Zes- (of meer) rivierentocht 2022 Dag 17 Ettelbrück - Troisvierges

Waar zal ik beginnen op deze glorieuze dag? We hadden al een aantal dagen tegen deze etappe aan zitten te kijken. Voor het eerst tijdens onze fietstocht zou het element rivier ontbreken en zouden we dus het heuvellandschap moeten doorkruisen zonder hulp van een rivier die voor een redelijk vlakke tocht zou zorgen. Op het laatste moment had ik nog een alternatief gevonden voor een klim van 11%. Iets langer, maar iets minder steil. Nou ja, we zouden wel zien.
De nacht in Ettelbrück was niet optimaal. We waren gewaarschuwd door recensies op Booking. Blijkbaar verzamelen de jongere, allochtone, West-Afrikaanse, inwoners van het dorp (groot is het allemaal niet) zich in de omgeving van het hotel en maken daar meer lawaai dan op de markt van Timboektoe. Door gedurende de nacht handig de ramen in onze kamer open en dicht te doen, konden we de overlast tot een minimum beperken, maar fijn is het allemaal niet. En blijkens de recensies gaat dit al de hele zomer zo. Misschien iets voor de gemeente, die ook aan het plein zit, om eens te onderzoeken. Verder laat ook de katholieke kerk zich regelmatig horen. Het enig ware geloof vindt blijkbaar dat je om het kwartier een hoop herrie uit de toren moet laten komen. Na 22 uur is het gelukkig stil, maar om 6 uur 's morgens begint het gedoe weer. Om een lang verhaal kort te maken, de nacht was dus niet zo heel erg rustig. Toch hebben we redelijk geslapen. Tot 6 uur.
Om 7 uur staan we op voor een lekker ontbijtje. Dat is goed voor elkaar. We zijn van het Duitse ontbijt nu in het Franse ontbijt gekomen. Echte croissants, pain au chocolat, echt stokbrood, vers gekookt eitje, goede koffie. Het smaakt allemaal prima. Na het ontbijt halen we onze fietsen uit de stalling en pakken de bagage er op. Nog een laatste keer naar de wc en dan gaan we los. Het eerste stuk is nog langs de Sure en gaat nog redelijk. Er is hier geen officiele fietsroute meer en na een tijdje komen we achter de reden hiervoor. We moeten namelijk steil omhoog bij Bourscheid. Een beste klim, maar we komen er. Langzaam maar zeker komen we bij het stuk waar we vijf kilometer moeten klimmen. Vlak daarvoor is een camping waar we een kopje koffie halen. De eigenaar is wel in voor een praatje. Blijkt een Rotterdammer te zijn die met zijn vrouw deze camping heeft. Reclame blijkbaar alleen in Nederland, want de hele camping staat vol met Nederlanders. We krijgen cake bij de koffie. Als we die op hebben stappen we weer op de fiets en beginnen we aan het lastige stuk. Op het laatste moment gaan we toch voor de originele route, ook al zegt Komoot, het navigatieprogramma, dat er stukken van 11% stijging in zitten. Het gaat eigenlijk heel goed en die 11% zit er nauwelijks in. Alleen in het allerlaatste stukje, als we een stukje afsnijden, haalt het dat. Op dat gedeelte stappen we af en duwen we een stukje. We willen namelijk de batterijen niet leegrijden, want we moeten nog ver.
Wat volgt is een fantastische tocht door de Luxemburgse heuvels. Soms omhoog, soms naar beneden. Vlak voor Wiltz moeten we steil naar beneden door het stadje. Beneden aan zien we een soort frietkot met een heleboek motoren ervoor. Dat is de plek waar we naar op zoek waren. We informeren of we onze accu's op mogen laden en dat is geen probleem. We zoeken wat stopcontacten en pluggen in. Daarna bestellen we wat lekkers te eten. Friet met grillworst en vol au vente. Dat is ook de prijsvraag van vandaag. Wie weet wat het is, mag het zeggen. We blijven anderhalf uur zitten en na de koffie rekenen we af. De accu is dan 16% bijgeladen. Van 57 naar 73%. We kunnen er weer tegen. Helemaal omdat we nog maar 35 kilometer hoeven te fietsen. Uiteraard wel weer omhoog en omlaag, maar dat mag de pret niet drukken. Overigens fietsen we het eerste stuk weer langs een fietspad op een oude spoorlijn. De campingbaas had het er al over, het is de lijn van Wiltz naar Bastogne. Jammer genoeg fietsen wij niet naar Bastogne en dus moeten we op een gegeven moment van deze mooie lijn af. Er volgt nog een heel stuk over prachtige heuvels met vergezichten om van te smullen. Fietsen in Luxemburg is een feest (als je tenminste een dikke accu en een zware motor op je fiets hebt). Na een lange dag met veel rustpauzes komen we om kwart voor vijf in Troisvierges bij ons hotel Lamy aan. Leuk hotel aan drukke weg met een restaurant en een pub. Daar gaan we straks gebruik van maken.
We douchen het luie zweet er weer af en kijken wat tv. Om half zeven gaan we naar de pub. We bestellen voor het eerst sinds twee weken weer lekkere biertjes. Chimay Blauw (mijn favo) en Leffe Blond. Spareribs en pizza als maaltijd. We zitten er nu op te wachten.