Marokko 2022 Dag 7 Midelt - Fes

 Na een nacht in een wel heel erg zacht bed staan we uitgerust op. Na het douchen nog even het filmpje van gisteren in elkaar gezet, maar van uploaden is helaas geen sprake, want het internet functioneert hier niet erg best. We gaan om acht uur (dat is wel de vaste tijd hier) naar het ontbijt en daar staat al het een en ander klaar voor ons. We smullen van allerlei lekkernijen en raken in het gesprek met een koppel uit Oldenzaal. Die maken ook een toertje al gaan zij de andere kant op dan wij. Om half tien checken we uit het hotel en betalen de rekening. Buiten is onze auto inmiddels netjes gewassen. Mooie service. We rijden door Midelt en over de N13 richting Fes. Bij Azrou rijden we door een cederbos en daar wonen ook veel apen. Uiteraard staan ze al langs de weg op ons te wachten, ze weten dat er bij de toeristen wat te halen valt. Onmiddellijk worden de apen vergezeld van een man met houtsnijwerk, eentje met een versierd paard en eentje die pinda's verkoopt. Ook zijn weten waar er wat te halen valt. Helaas hebben mannetjes en apen vandaag pech, want wij hebben niets voor ze. Met wat foto's rijker vertrekken we weer. De tocht gaat helemaal naar Fes. Onderweg zijn er verschillende politiecontroles en overal worden we altijd vriendelijk doorgewuift. Bij de laatste is het echter mis. We worden aan de kant gezet, want Anna was iets te laat met afremmen naar 60. Het plaatje op de lasergun geeft 69 per uur aan. We moeten papieren inleveren en de hoofdagent zegt dat het 150 dirham (14 euro) kost. We kletsen wat gezellig en hij wil een bonnetje gaan schrijven. Ik zeg: ah, a ticket. Zegt hij: you don't want a ticket? Zeg ik: If its possible... En dat was het. Weg krijgen papieren terug en mogen doorrijden. Uiteraard worden de agenten hartelijk bedankt en we vervolgen gratis onze weg. Die 150 dirham kunnen we mooi gebruiken, want even verderop komen we bij een groot winkelcentrum met een McDonalds. Die is open en we ruiken de frietjes al. Dat is mooi meegenomen in deze Ramadantijd. We bestellen Big Mac's, Big Tasty's en McFlurrys en genieten er van. Nog nooit een Mac zo lekker gevonden. Veel mensen komen er met hun kinderen die de Happy Meals verslinden. Kinderen hoeven niet aan Ramadan te doen en dat is ons geluk waarschijnlijk ook geweest. Na de Mac nog even naar de grote supermarkt aan de overkant. Daar is het megadruk. Vandaag is iedereen vrij en doet inkopen voor het suikerfeest dat drie dagen duurt. Wij kopen een tandenborstel en wat water. Bij de kassa treffen we een Marokkaanse/Nederlandse familie die ook wat dingetjes kopen. Weekje vakantie in Fes inclusief Suikerfeest. Na de inkopen met de auto naar het centrum. Dat is natuurlijk weer een mooie uitdaging. Veel verkeer in verband met de feestdagen. Dat blijkt ook bij de parkeergarage die ik voor ogen had. Die blijkt vol te zijn, maar we worden snel naar een andere parkeergelegenheid vlakbij ons hotel gebracht. Ook proberen ze nog even een gids aan te smeren, maar daar gaan we niet op in. Dat regelen we wel in het hotel. En zo komen we bij Riad Braya aan. Een erg goed hotel in de medina van Fes. Het blijkt een groot complex met in het midden een zwembad te zijn. En een bar met alcohol. We regelen direct een gids om de stad te gaan bekijken. De gids komt iets later dan gepland, want hij heeft nog een andere groep. Het is lastig om goede gidsen te krijgen, maar deze is prima. Aardige man die prima Engels kan. Hij woont half in Frankrijk (Lot et Garonne) en half in Fes. Hij neemt ons mee de medina in en laat zien hoe 200000 mensen daar in de compacte binnenstad van Fes wonen. Hij vertelt over het ontstaan van Fes, over hoe daar in de 8ste eeuw al een universiteit gesticht werd, nota bene door een vrouw, Fatima uit Tunis, hoe de islam door Moulay Idriss naar Marokko werd gebracht en hoe er nu een mausoleum voor Idriss in de stad ligt. Jammer genoeg is door corona veel van de gebouwen gesloten en nog niet weer geopend, zodat we niet binnen kunnen kijken. Waar we wel kunnen kijken zijn de beroemde leerlooierijen van Fes. Er wordt natuurlijk veel gehandeld in leer. Tassen, jassen, riemen, portemonnees, noem het maar op en je wordt er doorheen geleid. Uiteindelijk kom je hoog boven de looierij uit en heb je een mooi uitzicht over de ronde tonnen waar het leer in ondergedompeld wordt. Het enige probleem is dat het stinkt als een malle. En dan moet je net mij hebben. Kokhalzend probeer ik een filmpje te maken. Ik druk munt onder mijn neus en dat verzacht de stank wel een beetje, maar toch is het geen plek waar je lang wilt blijven hangen. Dus ook jammer voor de verkoper, maar we zijn net zo snel weer weg als we gekomen zijn. De gids voert ons verder en we komen langs specifieke straatjes met kruiden, metaal, goud en andere producten die keurig gegroepeerd zijn. Uiteraard koop ik weer heerlijke nougat, want hier heb ik 33 jaar op gewacht. Toen heb ik namelijk ook een groot blok gekocht en nu zie ik de verkopers weer staan. Overmorgen in Moulay Idriss kijken of de zelfde verkoper van toen er nog staat. Hierna is het ook weer tijd om naar huis te gaan. Alle Marokkanen zorgen dat ze bij zonsondergang thuis zijn, omdat ze gezamenlijk het vasten willen breken (ze noemen het in het Engels ook breakfast, in het Arabisch is het Iftar, de maaltijd naar zonsondergang). Ze eten dan achtereenvolgens alle maaltijden van de dag, te beginnen bij het ontbijt, dan de lunch en dan het diner. Dus veel eten. Vandaag is het bijzonder, want het is waarschijnlijk de laatste dag van de Ramadan. Dat hangt af van of de maan ook gezien kan worden. Al is het maar een puntje, dan is de Ramadan over. Anders eindigt ie pas morgenavond. Het einde wordt aangekondigd met zeven kanonschoten. Als de gast afscheid neemt bij ons hotel, klinkt er al een schot. Het blijft er maar bij een, dus of het nou afgelopen is?
Problematisch is dat niemand de deur van onze Riad Braya open doet. We bellen aan, kloppen op alle deuren en bellen met de receptie, maar geen gehoor. De buurjongen komt ook helpen met kloppen, maar ook dat helpt niet. Als we 10 minuten staan, komt er een groepje Spanjaarden die hier ook moeten zijn, maar ook die komen er niet in. Zij keren om en gaan wat eten in de stad. Wij gaan er maar achteraan, want hier blijven staan heeft ook geen zin. We lopen terug richting Blauwe Poort en komen dan bij een leuk restaurantje dat een hele hoge waardering op Google krijgt. Er is nog plek zat, maar dat verandert in de tien minuten dat we er zijn snel. Het zit snel vol. We moeten nog wel even wachten met het bestellen van het eten, want de kok moet nu eerst zelf even eten. Geen probleem, we hebben laat geluncht bij de Mac, dus met wat drinken zijn we snel gered. We zoeken alvast uit wat we willen. Anna neemt iets met kip en ik weer een pastille kip. Die heb ik in Marrakesh ook twee keer gehad. Als we een kwartiertje zitten komt het eten ook al. Het smaakt weer heerlijk. De eigenaar is uiterst vriendelijk. Hij vertelt dat hij ook tijdens de Ramadan gewoon open is gebleven, maar dat dat best lastig is. De gasten komen namelijk alle dagen als het voor hem ook tijd is om te eten, alleen is daar dan geen tijd voor. Met name tijdens Pasen was het erg druk met Spanjaarden. Ik vraag hem of de Ramadan nu afgelopen is, omdat we eigenlijk nog maar één knal hebben gehoord. Hij weet het ook niet zeker, ze speculeren er in de keuken ook over. Als hij weer wegloopt wordt alle twijfel weggenomen door zeven harde knallen en een luid gejuich uit de stad. Het is klaar. Morgen zijn alle winkels in de medina dicht voor het grote feest. We zullen zien. Als we het eten op hebben, lopen we naar de Riad. Als we bellen wordt er direct open gedaan. Er wordt natuurlijk duizend keer excuses aangeboden. Ik had nog tegen Anna gezegd dat er misschien wel een gratis cocktail in zat voor ons, maar eenmaal binnen wordt het nog mooier. We krijgen namelijk een upgrade naar de Royal Suite. Grote kamer met een groot bed voor de papa en een extra bed voor Anna. Een groot prive balkon met twee zithoeken en uitzicht op het zwembad beneden. Dat is nog eens een mooie goedmaker voor wat minimaal ongemak. We hebben er weer een mooie dag opzitten en dus tijd om te gaan slapen. Tot morgen.