Napoli - Ercolano - Licola

De laatste dag in Napels begint vroeg, maar dat kan ook, want gisteravond zijn we erg vroeg in slaap gevallen. Het helpt als je de ramen dichtdoet, dan is de herrie minder en ben je zo vertrokken. We staan om kwart voor zeven op, want we zijn vandaag van plan om naar Herculeanum te gaan.

Pompeii is bij iedereen wel bekend, maar door de uitbarsting van de Vesuvius in 79 na Chr. is er nog een stad bedolven en dat is Herculeanum. Pompeii is bekender omdat dat eerder uitgegraven is. Van Herculeanum is echter meer bewaard gebleven omdat dat niet alleen onder as en lava is bedolven, maar eerder door een vulkanische modderstroom en toen pas door hete as en een pakket lava van 23 meter. Daardoor zijn in Herculeanum niet alleen de straten en de huizen bewaard, maar ook voedsel, houten delen van huizen en veel kunstwerken.

Complete winkelinrichtingen en badhuizen zijn er nog te bewonderen. Door het dikke pakket modder en lava heeft het erg lang geduurd voordat Herculeanum uitgegraven was en nog altijd is 1/5e deel van de stad nog maar blootgelegd. We zijn er al even na half negen als het nog maar net open is en het is er nog erg rustig. Je waant je snel is een oude Romeinse stad zo'n 2000 jaar geleden. Gelukkig komen de eerste bootvluchtelingen van de cruiseschepen in de haven van Napels ook aan. De wereld van Tui is overal. Toch wordt het niet echt druk en dat is ook de charme van deze opgraving. De meeste mensen gaan naar het overvolle en drukke Pompeii.

We huren een audiogids, zodat we bij elk onderdeel een goede toelichting krijgen en ook nog geen belangrijke dingen missen. We brengen bijna vier uur door in de opgravingen en het verveeld geen moment.

Het ene moment sta je bij de oven van de bakker, dan weer in de kleedruimte van een badhuis en even later weer in de appelboomgaard van een groot huis. Prachtig allemaal.

Als we echt alles gezien hebben verlaten we de opgraving en lopen naar Ercolano zoals de stad nu heet en eten een pizza op een terras. Het is overal opvallend rustig, ook als is het vandaag Maria Hemelvaart. Je verwacht dat heel Italie uitloopt, maar blijkbaar blijft iedereen lekker thuis. Na de pizza pakken we de trein terug naar Napels. Bij het Centraal Station stappen we over op de metro naar Montesanto en daar pakken we weer een andere trein die ons naar het strand moet brengen. Dat duurt een half uurtje en dan staan we plotseling in een beetje verlaten, aftandse omgeving waar we ook nog eens een paar vreemde figuren tegenkomen. We moeten een klein kwartiertje lopen om bij de zee te komen, want de trein gaat niet verder dan hier. Twee keer besluiten we bijna om om te keren, maar gelukkig lopen we door, want we komen er wel. Wel jammer dat het bijna allemaal prive strand is en dat je dus moet betalen om er op te komen. Maar dat doen we graag. Twee strandstoelen en een parasolletje en we installeren ons bij het een of andere Lido.

Om de beurt even zwemmen en afspoelen. Toch wel lekker. OM half zes hebben we er genoeg van en we lopen weer terug naar de trein. We zijn niet de enigen, want er staan al heel wat badgasten op het perron. De Italiaanse NS is ons gunstig gezind, want de terugreis is in een trein met airconditioning. Als we in Montesanto aankomen lopen we naar de Classico wijk waar ook de toeristische straatjes zijn. Daar zoeken we wat te eten en doen dat bij de slechtste tent van Napels. Een vreselijke kipschnitzel met dito aardappeltjes en een heel duur biertje. We doen een spelletje met de ober, want die wacht net zo lang met het eten tot we nog een erg duur drankje bestellen, maar wij zijn niet gek en winnen het spelletje. We krijgen ons eten. Na het eten geen koffie en andere rommel, maar gewoon de rekening. Die is dus goedkoop, maar dat was ook onze bedoeling. Dan lopen we terug naar ons appartement. Het is nog steeds 28 graden als we daar aankomen, maar toch gooien we alle ramen maar open. We pakken alvast onze koffers in voor morgen en schrijven nog even een verhaaltje. Vandaag wel foto's, dus die ga ik er nu bij zetten. Tot morgen.