Zes (of meer) rivierentocht 2022 Dag 20 Haaren - Mook

Het ontbijt is speciaal voor ons om 7 uur klaargezet. Het is sowieso speciaal voor ons klaargezet, want verder zijn er geen gasten in het hotel. Ik denk dat wij een vergissing waren, want de eigenaar is pas eergisteren teruggekomen uit Kroatië en keek enigszins verbaasd toen wij voor de deur stonden. Maar goed, we hadden een kamer die niet al te gek was. De bedden sliepen prima, we kregen een ventilator en we hebben ons gered. En om 7 uur ontbijt dus. Toen we het ophadden konden we bijna weg. Om kwart voor acht fietsten we weg. 800 meter later waren we in Nederland. Via St. Odilienberg en de mooie basiliek aldaar fietsten we langs de Roer naar Roermond. Daar waren we ook al eerder geweest voor het Pieterpad en op de fietstocht langs de Maas een jaar of vijf geleden. Bij Roermond staken we de Maas over en kwamen in Horn. Daar hebben we al eens overnacht op mijn verjaardag toen we twee etappes van het Pieterpad hebben gelopen. Zo zie je dus maar, we waren op bekend terrein. Dat verandert snel als we doorfietsen. Ik heb namelijk in het routeprogramma dat ik gebruik de kortste route tussen Aachen en Oudemolen aangegeven en nu fietsen we zo ongeveer in een rechte lijn naar huis. Van Horn gaat het dus naar het noorden door het Limburgse land. Plat en agrarisch. Opvallend hoeveel water er over de gewassen gaat. In Duitsland zie je dat helemaal niet. Af en toe komt zo'n waterstraal ook over de weg en zorgt dan voor wat verkoeling. We proberen voor de middag zoveel mogelijk kilometers te maken, want het wordt vandaag bloedheet. Ons doel is 60 kilometer voor 12 uur. Waarbij we natuurlijk nog wel een koffie met taartstop moeten maken. Dat doen we in Helenaveen. Op slinkse wijze worden we met bordjes naar een terras bij een dorpshuis gelokt. Heerlijke koffie en een wafel met aardbeien en blauwe bessen. Als we door fietsen blijkt waarom we via bordjes een rare omweg moesten maken. Als je dat niet doet kom je namelijk langs twee grote terrassen midden in het dorp en is het dorpshuis de klandizie kwijt. Slim bedacht.
Als we doorfietsen komen we door het hart van de Peel. Een groot veengebied dat al grotendeels ontgonnen is, maar wat ook nog voor een deel in oorspronkelijke staat is. Het lijkt sprekend op het gebied rond Veenhuizen bij ons in de buurt. Verderop komen we voor een grote verrassing te staan. Bij Ysselstein blijkt een Duitse Oorlogsbegraafplaats te zijn. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het is echt enorm. Er liggen 32000 soldaten begraven. 87 uit de Eerste Wereldoorlog en de rest uit de Tweede. Bijzonder is dat er ook 2000 tot 3000 oorlogsmisdadigers liggen en een hoop Nederlandse collaborateurs die de oorlog niet overleefd hebben. Het is een imposante plek. In februari waren we nog op de Amerikaanse begraafplaats in Normandië. De bekendheid daarvan staat in schril contrast tot deze plek. Als we ooit willen verzoenen, dan zal er in Nederland ook zeker meer bekendheid voor deze plek moeten komen.
Door het bezoek hier halen we de 60 kilometer voor 12 uur niet. Het wordt 12.20 uur. Maar toch lekker bezig. In St. Anthonis is het tijd voor de lunch. Toevallig komen we terecht bij een lunchroom die werkplekken biedt voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Altijd leuk om daar te eten. Bij Brownies en Downies in Assen was het ook al een groot succes. Het eten is erg lekker en de bediening is super. We hebben de Geitenkaassalade (ik dus niet) en een Uitsmijter Ham. Het smaakt allemaal weer Nederlands en dus dikke prima.
Op de een of andere manier fietst het na de lunch altijd minder makkelijk dan ervoor. We hebben nog 35 kilometer te gaan, maar die gaan langzaam. Uiteindelijk komen we in Cuijk. Daar kopen we nieuwe zonnebrandcreme, want we hebben er veel van nodig. De zon schijnt van 's morgens vroeg tot 's avonds laat en we fietsen er de hele dag in.
Vanuit Cuijk nemen we het veer naar de overkant van de Maas. Je gaat dan weer van Brabant terug naar Limburg. Na het veer moeten we eigenlijk nog 8 kilometer naar het noorden, maar we gaan een stukje naar het zuiden. Daar zijn de Mookerplassen waar je heerlijk kunt zwemmen. We vinden een plekje in de schaduw en proberen het water. Dat is van prima temperatuur. Erg grappig dat er kwallen in zwemmen. Zoetwaterkwallen. Niet al te groot en niet gevaarlijk. Ze kunnen wel steken, maar niet hard genoeg om door de menselijke huid te komen. Geen probleem dus. Na het zwemmen kleden we ons aan en fietsen we naar het hotel. Onderweg nog even een stukje binnendoor over de Mookerheide (die eigenlijk geen heide is, maar een bos op een heuvel) en dan zijn we er. Prima locatie op de grens tussen Limburg en Gelderland. Morgen moeten we dus heel Gelderland doorkruisen van zuid naar noord. We besluiten er niet meer uit te gaan en in het hotel te eten. De fietsen kunnen dus direct in de stalling. Die halen we morgen om 7 uur weer te voorschijn. Nu eerst naar het restaurant voor een lekkere maaltijd. Kijken wat het nu weer wordt.