Bergamo - Alpen - Napels

Een drukke dag vandaag en dus extra vroeg op. Om 7 uur gaat de wekker en worden we wakker. Snel inpakken en ontbijten want om half negen komt Veronica, de huisbaas, om de sleutel in ontvangst te nemen. Klokslag half negen gaat de bel en zijn we klaar om te vertrekken. We hebben alles netjes achter gelaten en bedanken Veronica voor het mooie appartement (voor weinig geld, maar dat hebben we er niet bij gezegd). We stappen in de auto en rijden in anderhalf uur naar Moggio in de bergen. Daar nemen we de kabelbaan omhoog. Als we boven zijn halen we in een Rifugio een kop koffie en door de zoon des huizes worden we in de juiste wandelrichting gestuurd. We kunnen een top beklimmen en daarna afdalen naar het dal. Leuk.

De beklimming van de top van de berg valt reuze mee en om half een staan we bij het kruis te genieten van het uitzicht. Dat gaat heel erg ver, want aan de overkant van de Povlakte zien we de Apennijnen en aan alle andere kanten om ons heen de Alpen. Als hoogtepunt zien we recht voor ons de Mont Blanc opdoemen. Als je zo hoog staat, kun je goed zien dat dit echt de hoogste berg in de omgeving is. Het waait behoorlijk boven op de berg en na niet al te lange tijd dalen we weer af naar de Rifugio. Achter het gebouw gaat een pad naar beneden dat ons in 2 uur bij de auto moet brengen. In theorie althans, want we nemen twee keer een verkeerde afslag en doen er iets langer over. Wel een mooie wandeling, maar het gaat wel een hele tijd stijl naar beneden. Toch komen we op tijd weer terug bij onze auto aan. Daarmee rijden we in een dik uur terug naar het vliegveld. Vlak voordat we er zijn gooien we nog even de tank vol. We hebben onderweg de hele tijd gekeken naar goedkope benzineprijzen, maar nu blijkt dat de auto een diesel is. En dat is natuurlijk altijd goedkoop. Komt nog bij dat we maar een kilometer of 300 gereden hebben, dus voor 25 euro zit de tank weer vol. Vijf minuten later staan we bij de verhuurder op de stoep. Sicily by Car blijkt verlaten te zijn. De mannen die de auto in ontvangst moeten nemen hebben andere bezigheden. We wachten even en vragen aan andere mensen of ze weten waar de mannen zijn. Maar die weten het ook niet. Na 20 minuten tevergeefs te hebben gewacht, loop ik naar de balie van Sicily by Car in de terminal. De jongen achter de balie is er blijkbaar aan gewend en tekent zonder meer alle papieren af. Sleutel inleveren en klaar is kees. Nog wel even Christien ophalen bij de verhuurder, want die is inmiddels op komen dagen. Ik leg uit dat we de mannen niet meer nodig hebben en we lopen naar de terminal. Een ontzettende chaotische boel, want hier vliegen alleen maar budget airlines vandaan. Gedoe dus. We gaan direct door de veiligheidscontrole en komen dan in een redelijk moderne terminal. Tijd om een lekker stuk pizza te eten. Dat is zo lekker dat we een tweede stuk nemen. Daarna op zoek naar een stopcontact om mijn bijna lege telefoon op te laden. Je kunt je telefoon in een hokje stoppen om op te laden, maar dan moet je betalen om het hokje weer open te maken. Dat vertrouwen we niet. We lopen door naar de gate waar we moeten vertrekken. Dat is wel even schrikken, want we komen in de Ryanair terminal, een soort oude schuur waar met wat linten een afzetting is gemaakt.

Het enige goede van deze ruimte is dat er gewoon stopcontacten in de muur zitten. En dus kan ik mijn telefoon opladen. Dat is noodzakelijk om straks in contact te kunnen komen met de huiseigenaresse Svetlana. We gaan vlakbij het stopcontact zitten en ik haal nog even koffie in de gewone terminal, want dat hebben ze hier bij Ryanair niet. Er komen steeds meer mensen binnen die in een lange rij gaan staan. Bij Ryanair is het immers zo, wie het eerst komt, het eerst maalt, en dat heeft met name betrekking met de hoeveelheid koffers die mee mogen als handbagage. 90 stuks. Maar bij Ryanair kun je ook voor 2 euro jezelf tot VIP verheffen en dan vlieg je priority. Dat betekent dat je in de proirity rij mag staan en als eerste aan boord mag. En dus heb je altijd je koffie bij je. Wij zijn priority met nog vier andere mensen. Lekker eerst naar binnen dus.

De vlucht vertrekt later, want ons toestel moest nog uit Luxemburg komen en was te laat. Maar na een vlucht van een klein uurtje landen we precies op tijd in een donker Napels. We zijn snel weer buiten en zijn ook snel het vliegveldje af. Even in de rij voor een taxi en dan gaan we naar het opgegeven adres. Dat blijkt nog best lastig te vinden, want het blijkt in de opgegeven steeg te zijn, maar net om het hoekje. De chauffeur weet het zo te vinden. We worden ontvangen door Svetlana, een Russische die maar nauwelijks Engels spreekt. Het valt niet meer om uit te leggen wat de bedoeling allemaal is. Toch komen we er wel uit. Als Svetlana weg is, proberen we de warmte wat uit het huis te krijgen. Dat lukt maar mondjesmaat. Ook wil Chris een wasje doen, maar we krijgen met geen mogelijkheid de wasmachine aan. Dan maar met de hand wat doen. Daarna is het al bijna middernacht en moet ik mijn verhaal nog schrijven. Net op tijd, want het is al weer bijna morgen.