Naar Praag Dag 5 Duderstadt - Artern

We zijn weer vroeg wakker. Ik heb weer niet zo best geslapen. In de eerste plaats omdat de kussens in Duitsland niet om op te slapen zijn. Je legt je hoofd erop en ze verdwijnen direct. Waar ze blijven? Geen idee. En in de tweede plaats omdat de hotelbeddenmakers er vanuit gaan dat de gemiddelde mens 1.80 meter is. Met als resultaat dat ik niet pas en het dekbed ook niet lang genoeg is. En dus steken mijn voeten uit. En die worden koud. Ik heb mijn sokken maar weer aangedaan, maar dat loste dus alleen een deel van het probleem op.
Chris daarentegen slaapt prima. Die valt al om negen uur in slaap en ronkt door tot half zeven. We staan op, douchen en pakken in. Er is geen ontbijt in dit hotel en dus fietsen we naar Duderstadt. We hebben gisteren al wat supermarkten gezien en de keuze valt op Rewe. Daar zit een prima bakker bij in die mooie ontbijtjes serveert. Wij nemen een ontbijt voor twee met 3 x 2 broodjes (dat is daar overigens 5), salami, ham, roomkaas, kaas, een uitstekend gekookt eitje, jam naar keuze en nog wat rauwkost en fruit. Kop koffie en kop thee erbij en we hebben een heerlijk ontbijtje. Als het op is, beginnen we aan 98 kilometer in zuidoostelijke richting. We rijden Duderstadt uit en komen al snel bij een historische plek. Hier liep namelijk de grens tussen Oost- en West-Duitsland. Er zijn nog wat overblijfselen te zien van hoe de grens het gebied in tweeën sneed. Dat blijft toch altijd bere-interessant. Hoe een lantaarnpaal toch een enorme indruk kan maken. We fietsen door en gelukkig zijn de paden goed. Dat is in het oosten nog wel eens afwachten, maar gelukkig valt het mee. We fietsen gestaag door. De eerste stop is pas na 40 kilometer om half twaalf bij de basiliek van St. Gangolf in Münchenlohra. Daar vinden we een leuk plekje voor de koffie. We hebben er een aardbeientaartje bij die we vanmorgen bij de bakker in Duderstadt hebben gekocht. Heerlijk. Vanaf de basiliek dalen we af naar het dal van de Wipper, een riviertje die we een hele tijd zullen volgen.
Sondershausen is een plaats met veel mijnbouw. Er zijn verschillende kalimijnen te vinden waar het een drukte van belang is. Wij fietsen door, maar krijgen toch wel zin aan iets. Net als ik aan Chris vraag of het tijd is om iets te eten, komen we bij de Burger King. Hoe is het mogelijk? We draaien de parkeerplaats op en stallen onze fietsen. De Burger King app heeft toevallig een coupon voor twee Whoppers, een patatje en een cola. Hoe is ook dat mogelijk? Alles valt op zijn plaats.
Na de Whoppers hervatten we onze tocht. Afspraak is dat we de eerste 20 kilometer niet meer mogen stoppen, maar na 3 kilometer komen we bij een winkelcentrum waar ze t-shirts verkopen. En die had Chris net nodig. In tien minuten wordt er een shirt gekocht en kunnen we weer door. De echte stop komt inderdaad na 20 kilometer in Bad Frankenhausen. Zo’n typische Duitse ‘Bad’ plaats. Met veel vergane glorie. Maar ook met een café waar ze softijs (was het enige dat je in de DDR tijd kon krijgen) verkopen. Hij smaakt heerlijk. Daarna de eindspurt. Hoe dichter we bij Artern komen, hoe vlakker het wordt. We volgen afwisselende een omgebouwde spoorlijn en een riviertje dat hoger ligt dan het fietspad. Water dat hoger ligt dan het omringende land zijn we in Nederland wel gewend. Hier is het een vreemd verschijnsel. Uiteindelijk zien we Artern liggen. Op de heuvel is ook het hotel te zien, dat is namelijk behoorlijk geel geverfd. En het ligt een stuk hoger dan de omgeving. We eindigen dan ook met een behoorlijk klim die ons bij de deur van het hotel brengt. Het ziet er goed uit en het is er druk. Zo direct gaan we eens even kijken wat ze te eten hebben. En daarna wordt het vast niet erg laat.
We hebben heerlijk op het terras van Am Weinberg gezeten. Vroeger werden hier druiven verbouwd voor de wijnproductie, maar ‘those days are over’. Nu staat er een hotel met een mooi terras. Het uitzicht is prima naar het westen, daar waar we vandaan komen. We bestellen allebei de echte Wiener Schnitzel van kalfsvlees. Patatjes en een salade erbij en we hebben een lekkere maaltijd. Wijntje, biertje, je kent het wel. Na de koffie wachten we nog even op de zonsondergang die precies om 21.06 uur zal plaatsvinden. Mooi hoor. Daarna terug naar de kamer, verhaaltje en filmpje nog even afmaken en dan lekker slapen. Welterusten, tot morgen, dan naar Leipzig.