Siem Reap - Kuala Lumpur

De dag begint vroeg. We zouden vroeg opstaan omdat we het vliegtuig naar Kuala Lumpur moeten halen, maar het wordt nog vroeger, want Christien is niet lekker. Krampies. We zouden om zes uur snel ontbijten en dan met de tuktuk naar het vliegveld, maar het programma wordt iets bijgesteld. Ik ga om tien voor zes naar beneden, maak toast voor Chris en eet zelf snel twee croissantjes en betaal de rekening. Om zes uur gaan we allebei naar beneden. Dan blijkt dat de tuktuk pas voor half zeven is besteld. Terwijl we een aantal keren hebben gezegd om zes uur weg te willen. We laten de man van het hotel een tuktuk van de straat plukken en rijden naar het vliegveld. Daar loopt alles vrij soepeltjes al staat er een rij voor het inchecken. We nemen gewoon de business rij en zijn een stuk sneller aan de beurt dan een hoop anderen. In Azie werkt alles toch een beetje anders. Bij Immigration gaat het heel snel. Kaartje uit het paspoort, nog een stempeltje erbij en we zijn er door. Bij de veiligheidscheck gaat het ook weer een beetje anders. We staan in een lange tijd, maar er is een mannetje dat plotseling een hekje bij ons open zet en voor we het in de gaten hebben staan we bijna vooraan. Als er dan ook nog een extra band met scanner open gaat zijn we er helemaal snel door. We zijn als bijna 1 van de eersten bij de gate en kiezen een mooi plekje met uitzicht op de startbaan. Al wordt er alleen maar geland en niet gestart. Chris bezoekt af en toe de toiletten en ik vermaak me met een grote kop koffie. Heerlijk. Als we een uurtje gewacht hebben (we waren dus weer mooi op tijd) begint het boarden. We lopen door de dubbele deuren naar buiten richting het wachtende vliegtuig. We hebben weer mooie plekjes aan het raam. Als de laatste passagiers binnen zijn gaat de deur dicht en vertrekken we. Weer te vroeg. Na het opstijgen jammer genoeg veel bewolking dus weinig te zien. Als de bewolking opklaart zitten we al boven de zee. We krijgen weer een maaltijd, dit keer spaghetti die prima te eten is. Aangezien Chris niet wil, eet ik twee porties op. Lijnen komt na de vakantie wel weer. Na een tijdje is er land in zicht. Ik herken de Perhentian eilanden (met de kaart in de hand) en even later zitten we boven Maleisie. We vliegen precies op het oerwoud dat we deze week ook nog bezoeken. Maleisie is niet zo heel erg groot, dus het duurt niet zo lang of we vliegen over Kuala Lumpur. Het vliegveld is 60 kilometer naar het zuiden dus dat duurt nog even. Toch staan we binnen de kortste keren op de grond. Een normaal mens komt nooit in Kuala Lumpur, maar wij zijn hier al voor de tweede keer in anderhalf jaar (:-) We volgen de gebruikelijke riedel, eerst door Immigration, in Maleisie gelukkig zonder ingewikkelde formulieren, en dan de bagage ophalen. Daarna dolen we wat door de aankomsthal. We halen een simcard voor de telefoon zodat we internet hebben in dit land. Handig voor navigatie, onmisbaar voor het regelen van vervoer, zoals later zal blijken. We blijven bij de winkels op het vliegveld hangen. Hier zijn goede toiletten en we kunnen pas om drie uur in ons appartement, dus we kienen het zo uit dat we net zo lang op het vliegveld blijven tot we om 3 uur daar in kunnen. We zoeken een plekje uit bij een café met koffie en cake en wachten daar. Als het tijd is pakken we de KLIA Express, een trein die ons naar KL Sentral, het Centrale Station zal brengen. Vandaar pakken we dan twee treintjes naar ons appartement. Als we daar aankomen volgen we de instructie op. Brievenbus openen met een code en de toegangspasjes er uit halen. Die gebruiken om de lift en de deuren te bedienen. Kind kan de was doen, al weten we niet hoe we de lift aan de gang moeten krijgen. Blijkbaar houden we pasje niet op de juiste plek. De kamer is niet al te groot, maar alles is brandschoon. We kunnen het hier dus wel uithouden. We hebben een uurtje om bij te komen en beginnen dan aan de volgende en enige onderneming van vandaag. We gaan naar de Petronas Twin Towers. We hebben kaarten gereserveerd voor 17.15 uur. Zo werkt dat hier. Om er te komen moeten we een eindje rijden en dat doen we met Grab. Net als Uber gaat het om privepersonen die met hun auto rondrijden en die je via een app kunt oproepen. Je voert je standplaats en je bestemming op je telefoon in en de app koppelt je aan een rijtje mogelijke chauffeurs. De prijs en de grootte van de auto staat erbij en hoe lang het nog duurt voordat de auto bij je is. Ritprijzen zijn 1,40 euro en vaak duurt het een minuut of 4 voordat de auto voorrijdt. Voor ons is dit ook nieuw, maar goed, we proberen het. Hotelnaam erin, Petronas Towers als bestemming en hopla. Rijtje auto's. Voor 1,60 nemen we een iets grotere. De rit wordt geaccepteerd en de naam, model auto en het kenteken van de chauffeur komen in beeld. Je kunt de positie van de auto op de kaart volgen, dus je weet ook nog precies wanneer ie voor komt rijden. En ja hoor, vier minuten later staat Nik voor het hotel. We stappen in en in een volstrekt soepele rit brengt hij ons naar wat een aantal jaren geleden het hoogste gebouw ter wereld was. Onderin zit KLCC, een gigantisch winkelcentrum met alleen maar winkels die wij volstrekt onaantrekkelijk vinden. Gucci, Vuiton, het soort rommel waarvan je weet dat je er toch veel te veel voor betaald. Dan maar zoeken naar de ingang van de torens. Die is snel gevonden en wij mogen ons aansluiten bij de groene groep. Nog even wachten en we mogen naar boven. Eerst naar de brug die de twee torens verbindt en dan naar het uitkijkplatform. Dat is gewoon binnen. Je hebt een mooi uitzicht op een rommelige maar vooral ook groene stad. Chris hodt niet van hoogtes en die heeft het sowieso al lastig. We laten de groene groep in de steek en zijn in no time weer beneden. Snel terug naar het hotel, want het is welletjes geweest voor vandaag. We zoeken een plek waar we een Grab ritje kunnen bestellen. We komen langs de gewone taxi standplaats en vragen daar wat een ritje naar het hotel kost. De dienstdoende taxiregelaar probeert ons handig op te lichten door 40 ringgit (8 euro) te vragen. Op mijn vraag waarom dat 40 ringgit moet kosten, noemt hij de spits. Die is er echter niet echt. Als we weglopen probeert ie nog bij te draaien en te zeggen dat de meter ook aan kan, maar dan is het te laat. Het wordt Grab. Er is al weer aanbod van 6 ringgit (1,20). We moeten alleen nog even de stoep voor toren 2 proberen te vinden, maar dat lukt snel, dat wordt namelijk ook in de app aangegeven. Binnen 15 minuten staan we weer op de stoep van D'Majestic Place, zoals ons hotel heet. De onderste 6 verdiepingen horen trouwens bij het hotel en de bovenste 14 worden via Airbnb en Homestay en andere sites verhuurd. We gaan nog even naar de 20ste verdieping om het zwembad en het uitzicht te bekijken. Schitterend. Morgen zwemmen. Daarna naar de kamer om Formule 1 en voetbal te kijken. Twente degradeert uit de eredivisie en Groningen positioneert zich als 12e. Met wat geluk waren het drie of vier plekken meer geweest, maar ja, geluk dwing je af. Daarna is het tijd om te gaan slapen. Morgen maar eens kijken hoe de vlag er bij hangt.'
Weltrusten.