Marokko 2022 Dag 10 Rabat - Huis

 Ondanks het wat krakkemikkige kamertje, het korte bed, het kleine kussentje, de kapotte airconditoining en de muziek die in de verte klonk, toch goed geslapen. We staan laat op en zijn pas om negen uur bij het ontbijt. Dat is ook veel minder dan we tot nu toe gewend waren. Maar ach, het is ook de goedkoopste riad die we tot nu toe hadden. Het ontbijt smaakt prima en de tweede kop koffie gaat er ook weer vanzelf in. We hebben onze spulletjes al gepakt, maar dat was ook niet zo moeilijk, want we hadden alleen de rugzakken maar meegenomen. De rest zit nog in de auto. We wandelen in vijf minuten naar de parkeerplaats en alles is nog in orde. Onze bestemming is de Chellah Necropolis waar de oude Romeinse nederzetting van Sale was gevestigd. Het is een klein eindje rijden over de prachtige boulevards van Rabat. De Marokkanen willen wel graag laten zien dat dit de hoofdstad van Marokko is. Bij de Chellah aangekomen blijkt dat ie dicht is. Niet vanwege de feestdagen, maar omdat er al twee jaar gerenoveerd wordt. We wandelen er een keer omheen, maar krijgen er verder niets van te zien. Wel van de ooievaars die hier gewoon op verdiepingen in een boom wonen. Veel slimmer dat de ooievaars in Oudemolen die allemaal een eigen boom zoeken. Ik zal thuis foto's in de bomen hangen om ze op het idee te brengen. Er is een bron aan de buitenmuur van de Chellah waar drie jongetjes een prive zwembad van hebben gemaakt. Eentje probeert wat te rappen. Leuke kereltjes. Even verderop een nestje jonge hondjes. Je hoeft je in Marokko nooit te vervelen, er is altijd wel iets te zien. We hebben bij de ingang nog wel een gids teleurgesteld door hem niet in dienst te nemen. Als we terug zijn staat hij er nog en probeert nu wat kettinkjes te verkopen. Helaas, weer geen succes. We stappen in de auto en betalen de zelfbenoemde parkeerwacht twee dirham. Dat hoort zo hier in Marokko. Bij elke vierkante meter ruimte staat een parkeerwachter die zogenaamd op je auto let als je weg bent. We zetten de navigatie op het begin van een groen weggetje op de Michelinkaart. Dat was vroeger een garantie voor een mooi weggetje, maar nu zijn ze hopeloos in de war. Waarschijnlijk liep de weg vroeger langs de zee en had je overal een prachtig uitzicht op de Atlantische Oceaan, maar nu zijn er alleen maar huizen te vinden. Kleine huizen, maar vooral ook hele grote bouwprojecten met prachtige namen als Belair, Ocean Golf Club enzovoort. De Marokkanen hebben het appartement aan zee ontdekt om zo de warmte van het binnenland te ontvluchten. Van het mooie groene weggetje is dus helemaal niets meer over. Bij Bouznika rijden we naar het strand. Dat is lastig te vinden, want ook hier overal langs de kust huizen. We vinden toch een doorgang en parkeren de auto. Het is een mooi stuk strand met rotsen waartussen allerlei poelen met visjes en krabbetjes te vinden zijn. We kijken even rond en snuiven de oceaanlucht op. Heerlijk. Daarna door, want we hebben een bord met McDonalds gespot. Tijd voor een verantwoorde lunch. De Mac blijkt op de parkeerplaats van de snelweg te zijn, maar wij kunnen via een hobbelig paadje aan de achterkant komen. Even over een muurtje en we zijn er. Ondertussen weer parkeerwachters die onze en andere auto's in de gaten houden. Veilig land dat Marokko.
We genieten van een heerlijke Maclunch. Als ie op is, zien we dat er iets verderop ook een Burger King is. Gemiste kans dus. Na de lunch rijden we verder naar een uitkijkpunt bij Mohammedia. Daar liggen voor de kust grote olietankers te wachten. Waarschijnlijk tot ze de haven in kunnen, want die lijkt niet zo groot en er liggen al een paar tankers. Er is zo te zien ruimte voor 1 of 2 schepen. Op de parkeerplaats ontdoen we ons van de rommel in de auto. Daarna rijden we naar Casablanca en het vliegveld. Als we daar aankomen is er weer de gebruikelijke chaos. Auto's staan een paar rijen dik in de rij om mensen op te kunnen halen. Ondertussen moeten wij ook naar de verhuurparkeerplaats. Blijkt dat we een ander paadje kunnen nemen. Dat valt al weer mee. We leveren de auto zonder problemen in. Met onze tassen wandelen we naar de terminal. Daar zijn we te vroeg, want de incheckbalie is nog niet open. Dan maar een kopje koffie. Die kunnen we volgens de incheckbalie beter in terminal 1 halen dan in terminal 2 waar we nu zijn, maar uiteindelijk blijkt dat onzin. In terminal 1 is alleen pizza en in terminal 2 de koffie. Met het kopje in de hand kunnen we de incheckbalie in de gaten houden. Die gaat een half uurtje later open. We checken in zonder dat er om enig document wordt gevraagd. De man voor ons moet nog zeggen of ie gevaccineerd is, wij hoeven dat helemaal niet. We krijgen onze boarding pass en lopen door de douane, de security en de paspoortcontrole zonder enig oponthoud. De man van de security zegt nog wel even dat ik een 'good daughter' heb en de man van de paspoortcontrole begint heel uitgebreid de glimlachen als Anna aan de beurt is. Het duurt ook lang, want hij wil van alles weten. Met mij is ie een stuk sneller klaar. Daarna komen we bij de tax free afdelingen en op een plek waar behoorlijk wat restaurantjes te vinden zijn. We settelen ons bij Paul, de patissier. Kopje koffie, gebakje, broodje, heerlijk allemaal. Nu nog anderhalf uur wachten voordat het boarden begint. Om een uur of zes wandelen we naar de gate. Onderweg nog even proberen de laatste dirhams kwijt te raken in ruil voor wat snoepjes. Dat lukt. We moeten met de bus naar het vliegtuig en wij mogen in de voorste bus omdat we voorin het vliegtuig zitten. In het vliegtuig is het een drukte van belang, vooral door de vele kinderen aan boord. Het toestel is niet vol, maar naast ons zit nog wel een grote meneer. Daardoor zit ik wat erg krap. Nadat we in de lucht zijn vraag ik aan de meneer of ie op een van de andere stoelen aan het gangpad wil gaan zitten. Dat doet ie, want hij zat zelf ook al niet lekker. Op deze manier zitten we allemaal wat comfortabeler. De vlucht zelf is niet noemenswaardig, behalve dat het wat rumoerig is aan boord. Schreeuwende, lawaairmakende kinderen die niet op hun stoel kunnen blijven zitten. Maar ja, dan moet je maar niet naar Marokko vliegen. Een kwartier voor tijd landen we op onze nationale trots Schiphol, al heeft die trots wel een deuk opgelopen in de afgelopen twee weekeinden. We kunnen nu overal snel doorlopen want om half een 's nachts is er natuurlijk niemand meer. Wel slagen ze er in om nog drie kwartier te doen om de bagage op de band te krijgen. Als we die hebben wandelen we naar de uitgang en zoeken de bus naar P3. Die staat voor en vertrekt als wij er in zitten. We worden in vijf minuten naar de parkeergarage gereden. Daar vinden we snel de auto. Met hoge snelheid rijden we vervolgens eerst naar Groningen om Anna weg te brengen en daarna het laatste stukje naar Oudemolen. Er zit weer een avontuur op. Anna is een prima reisgenoot die ook van landschap, cultuur, de mensen en het eten kan genieten. We hebben een mooie tijd gehad.