Om zeven uur heb ik gedoucht en is het tijd voor een ochtendwandeling. Ik loop langs de straat waar het hotel aan ligt heen en weer. De beste optie voor ontbijt op dit stuk is de Ramada in. Als ik terug ben bij het motel, staat iedereen al buiten te wachten en kunnen we gaan eten. Het ontbijt is veel, maar dat is te verwachten. Ze zouden zo mooi de porties kunnen halveren en ook de prijs. Dat zou een hoop schelen in gewicht en in het geld dat je kwijt bent.
Na het ontbijt met de auto naar de veerhaven. Daar zijn we mooi op tijd en krijgen een plekje toegewezen in de rijen. Vanaf 9 uur beginnen de immigratie procedures. Canadese pascontrole en daarna naar een hokje waar de Amerikanen je controleren. Weer een heel circus. Vingers op een scanner voor de linkerhand. Dan de rechterhand en dan nog een fotootje. Net voor het fotootje bevriest de machine en moet hij opnieuw gestart worden. Dat duurt een hele tijd en ondertussen moet iedereen buiten wachten tot ik klaar ben. Dat gebeurt uiteindelijk toch en daarna kunnen de anderen door.
Mijn ogen vallen weer dicht. Sorry. Morgenochtend (rond 15 uur) tik ik de rest.
De hele procedure aan de grens was wel erg leuk en vulde ook mooi de wachttijd die we daar hadden. We hebben nog hard gelachen om een douanebeambte die op Klaas leek. De mannen van de grenscontrole hadden al een hoop lol voordat Klaas binnen in het hokje was en stonden te ginnegappen toen hij binnenkwam. Hij maakte zich legendarisch door om te merken: Yeah, he's my brother. Er barstte een enorm hilarisch gelach uit. We konden niet meer stuk daar.
Toen we terug bij de auto waren was het ook al bijna tijd om aan boord te gaan. De overtocht was erg rustig bij prachtig weer.
Onderweg zien we een paar keer walvisruggen en fonteinen die ze omhoog spuiten. Na anderhalf uur zijn we in de US. Bij het verlaten van de boot staat er nog iemand om te vragen of we nog iets aan te geven hebben. Dat hebben we niet en dus rijden we door de straten van Port Angeles op weg naar de kust. Nog even tanken en dan gaat het los. De eerste bestemming is de Merimack waterval in Olympic National Park.
Voordat we daar naar toe lopen brengen we een bezoekje aan de Lake Crescent Lodge waar we genieten van een beste hamburger. De wandeling naar de waterval duurt volgens de bordjes anderhalf uur, maar naar een uurtje zijn we al weer terug. Wel prachtig, hoor. Als we terug zijn bij de auto rijden we richting Forks. Onderweg slaan we nog even af naar La Push om daar de kust van de grote oceaan te bekijken. Ze zijn er bezig om met rotsen en boomstammen een soort zeewering te maken, want het haventje van La Push heeft veel te verduren.
Morgen gaan we verder bij de kust kijken, dus nu rijden we al weer snel richting Forks. Doel is het Forks Motel waar ik 11 jaar geleden ook al overnacht heb. Toen nog met de hele familie. We nemen drie kamers en brengen de bagage naar binnen. Ik hoor buiten iets omroepen achter het motel en we nemen er even een kijkje. Het blijkt de Forks Highschool te zijn en er is een voetbalwedstijd met een andere school en er is American Football training. Als we daar langs de kant staan komt de coach aangelopen om even poolshoogte te nemen. Hij denkt dat we spionnen van een andere school zijn die komen kijken wat ze aan het doen zijn in verband met de komende wedstrijden tussen de twee scholen. Hij stelt zijn spelers gerust en wij gaan terug naar het motel. Het is etenstijd en we steken de straat over om een hapje te eten in wat volgens de receptioniste van ons motel het beste restaurant in Forks was. We bestellen allemaal een ander gerecht. Het houdt niet over. Teriyaki kip is kipfilet ingesmeerd met Teriyakisaus. Het is goed te eten, maar niet bijzonder. Om 9 uur is het welletjes en zoeken we ons bed op. Tijd om te slapen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten