Tsjechië en Oostenrijk 2015 Praag

Vandaag naar de hoofdstad Praag. We zijn weer eens een keer te laat weg (we maken er een gewoonte van) en arriveren rond twaalf uur in Praag. We parkeren bij het station en nemen de metro in twee stops richting de burcht. Het laatste stukje doen we met de tram. Het is half een als we bij de burcht zijn. Veel te laat natuurlijk en dan gaan we ook nog eerst lunchen in de paleistuin. Het lijkt wel vakantie. Na de lunch met broodjes, hamburgers, pasta en andere lekkernijen gaan we de burcht bekijken. Daar moet je dure kaartjes voor kopen en we maken een selectie van bezienswaardigheden. Het oude paleis, de St. Vitus basiliek, het Gouden straatje, we nemen ze allemaal mee. In de St. Vitus kom ik volgens goed gebruik weer eens een collega tegen. Dat is zo'n beetje vaste prik tijdens onze vakanties. We maken een praatje en gaan dan weer ons weegs. Via het oude paleis, de St. Joris kerk en het Gouden straatje komen we weer beneden aan de burcht. We vervolgen onze weg richting de Karelsbrug. Super druk en super toeristisch, we hebben het snel gezien. Daarna naar het centrale plein waar we het uurwerk willen bekijken waar elk uur twaalf apostelen voorbij trekken. Maar eerst nog even de verjaardag van oma vieren met een lekker taartje. Als we de kaart van het luxe hotel tegenover het uurwerk bekijken zien de sorbets er ook wel aantrekkelijk uit. Dat wordt het dan. Geen taart, maar ijs. Heerlijk. Om vijf voor vijf verlaten we het terras en stellen we ons op voor het uurwerk. Om 1 over vijf is het spektakel weer voorbij. Ons bezoek aan de stad ook bijna, want om vijf uur sluit zo ongeveer elke kerk en elk museum. Er is dus niet veel meer te bezoeken. Anna en Britte gaan shoppen met de opdracht zich om zeven uur op het Wencelasplein te melden. Wij lopen nog door de joodse wijk met de synagogen en de begraafplaats, maar ook die zijn dicht. We begeven ons langzaam aan naar de afgesproken plek waar iedereen keurig om zeven uur op komt draven. Ik heb ondertussen een behoorlijk hoofpijn ontwikkeld, dus het eten wordt wel een probleem. Dat lossen we op door naar de auto te lopen die toch boven het station staat. Ik wacht bij de auto, knap langzaam wat op en als de anderen op het station bij de Burger King wat te eten hebben gehaald rijd ik al weer naar Ktova terug. Vroeger kwam ik van mijn hoofdpijn af door een rit in de bus naar of van school, tegenwoordig helpt een rustige autorit ook prima. Als we bij het huisje aankomen heb ik al weer honger. Gelukkig hebben we brood en worst, dus dat komt goed. Dan nog even dit verhaaltje tikken en dan naar bed. De foto's komen morgen wel, die moet Thom eerst nog uitzoeken.