Vandaag waarschijnlijk geen verslag, want we overnachten vannacht in een tent in de Sahara. Daar is vast geen internet. Morgen weer verslag.
Toch nog maar even dan. We zijn inmiddels aangeland in Zagora. Vanmorgen weer vreemd opgestaan, die twee uur tijdsverschil is toch niet prettig. Je bent vroeg wakker en gaat dan maar weer slapen omdat het ontbijt toch pas om acht uur is. Verwarrend. Overigens is het na de Ramadan weer 1 uur verschil. Maar wanneer dat precies ingaat? We begonnen dus met een heerlijk ontbijtje met dadels, vijgen, olijven(!), cake, omelet, broodjes, croissants, jus, koffie en thee. Teveel allemaal. Na het ontbijt nog even de tassen pakken en dan richting Zagora. Onderweg steken we de Anti-Atlas, weer een gebergte over, met prachtige uitzichten. De weg is hier extreem goed, dus we maken goede snelheid, ook al omdat Anna rijdt. Die heeft de vaart er goed in. Na Agdz komen we in de Draa Vallei, een rivieroase. Dat wil zeggen dat er langs de rivier, die overigens droog ligt, toch genoeg water is om hier van alles te laten groeien. Er zijn veel palmplantages, maar ook akkertjes met van alles en nog wat. Links en rechts dorpjes en stadjes met Kasbahs en modernere gebouwen. Wel jammer, ze bouwen moderne huizen en laten de kasbah vervolgens de kasbah. En omdat die van zand en riet zijn gemaakt, spoelen ze bij iedere regenbui weer een stukje verder weg. Ruim op tijd komen we bij Camping Paradis Touareg aan. Van hieruit begint onze expeditie naar de woestijn. We worden ontvangen door Idriss, de broer van Younes waarmee ik dit geregeld heb. Hij belt Mohammed de chauffeur die ons de woestijn in gaat brengen. Om een uur of één vertrekken we en dus hebben we nog tijd om dit te tikken en wat te eten te bestellen. We krijgen brochettes, ik denk stokjes met vlees en sla. We gaan het zien. Later meer.
Inmiddels zitten we dus midden in de Sahara. Zand zand en nog eens zand. Overal zit zand. We zijn door Mohamed in Zagora opgehaald en daarna naar Mhamed gereden. Daar nog wat te drinken gekocht en toen echt de woestijn in. De weg hield op en de woestijn begon. We reden 45 km door zand en steenwoestijnen. Onderweg nog wat dieren en een nomadenstam, alleen die laatste was niet thuis. Dat heb je zo met nomaden. Uiteindelijk kwamen we na een lange rit in ons kamp aan. 17 tenten in een grote kring rond een vuurpit. We zouden thee krijgen, maar er was geen tijd meer, want we moesten op de kameel. Die maakte een rondje door de zandduinen. Een half uurtje voor zonsondergang werden we afgezet bij de hoogste duin en daar moesten we tegenop klimmen. Dat was dus verschrikkelijk. Een stap omhoog en weer twee naar beneden. Een drama. Maar we hebben het gered en de AED kon blijven hangen. De zonsondergang stelde niets voor, want er zat veel stof in de lucht en er is in het westen een gebergte, waardoor er van een echte ondergang geen sprake was. Meer een vervaging in het stof. Maar goed, we pikken het toch weer mee. Als de zon onder is dalen we af naar onze tent. Inmiddels koelt het af en we zitten te wachten tot we wat te eten krijgen. Dat wil nog niet vlotten, maar het komt vast goed. We hebben koekjes.
Uiteraard krijgen we een fantastische maaltijd. We verzamelen ons in de tent en er wordt dat een buffet klaargezet met allerlei heerlijkheden. Rundvlees tajine, salade, gehaktballetjes, meloen, voor ieder wat wils. Er zijn ongeveer 20 mensen uit Frankrijk, Amerika en Nederland. Wij zijn wel met de meesten, maar het is dan ook weer meivakantie. Na het eten verzamelen we ons bij het kampvuur waar de Marokkaanse staf nog wat muziek maakt. Gezellig maar laat. En dus tijd om afscheid te nemen en lekker te gaan slapen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten