Tsjechië en Oostenrijk 2015 Stausee Mooserboden

Heet, heet, heet, zo heet hebben ze het in Oostenrijk ook nog nooit meegemaakt. Het zal de global warming wel zijn. Voor ons een teken om vroeg op te staan en te zorgen dat we voordat het te heet wordt hoog in de bergen zijn. Vandaag zijn we op een missie, want ik heb een foto van mijn ouders meegekregen waarop ze voor de gletscher staan die bijna in de Moosbodenstausee zakt. Wij gaan kijken hoe het in deze hitte met de gletscher is gesteld. Maar daarvoor moeten we eerst naar Kaprun en dan het dal in rijden. Aan het einde is een enorme parkeergarage (wordt het hier ooit zo druk dat ie vol is?). We rijden naar binnen en horen een klap op het dak. De dakkoffer is tegen het bord aangekomen dat de maximale hoogte aangeeft. We kunnen dus niet in de P-garage. Achteruit een heel eind terug. Pas dan zien we het bordje dat je door mag rijden als je hoger dan 2 meter bent. Da's luxe, we mogen helemaal door. Bij de bussen mag je kaartjes kopen voor bijna 20 euro. We krijgen nog een eurootje korting met onze gastenkaart. De bus rijdt ons langs slingerende paden naar de voet van iets dat in het Engels een incline en in het Duits een Aufzug. In Nederland hebben we die dingen niet en daarom waarschijnlijk ook geen makkelijk woord. Het is een kabelbaan die over een helling omhoog wordt getrokken. 400 meter hoger staan weer bussen te wachten die ons door lange tunnels uiteindelijk naar de stuwmeren (er zijn er twee) brengen. Boven is het qua temperatuur goed toeven. We lopen naar de plek waarvan we vermoeden dat de foto bijna 60 jaar geleden moet zijn gemaakt. Daar hangen we een hele tijd rond en schieten dan ongeveer het zelfde plaatje.
(Hieronder de panorama versie door Thom gemaakt; 60 jaar geleden raakte de gletscher in het midden van de foto bijna het stuwmeer, nu liggen er alleen bovenop nog twee plakjes ijs).

Als we de foto hebben gemaakt lopen we terug en steken na het eten van een ijsje de dammen over. Aan de overkant klimmen we naar de onderste twee stukjes met sneeuw om toch even in de sneeuw te zijn geweest. Daarna weer terug over de dam naar het restaurant om wat te eten. Kaiserschmarren (bekend van de wintersport), apfelstrudel en een pizza). Als we gegeten hebben is het tijd voor een wandeling naar beneden. We lopen naar de bushalte halverwege en drinken daar koffie. Je kunt de bus boven zien vertrekken en dus staan we weer bij de halte als ie komt. Via de incline en de tweede bus komen we weer bij ons autootje. Die brengt ons snel weer thuis. We hebben geen eten en moeten dus wel bij restaurant Sahnealm aan de overkant eten. Oostenrijks (schnitzel, haxe, knodel, pfifferlinge en grote porties) eten. Het is wel lekker, maar als de porties gehalveerd worden is er niemand die klaagt en misschien ook nog iemand die een toetje neemt. Nu nemen we was resten mee in doosjes en gaan thuis uitbuiken. Nog even dit verhaal tikken, kopje koffie erbij en dan lekker in bed de (meegebrachte) laatste aflevering van True Detective (aanradertje) kijken. Morgen wordt volgens de Oostenrijkers weer tussen de 32 en 38 graden. We gaan weer vroeg op.