We staan om half vijf op, want we hebben met opa en oma
afgesproken dat we om vijf uur vertrekken naar Schiphol. Het lukt prima om op
tijd op te staan en om iets over vijven rijden we weg uit Oudemolen. Het is
tegenwoordig bijna altijd druk op de weg, zo ook vandaag, want je haalt
eigenlijk een constante stroom vrachtauto’s in. Toch lukt het om zonder
oponthoud in één keer naar de parkeergarage van Schiphol te rijden. Daar zetten
we de auto op de tweede verdieping rij 15 (onthouden). Met de lift naar beneden
en dan een handigheidje, je kunt namelijk je bagage al inchecken bij de
parkeergarage. Daar staan drie groepjes te wachten, zodat opa en oma razendsnel
van hun koffer af zijn. Wij hebben pech, want Transavia is niet open. Dat moet
op de luchthaven.
Als we de koffer van O&O kwijt zijn lopen we naar de bus die ons naar de
vertrekhal moet brengen. Daar is het wel behoorlijk druk. Het duurt zes minuten
voordat de bus komt en we wachten in de regen. Niet goed geregeld. Ook lang
niet iedereen past in de bus, maar door wat handige bewegingen komen wij er net
allemaal in. Vijf minuten later komen we op Schiphol aan. O&O kunnen zo
door naar security, maar wij moeten eerst nog naar incheckbalie 1A. Dat blijkt
een heel eind lopen te zijn. We komen in een hele grote hal waar een stuk of
zes balies van Transavia zijn. Klanten zijn hier niet, dus we zijn direct aan
de beurt. Ook wij zijn dus snel van onze bagage verlost. Dus maar direct naar
de security check. Daar is het weer erg lang wachten. Er zijn veel te weinig banden
open, zodat het eindelijk duurt voor we aan de beurt zijn. Ons kan het niet
zoveel schelen, want onze vlucht heeft dan al twee uur vertraging, dus wij
hebben tijd zat. Maar er zijn ook mensen die beneden al een hele tijd voor de
incheckbalies hebben staan wachten en nu meer dan een uur in deze rij moeten
staan. Dat is echt wel behoorlijk stressen. Sommige mensen wordt het te gortig
en die proberen onder de afzettingen door te komen. Ze worden resoluut
teruggestuurd, ook al vertrekt hun vliegtuig binnen een half uurtje. Drie uur
voor vertrek op de luchthaven was het advies, maar dat is niet genoeg. Vier om
niet in de zenuwen te zitten. Dan heb je ook nog tijd voor een bakkie koffie.
Uiteindelijk komen we er door. Bij de paspoortcontrole deze keer geen toestanden.
We zijn er redelijk snel door. O&O waren natuurlijk een eind voor ons uit.
We gaan achter ze aan naar gate D57. Om de een of andere reden hebben ze
dezelfde gate die wij ook hebben. Als we bij D57 aankomen zitten ze rustig te
wachten. Inmiddels is onze gate gewijzigd en hebben zij ook vertraging. Eerste
een kwartier, later een uur en een kwartier. We besluiten dus nog maar even met
z’n allen een kop koffie te gaan halen. Als die op is wandelen we weer naar
D57. Daar is het boarden inmiddels begonnen, dus we nemen afscheid van O&O
die met een berg papieren de laatste horde nemen.
Wij wandelen terug naar de hal, want omdat onze vertraging inmiddels meer dan
twee uur bedraagt hebben we recht op maaltijdbonnen. Maar waar haal je die? Op
de site van Schiphol lezen we dat je ook gewoon iets te eten kunt halen en dat
bij de luchtvaartmaatschappij kunt declareren. We doen ons dus te goed aan
McDonalds die twee keer zo duur is op deze locatie. Transavia betaalt. Ze gaan
nog meer betalen, want de vertraging bedraagt inmiddels bijna drie uur. En bij
drie uur moeten ze betalen. Als we weer bij de gate zijn, zoeken we een plekje.
Ik kijk op Flightradar en zie dat er een Transavia vlucht uit Sardinie aankomt.
Dat blijkt ons vliegtuig te zijn. Als ze heel snel het vliegtuig leeg en weer
vol kunnen krijgen, blijven we onder de drie uur, maar uiteindelijk lukt dat
bij lange na niet. Nadat we aan boord zijn blijkt dat er nog koffers van boord
gehaald moeten worden. Uiteindelijk is de vertraging 3 uur en 3 kwartier. Dat wordt
een latertje vanavond.
We vliegen om ongeveer 14 uur naar Casablanca. Het is 3 uur vliegen en we
winnen een uurtje. Dus we komen om een uur of 16 uur aan.
Aan boord van vlucht HV5749 nemen we na het opstijgen een kopje thee en koffie
met een stroopwafel. Nog even wat Nederlands om het af te leren.
Veel te laat arriveren we op het vliegveld van Casablanca.
Wat een contrast met Amsterdam. Er staat een handjevol vliegtuigen, waarvan de
meeste niet in gebruik. Alleen ons vliegtuig geeft wat activiteit. We komen
niet aan een slurf, al zijn die er wel. We worden aan de rand geparkeerd en
stappen dan uit om naar de bus te lopen. Gelukkig zitten we vooraan in het
vliegtuig en zijn we dus ook in de eerst bus. Ook het eerste bij de
covid-controle (uiterst primitief) en als eerste bij de paspoortcontrole (nog
primitiever). Daarna naar de bagageband. Onderweg komen we langs de
simkaartenwinkel en we kopen er twee. We zijn weer online voor de rest van de
vakantie. Daarna geld halen (weer primitief, maar het went). Vervolgens is onze
bagage gearriveerd en halen we die van de band. We hebben wat te weinig geld
gehaald en dus doen we dan nog een keer. Als laatste lopen we naar het hokje
van de autoverhuurder. Daar is niemand, maar met onze nieuwe simkaart kunnen we
hem dus wel bellen. Blijkt dat we naar buiten moeten en dan naar rechts. Daar
zitten inderdaad nog meer kantoren van autoverhuurders. De man van Europcar
probeert ons uiteraard een oor aan te naaien. En het is zelfs zo erg dat
wanneer hij dat niet probeert te doen, ik denk dat hij dat wel probeert te
doen. Uiteindelijk denk ik dat hij gewoon niet weet wat ie doet. Ik heb
namelijk een SUV gehuurd, omdat de weg in Marokko niet je van het zijn en ik
ook wat hoger op de wielen wilde staan voor de onverharde wegen die er zijn. De
man probeert ons echter af te schepen met een aftandse Renault. Daar trappen we
dus niet in. Hij doet moeilijk, maar ik krijg wel mijn SUV mee. Wel een Dacia,
maar dat mag de pret niet drukken. Schade opnemen doet ie ook niet aan, maar
als er na een controle rondje toch het een en ander mis blijkt, noteert ie dat
wel. Dan rijden we eindelijk weg. Eerst naar de dichtstbijzijnde Carrefour om
wat water en lekkernijen te kopen. Ze hebben hier overigens nog heel erg veel
zonnebloemolie. Daarna rijden we over de tolweg naar Marrakesh. Prachtige
rustige weg waar we drie uur over rijden. Dan zijn we in Marrakesh. We rijden
door een verlaten stad, want we komen net bij zonsondergang aan. Dat betekent
dat iedereen tijdens de Ramadan gaat eten. Iftar. En dus is er helemaal niemand
op straat. Overigens hebben we nu wel een beeld van hoe dat tijdens de Ramadan
gaat, want in het vliegtuig zaten er een heleboel moslims nootjes en ander spul
te snoepen. Zo kom je de dag wel door.
In de stad moeten we op zoek naar een parkeerplek. Die hadden we van ons hotel
doorgekregen, maar Google Maps is nog niet helemaal up to date in de medina en
probeerde ons door geblokkeerde poorten te krijgen. Dat lukte niet, maar na de
kaart bestudeerd te hebben kwamen we bij de garage. Daar pakten we de bagage
uit en werd de auto weggezet. Nog even betalen we en we konden naar ons hotel.
Een Riad, een soort huis rond een binnenplaats met tuin. Prachtig gedecoreerd.
We kregen onze kamer te zien en zetten onze spullen weg. Daarna een kopje
welkomst mintthee op het dakterras. Toen we daar zaten gingen alle moskees
tegelijk af voor gebed. Dat geluid zullen we de komende tijd nog vaker horen. Na de thee en wat conversatie met de jongen
van het hotel lopen we naar de Jemaa el Fna, het bekende plein van Marrakesh.
Daar willlen we wat eten, maar wat? We lopen een rondje en worden tachtig keer
aangesproken. Uiteindelijk gaan we bij de eerst zitten en ik zeg dat ze maar
wat moeten maken uit het assortiment. Dat kost natuurlijk wel wat, maar dan
krijg je ook wat. Gegrilde groenten, couscous, spiezen, worstjes, etc. Het kan
niet op. We zitten uiteindelijk bomvol en hebben lekker gegeten. Dat je dan een
poot uitgedraaid wordt, neem je op de koop toe. Na het eten wandelen we nog wat
door de medina. We verdwalen zoals het hoort, maar vinden de weg ook weer
terug. Google Maps is echt een uitkomst. Als we in de Riad zijn kruipen we in
bed en tik ik dit verhaal. Het was een lange, vermoeiende dag, maar het was ook
een hele mooi dag. Morgen verder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten