Dag 2 Vancouver

Vandaag de eerste echte dag aan de andere kant van de oceaan. Het wordt een intensieve dag, maar dat weet ik natuurlijk nog niet als ik om vijf uur wakker wordt. Ik heb redelijk geslapen en ben alleen om 1 uur even wakker. En dan natuurlijk om vijf uur. Ik besluit dat ik beter wakker kan blijven en maak koffie. Daarna via Whatsapp contact met Christien. We blijven via het videobellen een half uurtje gezellig kletsen. We zouden om zeven uur ontbijten in het hotel, maar het restaurant blijkt op zondag pas om half acht open te gaan. Als ik gedoucht heb, ga ik nog even een ommetje maken. In het ochtendgloren loop ik langs het strand van English Bay waar je in de verte de vrachtschepen mooi verlicht kunt zien liggen. Iets voor half acht ben ik weer terug en ga vast naar het ontbijt. Ik ben iets te vroeg maar mag er toch in. Klaas en Annejan komen iets later binnen. Van Robert en Peter geen spoor. Uiteindelijk besluiten we toch te bestellen, want we hebben wel zin in iets. Allemaal een traditioneel ontbijt met toast, spek, hash browns en eieren. Robert en Peter komen ook binnen en we kunnen aanvallen. Het is prima te eten.
Na het ontbijt pakken we de auto naar Capilano waar een hangbrug is gebouwd. Het is een toeristische attractie geworden en het is maar goed dat we er al vroeg zijn. Later wordt het veel drukker. De brug is leuk en is uitgebouwd met leuke houten paden door het bos en de langs de cliffen.

We kijken wat rond, nemen een koffie en pakken de auto weer terug naar de stad. We rijden een rondje door Stanley Park maar kunnen geen parkeerplek vinden op de plaatsen waar we er uit willen. En dus rijden we door tot we vlakbij de uitgang bij ons hotel komen. Daar parkeren we de auto en vragen binnen naar de werking van de stadsbus. Die wordt niet uitgelegd, maar het hele circus van het wisselen van kamers of niet, begint weer. Nu willen ze alle kamers weer veranderen, maar dat willen wij niet. Ik word zelfs een klein beetje boos en dat schijnt te helpen. Wat een flapdrollen. Het lijkt verdacht veel op Fawlty Towers. Hoe laat je dingen in de soep lopen?
Uiteindelijk komt het goed, maar we staan weer een half uur in de lobby van het hotel. Als dat allemaal achter de rug is willen we de bus naar de stad nemen. Die rijdt net voor onze neus weg, zodat we toch maar gaan lopen.

Mijn ogen vallen nu echt dicht, ik ga straks verder (als het in Nederland zo rond de 14 uur is.

En weer wakker.

Na het debacle in het hotel lopen we richting downtown. Het is tijd om te lunchen en we lopen door een straat met veel verschillende kleine restaurantjes. We kiezen een Maleis restaurant. Ziet er leuk uit en wat maakt het eigenlijk ook uit. Ze maken een tafel voor ons klaar en we bestellen allemaal wat. Bekende gerechten als nasi goreng en rendang. Het blijkt allemaal heerlijk te zijn. Authentiek Maleis. Ik neem er zelfs een kokosnoot bij en de mango juices gaan ook in het rond. Na het eten lopen we door. Eerst naar de rand van de haven en dan langs het water helemaal naar Canada Center. Een conventie centrum dat ook als vertrekpunt van cruiseschepen dienst doet en er zelf ook als een soort cruiseschip uitziet.

Vlakbij zien we de watervliegtuigen opstijgen en landen. Dat is hier een veel voorkomend vervoermiddel. Ons eerste echte bestemming is de Lookout. Een oud kantoorgebouw met rond uitkijkgedeelte dat al veel verschillende namen heeft gehad. De vorige keer heette het nog Harbour Tower. Dit is de derde keer dat ik er bovenop sta, de laatste keer van met Chris, Thom en Anna in 2012, de eerste keer in 1989. We kijken rond en vooral de prachtige haven van Vancouver valt op.

Als we afgedaald zijn, lopen we door Gastown en zien de stoomklok. Er zijn nog maar een paar stoomklokken over in de wereld en dit is een van de bekendste. Elk uur laat hij zijn stoom ontsnappen en doet daarmee het geluid van de Big Ben na. Na de klok is het tijd voor koffie. Dat halen we bij een deli. Niet echt lekker, maar vooral veel. We gaan verder in de richting van Chinatown en komen bij de Tsjang Kai Chek tuin. Die is net een uurtje eerder gesloten. We kunnen nog net even door het hek kijken. Mooie chinese tuin. Tussen Gastown en Chinatown waar we nu zijn zitten overigens ontzettend veel zwervers. Vancouver is er echt vol van. Honderden zitten er op straat. Dit lijkt me echt een groot probleem worden.
Onze voeten beginnen moe te worden. De volgende stop is Granville Island, maar daar willen we met de bus heen. De bus staat te wachten en we vragen aan de chauffeur hoe we mee kunnen. Dat kan alleen als je gepast kleingeld hebt. 2,85 dollar per persoon. Dat hebben we natuurlijk niet. We komen net halverwege. De man denkt even na, vraagt waar we vandaan komen en laat ons dan voor half geld op de bus. We krijgen kaartjes die anderhalf uur geldig zijn en zetten koers naar Granville Island. Dat is een oud industrieel gebied waar nu allerlei leuke winkeltjes, een brouwerij en een vers markt zijn gevestigd. Ziet er allemaal gezellig uit.

Wij willen bij de brouwerij wat drinken, maar daar is het te druk. Een andere plek is ook niet maar zo te vinden en dus pakken we de bus terug naar de stad. We stappen uit in het hart van de winkelstraten, de kruising van Robson Street en Granville Street. We gaan op zoek naar de Apple Store, want we hebben kopers voor een iPhone 8 en een Ipad Pro. De Apple Store (een overigens meer van verschrikkelijke winkelervaring) blijkt maar 130 meter verderop te zitten. De aankopen zijn snel gedaan in deze volledig foute winkel. Met onze nieuwe aankopen lopen we over Robson Street. We hebben nog steeds niks gedronken, dus dat wordt tijd. Als we ons biertje op hebben, wandelen we naar het hotel. Daar hebben ze onbeperkt spareribs eten. Dus dat wordt onze avondmaaltijd. We zijn er om half negen en je kunt bestelllen tot 9 uur. De ribs zijn van bedroevende kwaliteit. Volledig smakeloos gekookt vlees met een sausje. Teleurstellend, net als de rest van het hotel. Na de maaltijd is het tijd om te gaan slapen. Ik probeer nog een stukje van dit verhaal te schrijven, maar ik kom niet ver. Nu is het kwart over zes en het is af. Tot morgen.