar binnen. Het vertrek was deze keer precies op tijd. 

De vlucht duurde nu 7,5 uur en dat is een hele zit. Gelukkig was er een videoschermpje waar je je eigen films, muziek, documentaire en vluchtinfo kon bekijken. Daarmee kom je de tijd wel door. Toen iedereen ging eten en dat gratis kreeg of er heel veel voor betaalde toverden wij onze heerlijke pastasalades, sandwiches en dozen sushi tevoorschijn. We kwamen een kwartiertje te vroeg op Seatac aan, maar dat kwartiertje raak je wel weer kwijt door de rijen bij Immigration, Customs en later bij de autoverhuur. Immigrations was nog wel grappig, want je moet tegenwoordig vingerafdrukken inleveren en een foto laten nemen. Alleen Anna hoefde dat niet. Thom wel. Blijkbaar maakt het uit of je 13 of 15 bent. Minder bedreigend. Nadat we onze bagage van de band hadden gehaald en na de douane weer hadden ingeleverd liepen we naar de aankomsthal. Daar stond Liesbeth ons al op te wachten met mooie bloemetjes. 

Samen de bagage opgehaald en in de shuttlebus naar een gloednieuwe hal waar alle autoverhuurders zitten. Daar moesten we alweer een tijdje wachten. Toen we aan de beurt waren ging het allemaal soepel. Nog even een upgrade geregeld naar een wat grotere auto en toen konden we naar de grote parkeergarage die alleen voor huurauto's was. 

We hadden al snel een mooie Hyundai Santa Fe gevonden met 2500 mijl op de teller. Een enorme bak, dus wel even wennen. Gelukkig was Lies erbij die ons kon vertellen hoe we naar haar huis moesten komen en nog was rijtips kon geven. We gingen via de Columbian Way exit op I 5, omdat je dan een mooi uitzicht op downtown Seattle hebt.
Thuis werden we opgewacht door Hunter, Dove, Robert en Rachel. Die hadden allerlei heerlijke dingen gemaakt, zodat we gelijk aan konden vallen. Na nog wat gezellig gekletst te hebben vertrokken de gasten en dat was voor ons het signaal om naar bed  te gaan. Inmiddels was het al half zes Nederlandse tijd.