Goed nieuws. We hebben super internet en de videos van de afgelopen dagen zijn allemaal online.
Kijken maar!! Die van vandaag komt morgenochtend. nu te moe.
Als we opstaan lijkt het bijna droog te zijn en waait het een stuk minder hard dan de afgelopen dagen. Kijken of dat zo blijft. We pakken onze spullen in en brengen de tassen vast naar de fiets die in de garage staat. Binnen en droog. Goed geregeld door Francois, die trouwens ook onze was heeft gedaan en onze pizza heeft gehaald. Hij doet alles voor je. Hij heeft ook ons ontbijt klaar gezet. Prima de luxe. Brood, kaas, koffie, sap, een eitje, appelmoes, yoghurt, meer brood. Heerlijk allemaal. We eten veel, want we hebben vandaag een mooie tocht voor de boeg. 109 kilometer met drie behoorlijke klimmetjes. Als we het ontbijt ophebben krijgen we van Francois nog ginseng om in de thee te doen. We halen onze laatste spullen en zijn klaar voor vertrek. Maar niet nadat we van Francois nog wat vuilniszakken hebben gekregen om alles droog te houden. Hij blijft maar bezig.
Het is inderdaad zo goed als droog als we wegfietsen. De eerste 30 kilometer heb ik een eigen route bedacht om zo een bocht in de route van Londen naar Parijs af te snijden. Dat werkt wonder boven wonder goed. De eerste anderhalf uur fietsen we door mooi Frans landschap en is het droog. Als een stuk door het bos hebben afgedaald en bij een schuilhut aankomen is het afgelopen met het mooie weer. Het gaat regenen. We zetten de fietsen dus in de hut en nemen zelf ook plaats. Het blijft echter doorregenen. Als het na drie kwartier iets minder is geworden gaan we toch maar fietsen. Maar direct gaan de hemelsluizen ook weer open. We schuilen nog een tijdje onder een conifeer (magnifieke bomen als het regent) maar wagen het er dan toch maar op. Korte tijd later komen we weer op de weg van Londen naar Parijs. Daar kom je ook weer meer fietsers tegen die er allemaal hetzelfde aan toe zijn. Nat dus. Na 50 kilometer en rond 12 uur komen we in Gisors aan. We zoeken een winkel, maar vinden een restaurant. Les Etoils. Er staan nog twee bepakte fietsen voor, dus dat ziet er goed uit. We gaan met onze natte kloffie naar binnen, maar worden niet geholpen. We vragen uiteindelijk of we plaats kunnen nemen en de jongen wijst wat in het rond. We nemen een tafel met vier stoelen om onze natte kleren uit te kunnen hangen. Even later komt de serveerster met heel veel ringen in de neus (studeert voor koe) ons vertellen dat we niet aan een tafel voor vier mogen zitten. Er zit verder niemand in de tent, dus het lijkt ons sterk dat er zomaar een hoop gezelschappen van vier zullen verschijnen en dus sputteren we wat tegen. Ze is echter niet te vermurwen. Chris wil weer vertrekken, maar dan krijgen we niks te eten en dat is ook belangrijk. Dus we gaan naar een tafel voor twee en beginnen daar in de omgeving onze natte spullen uit te stallen. Na een tijdje mogen we bestellen. Hamburgertje, kipvingers, beetje sla en frietjes erbij en we hebben onze maaltijd gehad. Naast ons zitten de eigenaren van de bepakte fietsen ook te eten. We knopen een gesprekje aan en het blijkt dat zij vanuit Engeland de Londen-Parijs route in drie dagen afleggen. Londen - Newport, boot, Dieppe-Forges en vandaag dus ook Forges-Parijs. Zij rijden vandaag door naar de Eiffeltoren. Dat is 20 kilometer verder dan wij en ze zijn niet elektrisch. Maar het is wel te doen. Na de lunch vertrekken we tegelijkertijd bij het restaurant. We zien ze echter vandaag niet meer terug. Blijkbaar pakt de Londen-Parijs route na Gisors direct weer een oude spoorweg op. Dus fietsen we heerlijk vlak weer verder. Moeiteloos eigenlijk. Het weer is ook veel beter geworden. Voor Gisors was het echt heel slecht, maar nu drupt het wel, maar hier heel hard. En dus hebben we aardig lol in. Je kunt wel zien dat het hier heel hard geregend en gewaaid heeft, want er zijn veel takken en bladeren van de bomen gewaaid. Op een gegeven moment is er een boom over het fietspad gewaaid, maar we kunnen er nog net onderdoor. Even verder ligt echter een dikke boom dwars over het fietspad en ook over de weg ernaast. Blijkt dat ie net is omgevallen, want de eerste auto's staan er bij en de mensen uit de auto's proberen de takken van de elekticiteitsdraden en de weg te krijgen. Dat lukt pas als er een installateur met een ijzerzaag bezig is geweest. Met elkaar halen we de takken van de weg. Wij kunnen als fietsers weer als eerste verder. We hebben dus geluk gehad, want de boom is net voor ons omgevallen. Gelukkig kunnen we verder. Aan het einde van de spoorlijn gaat onze route linksaf de Val d'Oise in. En weer hoeven we dus niet stijl te klimmen. We fietsen door langzaam glooiend terrein. Op een gegeven moment gaat het fietspad wel over in onverharde wegen en weggetjes. Dat is best wel leuk, maar de lemen ondergrond is soms wel erg glad. Op een gegeven moment glijdt mijn achterwiel weg op een schuin stukje en kom ik volledig schuin te staan. Gelukkig kan ik het opvangen en blijf ik staan, maar schrikken is het wel. In het dorpje Themericourt stoppen we om wat te eten en te schuilen bij een bushalte, want het is weer eens gaan regenen. We hebben brood met worst en abrikozenjam. Het smaakt prima. Als we klaar zijn en weg willen fietsen blijkt dat ik een lekke achterband heb. Dat is even lastig, maar samen lossen we het op. We vinden het lek, waarschijnlijk veroorzaakt door een meidoorn bij de glijpartje. We plakken het lek en zetten de band weer terug. Pompen met een handpompje is lastig, maar we krijgen toch genoeg lucht in de band om verder te fietsen. Ondertussen is wel de zon gaan schijnen, dus de regenjas kan achterop en even later ook de regenbroek. Wat fietst het lekker in het zonnetje. De band lijkt het te houden, maar dat moeten we morgen maar weer even bekijken. We kopen nog een stokbroodje in het laatste dorpje voordat de voorsteden van Parijs beginnen. Daar ligt ook ons hotel. In de eerste voorstad, Cergy. We slapen in de Campanille. Waarom daar? Nou, in Cergy is het laatste station van de RER A lijn die naar het hart van Parijs gaat. En het is vanuit Forges de eerste stad die je kunt bereiken na 109 km fietsen. Dus 1 en 1 maakt 2. Campanille is standaard goedkoop, dus dat is het geworden. We melden ons bij de receptie en krijgen kamer 008. Begane grond, dus fietsen uitpakken voor de deur. We mogen de fietsen in een afgerasterd stuk zetten. Daar staan ze twee dagen veilig. We hangen al onze spullen te drogen in de kamer, drinken een lekker biertje uit de supermarkt en eten meer brood met pate en jam. Ons avondeten dus. Daarna de videos van de afgelopen dagen uploaden, stukje tikken, nieuwe video maken en online zetten. Genoeg te doen dus.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten