Marokko 2022 Dag 2 Marrakesh

 Er is twee uur tijdsverschil met Nederland en dat is knap lastig. Dat betekent dat ik al vroeg wakker ben in verhouding tot de klok. Anna slaapt rustig door. Om half negen is het dan toch tijd om op te staan. Om negen uur zitten we aan het ontbijt op het dakterras. Je voelt de zon dan al. Het wordt een mooie dag. Tijdens het ontbijt videobellen we nog even met Christien. Een vlekkeloze verbinding en we kletsen weer even bij. In Oudemolen wordt de douchedeur opnieuw geplaatst en wij doen verslag van de chaos op Schiphol van gisteren. Gezellig om zo tijdens het ontbijt te kletsen, al is het in Nederland al een uur of elf. Als we de verbinding verbroken hebben en ons ontbijtje op hebben gaan we op pad. De eerste bestemming is de Jardin Majorelle, waar ook het huis en het museum van Yves Saint Laurent is. We lopen er naar toe en het blijkt verder dan we dachten. Maar we krijgen wel een mooie impressie van Marrakesh. Eerst de medina met de souks, dan aan de rand van de oude stad een echte markt met veel groenten en fruit en daarna de ville nouvelle. Als we bijna bij het museum zijn is het tijd voor een kopje koffie op een terras. De zon is al behoorlijk warm en van het lopen wordt je moe. Dus even uitrusten onder de parasol met een lekker bakkie. Jammer genoeg zitten er ook een paar bijtvliegen, maar niet zoveel dat het hinderlijk is. Na de koffie lopen we naar de Jardin. Er staat een lange rij voor de kassa, maar Paul is Paul niet als hij daar niets iets op wist. Bij het Museum Yves Saint Laurent is ook een kassa en daar kun je ook kaartje krijgen voor de tuin. Dat weten niet veel mensen. Eigenlijk niemand, want de kassa is verlaten. En dus lopen we even door het museum en gaan dan terug naar de ingang van de tuin langs de hele rij met wachtenden. De tuin staat te boek als een oceaan van rust, maar daar komt natuurlijk niks van als de hele wereld twee jaar reizen aan het inhalen is. Iedereen is vandaag naar de Jardin Majorelle gekomen om de mooie cactussen en andere planten te bekijken. Het is er behoorlijk druk, dus dat zet ons tot een wat hogere snelheid aan. Het Berbermuseum is de moeite waard en we brengen er wat tijd door om wat te leren over de Berbers die al 9000 jaar dit gebied bewonen. Heel wat langer dan de Arabieren die hier in opdracht van Mohammed de boel onder handen namen. Na de tuin gaan we op zoek naar een geldautomaat, want de Marokkanen weten je snel van je geld af te helpen. Een beetje hier een beetje daar, dus er zijn nieuwe biljetten nodig. Na twee pogingen lukt het om 2000 dirham uit de machine te krijgen tegen een heel wat gunstiger tarief dan gisteren op het vliegveld. Ook daar zijn we weer met een mooie glimlach in de maling genomen. Maar goed, moet je maar beter opletten.|
Als we geld hebben houdt niets of niemand ons tegen om een taxi te nemen. Op de vraag wat de rit naar Jemaa El Fna kost is het antwoord 150 dirham. Als ik mij hoofdschuddend en mopperend omdraai wordt dit zomaar ineens 50 dirham, wat de officiele prijs is. Dat is natuurlijk alleszins acceptabel en dus stappen we in. Blijkbaar mogen tussen 12 en 13 uur alle gekken uit alle inrichtingen een uurtje de weg op, want het is me een dolle boel. Zonder problemen komen we bij Jemaa El Fna aan (wat stelt de Grote Markt nou helemaal voor als je dit plein ziet) en we wandelen naar onze Riad. We hebben namelijk de zonnebrandcreme vergeten en die is echt wel nodig. We gaan ons even insmeren. Daarna weer snel terug, want we willen een paleis bezoeken. Badia. We kunnen echter de ingang niet vinden en het blijkt dat ie gesloten is. Zegt men. En dan proberen ze ergens anders mee naar toe te nemen waar je dan van een bevriende handelaar iets moet kopen voor een veel te hoge prijs. We trappen in het eerste gedeelte en worden meegenomen naar de synagoge waar toevallig ook nog een vriend in specerijen handelt. Die geeft een demonstratie van zijn waar, maar we knikken belangstellend maar kopen uiteindelijk niks. Onze vriendelijke gids is op een afstandje blijven kijken, maar kan dus ook naar zijn commissie fluiten. Als we de kruidenmarkt uit komen, steken we nog even over en lopen over de goudmarkt. Hier geen toeristen, maar Marokkanen die hun zuurverdiende centen beleggen in edelmetaal. Banken gebruiken ze niet, rente kennen ze niet, en AOW en pensioen ook al niet. En dus beleggen ze hun geld in goud. Dan heb je later ook nog wat. De sieraden zijn over het algemeen behoorlijk lelijk en kitscherig. Maar dat drukt hun pret niet. Na de goudmarkt komen we op Place  des Ferblantiers waar we een leuk terras zien bij Place de Saveurs. Lekker plekje met lekker eten. We bestellen een Tajine met citroenkip en een pasteitje gevuld met kip. Allebei erg lekker. Kopje koffie na en de lunch is compleet. Maar nu nog een paleis. We wandelen naar Palais Bahia maar dat blijkt nog maar twintig minuten open te zijn en je moet er wel 70 dirham voor betalen (Marokkanen 20). Er staat ook nog een rij voor de kassa, dus we slaan die maar over. Weer terug naar Palais Badia, die nu open zou moeten zijn. Althans, volgens onze oh zo betrouwbare gratis gids met connecties in de kruidenhandel. Maar helaas, ook dit paleis is om drie uur dicht. Dit alles in verband met de Ramadan. Er zijn dan aangepaste openingstijden om de werkdag niet zo lang te maken en ruimte te geven voor het gebed. En dus geen paleis vandaag. We wandelen terug naar onze Riad om onderweg naar Djellbahs en shirts te kijken. Vlak bij huis proberen we onze slag te slaan. Anna past een djellabah, maar is niet onder de indruk en ik probeer een mooi shirt met lange mouwen. Dat is niet groot genoeg (al beweren de verkopers iets anders) en dus gaan ze aan de slag in de straat en in de buurt om er een te vinden die wel groot genoeg is. En ze vinden er ook nog een. Hij is van acceptabele grootte, al moet je nog wel even de eerste wasbeurt afwachten om een definitief oordeel te kunnen geven. En dan komt het onvermijdelijk moment waarop de prijs bepaald moet worden. Nou weet ik hoe deze shirts in de achterbuurten van Vietnam in elkaar geknutseld worden en voor welke prijs, dus als de man begint met 350 dirham (35 euro) reageer ik beledigd en leg uit dat dit echt geen 35 euro kost. Mijn tegenbod is 50 dirham en dat is waarschijnlijk nog veel te duur. Bij de Primark heb je er daar twee voor. Maar ik wil ook niet helemaal als koloniaal overkomen, dus als hij iets naar beneden gaat naar 150 dirham, verhoog ik mijn bod naar 75. En ik zeg hem dat ik echt niet hoger ga en gooi zelfs de Primark in de strijd. Hij zegt dat hij dat echt niet kan accepteren. Ik ook niet, dus we verlaten de zaak en lopen door. Na 50 meter hoor ik al iets achter me, maar reageer niet. Gewoon doorlopen. We worden ingehaald door de tweede verkoper die zegt dat ie hem voor 120 dirham mee kan geven. Ik blijf eerst bij mijn bod van 75, maar als hij naar 100 gaat ga ik naar 80. Als hij dan 90 zegt, bied ik 85 dirham. En dat wordt de verkoopprijs. Waarschijnlijk nog veel teveel, maar in ieder geval een stuk beter dan de 150 die hij in zijn winkeltje vroeg. En dus hopelijk allebei happy. Al moeten we natuurlijk wel de eerste wasbeurt nog afwachten. Na deze vermoeiende afdingsessie is het tijd om wat siesta te houden in onze Riad. We kopen nog wat lekker baklava achtige dingetjes met veel honing en gaan dan naar huis. Even chillen en wachten tot de zon onder gaat. Dan mag iedereen weer eten en wordt het een stuk aangenamer op straat.

Om half zeven wandelen we weer naar buiten. Handig als je zo midden in de medina een hotel hebt. We lopen even over Jemaa el Fna en zetten dan koers naar het noorden van het plein. Daar lopen we weer de medina en de souks in. Het is nu bijna zonsondergang en de Marokkanen zijn behoorlijk opgewonden omdat ze zo weer mogen eten. Bij de eetstandjes is het een drukte van belang, want niemand wil natuurlijk langer wachten dan nodig. We worden nog even aangesproken door een man die ons Marokkaanse sloffen wil verkopen. Dat lijkt me wel iets voor in huis. Nooit meer kouwe voeten. Ze passen ook mooi, dus dat lijkt me wel wat. Totdat hij de prijs noemt. 600 dirham. Een dikke 60 euro dus. Dat gaan we dus niet doen. Helemaal niet als ik zie dat deze echte handwerk leren sloffen uit een enorme stapel in plastic zakjes gehulde sloffen komt. Het handelsmerk van de Chinese fabrieksarbeider. Ik bied het 60 dirham en doe daar na een tijdje nog 10 bij. Dat feest gaat niet door. Als we weglopen komt hij ook niet achter ons aan. Hij gaat vast eten.
We lopen een tijdje de verkeerde richting in en gaan dus terug. Ik heb een restaurant uitgezocht met een prima waardering op Internet, maar daar zit nog niemand. Dus lopen we even door en krijgen dan te horen dat er bij het restaurant waar we langskomen Happy Hour is. En ze hebben ook bier. We beklimmen de trappen naar de bovenste verdieping. Het ziet er allemaal luxe uit en als we boven komen lijkt het even of we een verkeerde keuze hebben gemaakt. Er zitten behoorlijk wat mensen aan tafeltjes met borden en glazen. Wij gaan ook zitten en kijken het eens aan. Iedereen die hier zit is alleen maar aan de wijn of bier. Niemand is aan het eten. Iedereen komt hier voor zijn alcohol fix. Met behulp van een QR code op tafel bekijken we het menu. Bier kost 8 euro en als je lokaal bier neemt dan krijg je er twee voor de prijs van 1. Daar hoeven we dus niet lang over na te denken. De biertjes smaken prima, gewone gemiddelde pils. Je kent het wel. Als we ze op hebben gaan we weer naar het restaurantje dat ik bedacht had. Maar inmiddels is dat helemaal vol. Blijkbaar hadden we moeten reserveren en dat hebben we niet gedaan. Dus maar even op Google Maps een alternatief uitgezocht. Dejeuner en Marrakesh. Prima restaurant met een franse kok en wederom met bier. Dit keer Casablanca. We eten heerlijk voor een forse prijs, maar dan krijg je ook wat. Anna neemt de monnikvis, ongetwijfeld de lelijkste vis uit de zee en ik ga voor de lamskoteletten. Culinair verantwoord. Nog een lekker toetje van creme brulee na en dan weer naar de Riad. We gaan slapen, want morgen weer een lange dag voor de boeg.