Het is de hele nacht onrustig geweest. Om 12 uur waren we klaarwakker en uitgeslapen. Buiten waren ook allerlei mensen aan het kletsen, want we zitten naast het zwembad en dat is ook gelijk de rookzone. Iedereen die thuiskomt rookt eerst nog even een pafke daar en gaat dan pas naar de kamer. Uiteindelijk houden we het tot half vijf vol en dan ben ik echt wakker. Nog proberen te dutten, maar dat lukt ook niet. Vandaar dat ik nu, om kwart over zes, met een flesje water buiten bij het zwembad zit en dit verhaal typ. Nog even en we staan op en zullen eens kijken of er wat te ontbijten valt. Om 7 uur bellen we Klaas en AJ uit bed. Die hebben natuurlijk weer de hele nacht liggen ronken. Als iedereen gedoucht heeft gaan we naar het ontbijt. Dat ziet er niet slecht uit. We horen ook de eerste Nederlander die hier op een congres is. Het ontbijt bestaat voornamelijk uit bagels en cereal. Maar er is genoeg en het is prima te doen. Na het ontbijt pakken we onze spullen en checken uit. We halen de auto uit de garage en rijden al snel over Sunset Boulevard. Eerst een club bekijken, de WhiskeyAGogo, iets met de Doors. Daarna richting Rodeo Drive, de duurste winkelstraat van Beverly Hills. Alle winkels zijn dicht dus dat is maar goed ook. Veel te duur allemaal. We beginnen aan onze rit door Beverly Hills. We hebben een lijst met adressen van de sterren en een kaart met een route. Het duurt niet lang voordat we verdwalen, maar we slagen er toch in om de huizen van Michael Jackson (niet thuis wegens familieomstandigheden), Barbara Streisand, Jack Nicholson en vele anderen te vinden. Na een tijd komen we hoog in de heuvels en draaien we terug richting Hollywood. We stoppen nog even bij een uitkijkpunt waar ook een cache ligt. Het zoeken werpt zijn vruchten af, want Klaas vind inderdaad een doosje. Hij laat zijn geocoin achter die een reis kan beginnen. Ergens op Mulholland Avenue nemen we een verkeerde straat en al snel dalen we de steile heuvels af. Binnen de kortste keren staan we weer op Sunset Boulevard in Hollywood. We rijden naar het oosten en zoeken een Starbucks. Na er een aantal voorbij gereden te hebben die geen parkeerruimte hadden, stoppen we uiteindelijk bij de Starbucks naast ons hotel. We nemen een beker lekkere koffie of iets wat er voor doorgaat en stappen weer in de auto. De parkeerwacht komt melden dat het alarm een hele tijd afging. Waarschijnlijk is dit veroorzaakt doordat AnneJan de panick button op de autosleutel per ongeluk ingedrukt heeft.
We rijden weg bij de parkeerplaats en volgen Sunset Boulevard. De TomTom geeft aan dat we rechts de snelweg opmoeten, maar we rijden de afrit voorbij. Als we iets verderop keren zien we allerlei Mexicanen die langs de kant van de weg staan te wachten tot ze opgehaald worden voor werk. Ze zwaaien naar ons, maar wij hebben geen klusjes. Als we de snelweg op zijn gaat het allemaal probleemloos verder. Eerst over de 101, maar al snel zitten we op de I 10. Die brengt ons de stad door. Als we bij het knooppunt met de I 15 komen gaan we de snelweg af bij een groot winkelcentrum. We willen water en een koelbox, maar kunnen niet de goede winkel vinden. We rijden een grote cirkel over het terrein van het winkelcentrum en gaan de snelweg maar weer op. Als we over de San Bernardino Mountains zijn, blijven we winkels zoeken, maar het wordt uiteindelijk Barstow waar we boodschappen doen. Wel water, geen koelbox bij de Vons. Met een tasvol boodschappen gaan we verder. We lunchen bij Carls Jr. met lekkere hamburgers en een super milkshake. Als we het op hebben rijden we verder. De volgende bestemming ligt vlakbij, want we gaan even kijken bij Calico Ghost Town. Een oud mijnwerkers stadje in de hete bergen net boven Barstow. In de hoogtijdagen woonden er in Calico 1200 inwoners die zich bezighielden met het zoeken naar zilver, borax en andere mineralen. Het is een interessant plekje om even te kijken, maar het is er wel een beetje warm. Daar waren we nog niet aan gewend. Gelukkig hebben we een boel water ingeslagen. We lopen terug naar de auto en rijden door richting Las Vegas. Onderweg geeft de thermometer van de auto aan dat het buiten 36 graden is. Het duurt maar even of we zijn in Las Vegas. We rijden zo snel mogelijk naar de Strip en cruisen daar in noordelijke richting naar het Stratosphere Hotel. Dat is al van verre te zien, want er staat een toren van 328 meter naast. Robert stuurt de auto het hotel in. Da’s nog even lastig, want er staan een hoop borden die de richting moeten wijzen. We nemen de goede en rijden zonder problemen de parkeergarage in. Met de bagage zoeken we onze weg naar de ingang van het hotel. We vinden hem snel, maar we moeten toch nog eerst het hele casino door voordat we bij de incheck balie komen. We krijgen twee kamers op de 14e en 15e verdieping. De kamers zijn prima, maar we zijn er snel weer weg, want we gaan Las Vegas bekijken. We willen eerst de toren op, maar dat valt nog niet mee. Eerst moet je dan kaartjes halen met je kamersleutel. Dan weer een korte security check en dan pas naar boven. Het uitzicht is wonderschoon, met name door de lichtjes, want het is inmiddels donker geworden. Bovenop de toren zijn ook een paar kermisattracties bevestigd. De ergste is wel een stuk rails met een achtbaankarretje erop. Het apparaat wipwapt over de rand van de toren. Het karretje rijdt dus over de rand om op het laatste moment te stoppen. Je moet er maar in durven. Wij in ieder geval niet. We gaan naar beneden en drinken in het casino een lekker biertje. Als dat op is gaan we naar buiten en lopen over de Strip naar The Venetian om te kijken waar AJ de kaartjes voor de Blue Man Group moet ophalen. Daar gaan Klaas en hij dinsdagavond naar toe. Onderweg op de Strip komen we langs de Peppermill, een restaurant dat wel geschikt lijkt om er wat te eten. Uiteraard weer enorme porties waar we niet doorheen komen. Maar het is prima te eten. Hierna vervolgen we onze weg om na een lange tocht bij namaak-Venetie te komen. Er zijn gondels, er is een San Marcoplein en er is een enorm casino. Het ziet er fantastisch uit. Helemaal achterin zit de kassa van de Blue Man Group, maar die is net dicht. We gaan het casino weer uit en steken de weg over naar The Mirage. Daar zou een vulkaanuitbarsting te zien zijn. Helaas hebben we die niet gevonden. Ook de dolfijnenshow was al dicht. Dus nemen we maar een taxi terug naar ons hotel. We gaan snel slapen.
We rijden weg bij de parkeerplaats en volgen Sunset Boulevard. De TomTom geeft aan dat we rechts de snelweg opmoeten, maar we rijden de afrit voorbij. Als we iets verderop keren zien we allerlei Mexicanen die langs de kant van de weg staan te wachten tot ze opgehaald worden voor werk. Ze zwaaien naar ons, maar wij hebben geen klusjes. Als we de snelweg op zijn gaat het allemaal probleemloos verder. Eerst over de 101, maar al snel zitten we op de I 10. Die brengt ons de stad door. Als we bij het knooppunt met de I 15 komen gaan we de snelweg af bij een groot winkelcentrum. We willen water en een koelbox, maar kunnen niet de goede winkel vinden. We rijden een grote cirkel over het terrein van het winkelcentrum en gaan de snelweg maar weer op. Als we over de San Bernardino Mountains zijn, blijven we winkels zoeken, maar het wordt uiteindelijk Barstow waar we boodschappen doen. Wel water, geen koelbox bij de Vons. Met een tasvol boodschappen gaan we verder. We lunchen bij Carls Jr. met lekkere hamburgers en een super milkshake. Als we het op hebben rijden we verder. De volgende bestemming ligt vlakbij, want we gaan even kijken bij Calico Ghost Town. Een oud mijnwerkers stadje in de hete bergen net boven Barstow. In de hoogtijdagen woonden er in Calico 1200 inwoners die zich bezighielden met het zoeken naar zilver, borax en andere mineralen. Het is een interessant plekje om even te kijken, maar het is er wel een beetje warm. Daar waren we nog niet aan gewend. Gelukkig hebben we een boel water ingeslagen. We lopen terug naar de auto en rijden door richting Las Vegas. Onderweg geeft de thermometer van de auto aan dat het buiten 36 graden is. Het duurt maar even of we zijn in Las Vegas. We rijden zo snel mogelijk naar de Strip en cruisen daar in noordelijke richting naar het Stratosphere Hotel. Dat is al van verre te zien, want er staat een toren van 328 meter naast. Robert stuurt de auto het hotel in. Da’s nog even lastig, want er staan een hoop borden die de richting moeten wijzen. We nemen de goede en rijden zonder problemen de parkeergarage in. Met de bagage zoeken we onze weg naar de ingang van het hotel. We vinden hem snel, maar we moeten toch nog eerst het hele casino door voordat we bij de incheck balie komen. We krijgen twee kamers op de 14e en 15e verdieping. De kamers zijn prima, maar we zijn er snel weer weg, want we gaan Las Vegas bekijken. We willen eerst de toren op, maar dat valt nog niet mee. Eerst moet je dan kaartjes halen met je kamersleutel. Dan weer een korte security check en dan pas naar boven. Het uitzicht is wonderschoon, met name door de lichtjes, want het is inmiddels donker geworden. Bovenop de toren zijn ook een paar kermisattracties bevestigd. De ergste is wel een stuk rails met een achtbaankarretje erop. Het apparaat wipwapt over de rand van de toren. Het karretje rijdt dus over de rand om op het laatste moment te stoppen. Je moet er maar in durven. Wij in ieder geval niet. We gaan naar beneden en drinken in het casino een lekker biertje. Als dat op is gaan we naar buiten en lopen over de Strip naar The Venetian om te kijken waar AJ de kaartjes voor de Blue Man Group moet ophalen. Daar gaan Klaas en hij dinsdagavond naar toe. Onderweg op de Strip komen we langs de Peppermill, een restaurant dat wel geschikt lijkt om er wat te eten. Uiteraard weer enorme porties waar we niet doorheen komen. Maar het is prima te eten. Hierna vervolgen we onze weg om na een lange tocht bij namaak-Venetie te komen. Er zijn gondels, er is een San Marcoplein en er is een enorm casino. Het ziet er fantastisch uit. Helemaal achterin zit de kassa van de Blue Man Group, maar die is net dicht. We gaan het casino weer uit en steken de weg over naar The Mirage. Daar zou een vulkaanuitbarsting te zien zijn. Helaas hebben we die niet gevonden. Ook de dolfijnenshow was al dicht. Dus nemen we maar een taxi terug naar ons hotel. We gaan snel slapen.
Weer: zonnig en max. 36 graden
Eten: Peppermill: steak, ribs, chicken.
Eten: Peppermill: steak, ribs, chicken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten