Zuid Duitsland 2025 dag 18 Passau - Wertheim

 Vandaag weer een spannende dag, want we moeten met de Duitse trein en dat is altijd een ervaring met onbekende uitkomst. We staan om zeven uur op en zitten om kwart voor acht aan het ontbijt. We zitten weer in een luxe hotel, dus het ontbijt is ook navenant. Heel erg uitgebreid met zalm, drie soorten ei, drie soorten warme worst (die weisse ga ik echt nooit begrijpen. Eten mensen dit?), een heerlijke keuze uit sapjes in kleine flesjes, noem maar op. Veel teveel en dat is ook wat we naar binnen werken. Veel teveel. Het wordt weer tijd voor onze muesli thuis. Na het ontbijt gaan we terug naar de kamer. Het is natuurlijk nog veel te vroeg om naar het station te gaan, dus we blijven wat hangen bij de tv. Ondertussen breng ik al wat tassen naar beneden, naar de parkeergarage waar de fietsen staan en ik haal de oplaadapparaten op, zodat we die in kunnen pakken. Om negen uur gaan we naar de fietsen en vertrekken we uit het hotel. Nog wel even een forse rekening betalen. Maar ach, dat valt wel mee. We zagen iemand die een nieuwe camper kocht voor 65000 euro. Als je daarover nadenkt...... We zetten dat af tegenover onze vakanties. Als je geen camper koopt, maar in hotels van 150 euro per nacht (dat kost het nu al en over een paar jaar vast overal, je wilt toch ook wat) dan kun je dus 325 nachten in zo'n hotel verblijven en ook nog eens elke dag voor 50 euro aan eten besteden (het hoeft niet elke dag 3 gangen te zijn, een pizzaatje is ook prima). 325 nachten, dat is dus 15 jaar lang 3 weken of 23 jaar lang 14 dagen. En dan hebben we het nog niet eens over die verschrikkelijke camperplekken die je overal ziet. Bumper aan bumper op een met grind bestrooide parkeerplaats met je kampeerstoeltje op de strook van een meter die tussen de campers over blijft. En als je op een camping wilt staan ben je nog eens 60 euro per nacht kwijt. En dat voor de vrijheid. Geef mij de vrijheid van een hotelkamer met groot bed en heerlijke badkamer dan maar. En bij aankomst een lekker koud biertje. Heerlijk.
Nou genoeg over campers. Wij dus naar het station. We zijn dus prima op tijd, 20 minuten voor vertrek. We kunnen direct in de lift naar beneden en met de volgende lift weer naar boven. Het perron is niet overmatig vol, wat je in Duitsland we vaker ziet. Wel vallen de politieagenten op die de symbolische grenscontroles moeten doen die bepaalde mensen met een bepaalde politieke voorkeur tevreden moeten houden. Ik film ze maar even om dit vast te leggen. Ze schrikken er een klein beetje van en weten niet goed wat te doen. Ze gaan maar even ergens anders staan. Keurig op tijd wordt omgeroepen dat onze trein binnenkomt en inderdaad, hij is precies op tijd. De fietsenafdeling stopt op de aangegeven plek en er stappen mensen uit. Eentje met een fiets, dus dat geeft al iets meer ruimte. We hebben gereserveerd voor de fiets, dat is verplicht. Als we naar binnen willen, komt er nog een fietser uit. Niet op tijd klaar gaan staan. Nu kunnen we naar binnen. Dat valt nog niet mee, want de fiets is zwaar en de opstap te hoog. Chris wordt geholpen en is binnen. Het lukt mij ook en we zijn in de trein. Nu nog op de gereserveerde plek zien te krijgen. Tot mijn grote verbazing zijn er maar drie fietsplekken. Dat is wel wat anders als tijdens mijn tocht in april, toen er wel 12 plekken waren. Dat geeft een enorme chaos, want niemand zet zijn fiets op de gereserveerde plek en allerlei ander volk denkt dat de extra ruimte geschikt is om grote koffers, fietskarren en ander onbenullig spul te parkeren. Maar hier dus niet, want er zijn maar drie plekken. Er staat een fiets op een van onze plekken, maar de eigenaar komt er direct aan en legt uit dat door zijn triathlonstuur zijn fiets niet onder het bagagerek past. Die van mij gaat daar helemaal niet onder passen, dus ik doe geen moeite om de fiets op de voorgeschreven manier op te hangen. Wij zetten hem gewoon op de standaard, dan blijft ie wel staan. Met die andere fiets dus tussen ons in. Als we alles hebben staan en hangen is het tijd om onze plekken op te zoeken. Daar zitten al mensen, maar dat is niet bijzonder in Duitsland. Je probeert maar wat. Ik zeg dus dat we onze plekken willen omdat we gereserveerd hebben. De mensen die er zitten kijken verontwaardigd en zeggen ook gereserveerd te hebben. Net op het moment dat ik moeilijk wil gaan doen, bedenkt Chris dat we misschien we in de verkeerde wagon zitten. En dat is ook zo. We zitten in 23 en onze stoelen zitten in 24. Als we daar bij stoelen 71 en 73 aankomen, zitten er ook weer mensen. Maar die zijn snel weg, want dit zijn echt onze plekken. Comfortabele plekken, maar wel een beetje weinig uitzicht. Er is niet veel raam, wel veel treinwand. Onderweg in de trein de grenscontrole. Her en der wordt mensen naar hun papieren gevraagd, maar het is wel duidelijk dat mensen met een kleurtje sowieso aan de beurt komen. Ik ben blij dat ze ons ook vragen, want anders had ik het helemaal een poppenkast gevonden. We mogen in ieder geval door. Wel ging de grensmevrouw er op voorhand al vanuit dat we Urlaub hadden en geen economische vluchtelingen uit Zuid Soedan waren. Gelukkig maar. 
Via Regensburg en Neurenberg kwamen we keurig op tijd in Würzburg aan. Het kan dus blijkbaar wel bij de DB. We hebben ons zo gepositioneerd dat we makkelijk de trein uit kunnen, al blijkt dat we bij aankomst aan de andere kant uit moeten dan we gedacht hebben. We moeten dus achteruit uitstappen. Maar er zijn genoeg mensen om te helpen en zo komen we makkelijk op het perron. Precies bij de lift, dus Chris kan zo als eerste naar binnen. Eén fiets per keer is het devies en daar houden we ons maar aan. Ik neem dus de volgende lift. Daarna komen we in een gang die in de vertrekhal uitkomt. Daar blijken maar liefst vier bakkers met lekkere broodjes te zijn. De keuze is reuze en wij moeten nog iets hebben voor de lunch en dus kopen we bij Backwerck (zwaktebod, maar de anderen waren drukker) lekkere broodjes. Chris heeft zelfs voor mij een frikandelbroodje opgeduikeld. Als doen ze er hier kaas op en geen curry gewürz saus. Het smaakt goed als we het uiteindelijk opeten in de bushalte. We fietsen het station uit en zigzaggen wat door de stad. Het regent licht en dat is niet fijn. We komen langs een McDonalds waar je onder een afdakje kunt zitten en daar halen we koffie. Alleen koffie, want die smaakt tenminste naar aards voedsel. Na de koffie nog even verder. We steken de beroemde brug over en moeten aan de overkant van de Mainz aan een tien kilometer lange beklimming beginnen. Na twee kilometer komen we een bushalte tegen. OV in Duitsland is goed, maar niet op zondag. En dus kunnen we er rustig gaan zitten, de bus komt voorlopig toch niet. Hier eten we onze broodjes op. Daarna weer door met de beklimming. Als we helemaal boven zijn (na eerste nog een hele steile klim) begint de afdaling naar de Main aan de andere kant. Dat is 30 kilometer verderop en dus een mooie afdaling. Onderweg stoppen we bij een stiltecentrum van de Benediktijnen. Hier drinken we koffie en thee en genieten we van de stilte. Maar toch maar weer verder. We dalen steeds verder af, tot we weer bij de Main komen. Dit stuk hebben we vorig jaar ook gefietst. Toen kwamen we langs de Tauber en ontstond het idee om nog eens de Tauberradweg te fietsen. Dat deden we dus dit jaar al. Nu zijn we nog zeven kilometer van het eindpunt bij Wertheim. Als we het stadje binnenrijden, komen we weer donkere wolken aan. We nemen dus verder geen tijd om rond te kijken, maar beginnen direct aan de laatste beklimming van vier kilometer. We schakelen naar de hoogste ondersteuningsstand, want de batterij mag nu echt wel leeg. En dus zijn we snel klaar met deze lange beklimming. We zijn weer bij hotel Zum Ross. De eigenaar weet al dat we komen en wie we zijn. Hij hoeft niets uit te leggen over ontbijt, fietsgarage en dergelijke. We krijgen de sleutel van dezelfde kamer als de vorige keer. Mooie ruime kamer met een extra bed. Altijd goed voor het extra kussen (Duitse kussens verdwijnen op het moment dat je je hoofd er op legt) en het extra dekbed. We douchen, zetten alles klaar voor de video en gaan dan naar beneden voor de maaltijd. Die is weer prima. Schnitzel met Pfeffersose en gewone Schnitzel. Je hoort het geklop uit de keuken, dus het zijn echte schnitzels. Nog een laatste Duitse biertje erbij en we zijn weer compleet. Als het eten op is, rekenen we af en gaan naar de kamer. Daar is het dus weer vidoe afmaken en verhaal schrijven. En dan lekker slapen. Morgen naar huis (als onze auto mee wil werken).