Mittelrhein 2023 Dag 1

 Vandaag beginnen we aan een korte vakantie in Duitsland met Coen en Tineke. Jaren geleden gingen we ook vaak de hort op richting Duitsland, Frankrijk of Italie. Dan zaten wij achterin de auto. Nu is het een keer andersom en zitten opa en oma achterin de auto. Op weg naar het zuiden. Om iets voor negenen rijden we weg uit Oudemolen. Het eerste doel is Xanten, waar in de Romeinse tijd een nederzetting was. Erg ver komen we echter niet. Als in de eerste kilometer voelt het rijden wat vreemd aan volgens Chris die het stuur in handen heeft. Na 20 minuten gaat het echter is. We rijden bij Spier op de snelweg en plotseling loopt de achterband leeg. Ze weet de auto gelukkig veilig tot stilstand te brengen op een kleine inham. De rechterachterband is inderdaad plat. Ik ga op zoek naar de reserveband, maar zoals dat bij moderne auto's gaat, zit er geen reserveband in. Alleen een spuitbus en een elektrische pomp. Dat zal bij deze band niet meer helpen, want blijkbaar was ie al kapot toen we thuis wegreden en heeft ie het echt na 20 minuten begeven. Rest ons niets anders dan de pechhulp te bellen. Dat is een pechhulp van Toyota. Wel ingewikkeld, want je moet belt een nummer, krijg een bericht op je telefoon, dat open je, dan komt er op de kaart een adres met postcode te staan en dan kun je je pechgeval melden. Alleen, als je naast de snelweg staat, krijg je geen adres met postcode en kom je dus niet verder. Dus maar weer gebeld. Nu wordt je gelukkig direct doorverbonden. De man legt uit dat ze geen pechhulp sturen, maar eerst Rijkswaterstaat benaderen die ons naar een veilige plek moet zien te krijgen. Pas als we daar zijn, sturen ze hulp. Hij zal Rijkswaterstaat waarschuwen.
Na een tijdje komt er een bergingsauto van De Jong uit Hoogeveen aan en die stopt bij ons. Er staat al een Audi achterop die aan de voorkant in elkaar zit. Daar kunnen we niet bij. Zijn collega zit er vlak achter, maar die moet eerst nog een ander klusje doen en zal dan terugkomen. En weg zijn ze weer. Ondertussen zitten wij gezellig op een kleedje naar het geluid van de snelweg te luisteren. Even later komt er een auto van Rijkswaterstaat. Die stopt, ziet dat we veilig staan en gaat weer weg. Een half uurtje later komt de bergingsauto. Die haalt ons op en rijdt naar de volgende afrit. Daar bel ik weer met de Toyota pechhulp. Die kunnen onze eerste melding niet terugvinden. Ik word daar een beetje boos om, want je staat wel langs de snelweg en als de bergingsmannen geen actie hadden ondernomen, hadden we daar nu nog gestaan. Blijkbaar maken ze er een potje van. Ik vraag de man aan de telefoon of de berger ons ook naar de Toyotagarage kan brengen. Daar doen ze eerst wat moeilijk over, maar na wat aandringen blijkt dat ook een optie. En dus rijdt de bergingsauto met ons naar de Toyotagarage in Hoogeveen. Daar krijgen we een lekker kopje koffie en een half uurtje later zit er een nieuwe band op de auto en rijden we verder naar Duitsland. We slaan Xanten maar over en richten ons op Kamp Bornhofen aan de Rijn, waar ons hotel is. Het eerste stuk gaat prima en we schieten mooi op. Maar vanaf het Ruhrgebied gaat het behoorlijk mis met het verkeer. Er zijn ellenlange files. We lunchen bij een bakker in Oberhausen, maar als we daarna weer verder rijden lopen we toch in de files. Dat schiet niet echt op. We vinden wel wat routes die om de files heen gaan, maar die duren natuurlijk langer en hebben eigenlijk alleen maar als voordeel dat je niet stil staat. We zijn de hele middag bezig om in Kamp Bornhofen te komen. Rond half zes zijn we bij ons hotel. Dat ligt mooi aan de Rijn. We hebben twee kamers met een balkon en uitzicht op de rivier. De schepen trekken aan ons voorbij. We drinken een borreltje en een biertje in het hotel. Coen heeft telkens pech, want als hij iets besteld blijkt er elke keer nog maar een bodempje in de fles te zitten. Pas bij de derde bestelling krijgt ie een glaasje met inhoud. De andere restjes mag ie ook opdrinken. Na de borrel gaan we bij de buren Vietnamees eten. Dat ziet er goed uit, maar valt toch een klein beetje tegen. De porties zijn veel te groot en het eten is aan de zoute kant. Maar vooral dat eerste is een probleem. Waar laat je zoveel eten? Na het eten maken we nog een wandelingetje langs de Rijn. Iets verderop is een hotel waar we vorig jaar tijdens ons fietstocht nog wat gedronken hebben. Ook toen was het behoorlijk warm. Nu kijken we er even naar de wijnvaten die ze als overnachtingsplek verhuren. Ze zijn allemaal bezet. We lopen terug naar ons hotel. Daar schrijven we nog dit verhaal en maak ik een video. De wifi is weer eens gebruikelijk slecht, maar ik verstuur het wel met mijn telefoon. Dat gaat iets sneller. Hier komt ie: