USA 2012 Richmond, California 2

San Francisco

Voor ik begin: kijken jullie wel op Thom zijn fotoblog????
Het adres is http://travelog.me/thom

Zo, vandaag kunnen we rustig aan doen, want we vertrekken niet uit het hotel. We blijven hier drie nachten waarvan er dus een om is. Heerlijk geslapen, alleen komt er 's ochtends water langs het raam naar beneden. Iets met de verwarming/airconditioner boven ons. We kleden ons aan en vertrekken om half negen uit het hotel. We hebben er namelijk geen ontbijt, dat pikken we onderweg op. We rijden terug naar Larkspur over de Richmond Bridge, een werkelijk gigantische brug over de San Francisco Bay. In Larkspur willen we met de ferry naar San Francisco varen. Als we vijf minuten uit ons hotel zijn, zien we langs de weg een Donut King. We draaien om de weg over te steken en parkeren er. Het is er druk en dat is ook niet zo gek. Ze hebben niet alleen donuts, maar ook lekkere croissants, muffins en andere broodjes. Ook hebben ze prima koffie. Met de nodige lattes, moccha's, een thee en een zak met broodjes vertrekken we weer. Het duurt niet lang voor we in Larkspur zijn. We parkeren op een enorme parkeerplaats en lopen naar de terminal.

Als we kaartjes gekocht hebben gaan we door de controle. De man die daar zit wijst ons nog even op de gratis kaarten en vertelt dat er veel kortingsbonnen inzitten. Handig. Als we in de terminal zijn eten we onze broodjes op. 

De boot is precies op tijd. Nadat we aan boord zijn vaart hij meteen weg. Eerst zachtjes, maar als we langs de San Quentin gevangenis zijn maakt de boot plotseling vaart. Met een snelheid van 60 kilometer per uur razen we naar downtown SF. Het duurt dan ook maar een half uurtje voordat we er zijn. Onderweg is er niet veel te zien, want er hangt een enorme mistbank boven de baai. Als we aangelegd hebben gaan we van boord in de Ferry Building. Een mooi opgeknapt gebouw waarin een soort markt met verse producten is gevestigd. We blijven er niet hangen, maar lopen Market Street in. Een van de doorgaande wegen door de stad met een heleboel winkels er aan. De kaart die weg gekregen hebben is erg behulpzaam met het vinden van de juiste winkels. Toch is onze eerste bestemming Yerba Garden, een park dat aangelegd is in een voomalige achterbuurt. Het werd van verschillende kanten aanbevolen, maar valt een beetje tegen. Dan maar snel terug naar Market Street. Thom is op zoek naar schoenen die hij in Seattle had gezien, maar waarvan ze daar de goede maat niet hadden. Gelukkig hebben ze die hier wel. Hij heeft dus nieuwe schoenen. Daarna kopen we voor Anna nog een paar goedkope sneakers, zodat die ook iets heeft om wandelingen op te maken.

Daarna kopen we weer de gebruikelijke lekkere broodjes voor de lunch.
We proberen op Market Street een tram te nemen naar Fishermans Wharf, alleen komt er maar geen tram. Dan maar de bus. Dat gaat een stuk beter en een minuut of 10 later zijn we op Pier 39, een centrum van vermaak. Wij gaan op een bankje zitten en eten onze broodjes op. Heerlijk.
Na de lunch is het tijd om de omgeving te verkennen. Heel veel souvenierswinkels met t-shirts en ander spul. Thom koopt een t-shirt, zijn eerste. We kijken naar wat straattheater en naar de sealions in de haven.
Het is er erg gezellig en we proberen zo weinig mogelijk geld uit te geven.
Dat lukt een tijd later heel goed als we gaan kijken of er kaarten te krijgen zijn om Alcatraz te bezoeken. Die kosten 28 dollar per stuk. Als we bij het loket komen blijkt dat de eerstvolgende mogelijkheid om naar Alcatraz te varen op 14 augustus is. Dan zijn we helaas al weer weg. Dat bespaart dus een hoop geld. Moeten we het toch maar met de gevangenis van Veenhuizen doen.

Hierna is het weer tijd voor een volgend toeristisch doel. Telegraph Hill met daarbovenop de Coit Tower. We beklimmen de heuvel te voet over trappen die langs prachtige huizen voeren. Een mooie klimpartij die ons ook nog een geocache oplevert die halverwege verstopt ligt. Boven kopen we kaartjes om de toren op te komen. Gelukkig met een lift. We staan even in de rij en hebben dan tijd om de wandschilderingen te bekijken. De toren is gebouwd in 1933 tijdens de Grote Depressie. De binnenkant is in die tijd beschilderd door lokale kunstschilders. De tijd is goed te herkennen en doordat er ook schilderingen van de omgeving te zien zijn, krijgen we een mooi beeld van San Francisco in 1933. Als we met de lift bovengekomen zijn is het goed koud geworden. De mist rolt weer over de stad. We kijken even rond en gaan dan weer in de rij voor de lift naar beneden. Als we buiten zijn gaan we bij de bushalte staan voor de bus naar beneden. Die komt snel. Lijn 39 brengt ons de heuvel af naar Columbus street. Daar stappen we over op lijn 30. Die is eigenlijk vol, maar we kunnen er nog net bij. Bij elke halte is er vervolgens een toneelstukje. De chauffeur moet er mensen uitlaten, maar wil niet dat er mensen bijkomen. Toch wurmen zich telkens mensen naar binnen. Hilariteit, want de chauffeur bonjourt ze er weer uit. Na een paar haltes besluiten wij om ruimte te maken. We willen immers toch naar Chinatown en daar rijden we al een tijdje langs. We lopen naar Grant Street en als we daar aankomen is er aan de overkant een sushi restaurant met bootjes. Dat is leuk. 

Je eten komt langsdrijven en als het je lijkt, eet je het op. Nog een bordje Chicken Teryaki erbij en het feest is compleet. Als we het eten ophebben lopen we Grant Street af. Morgen komen we terug om de winkeltjes met chinese spullen te bekijken, want nu willen we de ferry van 8.10 halen. Dan zijn we op tijd bij het hotel om nog wat te zwemmen. Na een behoorlijke wandeling zijn we mooi op tijd bij de boot. Die gaat weer met dezelfde hoge snelheid terug naar  Larkspur. Daar pakken we onze auto en rijden terug naar het hotel. De kinderen gaan nog even zwemmen, maar het is buiten al weer afgekoeld naar een graad of 15 met een stevige wind. Na een half uurtje hebben ze er genoeg van. Wij brengen een zak was naar de receptie. Die is morgen gewassen en gestreken weer terug voor 6 dollar. Daar kun je het zelf niet voor wassen. 
Tenslotte is het tijd voor een biertje en een verhaaltje. Op de tv staat de herhaling van de intocht van de Olympisch sporters op. NBC heeft voor 1 miljard aan reclametijd verkocht en dat zul je weten ook. Om de drie landen is er weer drie minuten reclame. Om gek van te worden. We zijn nu bij Yemen, dus lang zal het niet meer duren. Het is trouwens ook tijd om te gaan slapen. Welterusten. En denk aan Thom's foto's.