USA 2019 Dag 18 Apache Trail

En weer een leuke dag gehad. Vanochtend kwamen we maar weer moeilijk uit de veren. Het was koud en het regende zowaar. Niet veel, maar toch, regen. En het was ook niet echt koud, maar 21 graden is wel minder dan gewoonlijk en voelt dus koud aan.
Liesbeth heeft important business en tot die tijd zijn wij bezig met opstaan en het smeren van boterhammen voor onderweg. Chris snijdt de watermeloen. Als Lies thuis is pakken we direct de auto en rijden richting de Apache Trail. Na een half uurtje komen we bij Goldfield Ghost Town.

Een mijnstadje dat ooit verlaten is geweest, maar nu weer tot leven is gekomen door het toerisme. Je kunt er met een treintje, je kunt goud wassen, je kunt de mijn in, maar ons bezoek is hoofdzakelijk gewijd aan koffie met koek. De koffie is super, de koek idem dito. We wandelen wat rond en bekijken wat souvenirwinkeltjes. Het is hier wel ok. Na een klein uurtje pakken we de auto weer en beginnen aan de Apache Trail. In het begin is het nog verhard, maar na een tijdje wordt het een onverharde weg. Liesbeth vindt het allemaal maar eng en stijl, maar wij zijn wel wat gewend en ik heb wel lol in dit weggetje van 35 kilometer. Onderweg kun je een paar keer stoppen bij een mooi uitzicht.

We eten onze boterham op aan Lake Apache waar we ook nog wat prachtige vogeltjes zien.

De weg blijft de hele tijd onverhard tot we bij de Roosevelt Dam zijn. Begin 20ste eeuw was dit de grootste stenen dam ter wereld.

Leuk plekje. Daarna rijden we door naar Tonto National Monument, maar we zijn net te laat. Als we het pad op willen naar het indiaanse huis in de bergwand wordt het pad gesloten door de ranger. Vier uur is vier uur. En dus kijken we maar van een afstandje. Ziet er leuk uit. We rijden verder langs Globe. Dat blijkt een mijnstad te zijn met enorme kopermijnen. De hele omgeving van Globe blijkt te zijn opgegraven. We rijden snel door en zijn anderhalf uur later weer in Mesa. Het is inmiddels wel lekker warm geworden, dus we duiken maar weer in het zwembad. We besluiten uit te gaan eten bij de Japanner. Dat is niet al te ver rijden. Osaka Restaurant.

Het is even puzzelen wat we hebben willen, maar we komen er wel uit. Het is prima. Maar zoals bij elk Amerikaans restaurant staan we ook deze keer weer binnen het uur op straat. We rijden weer terug naar huis. Ik installeer nog even Liesbeth's computer. Daarna naar bed om dit verhaal nog even af te tikken en wat foto's erbij te zoeken. Mijn camera was leeg, dus vandaag komen de foto's van Christien haar telefoon.