Khao Sok - Ao Nang

Vandaag weer naar een andere plek. We gaan naar Ao Nang, 150 km naar het zuiden. Maar eerst nog even de jungle in. Na het ontbijt gaan Chris en ik met z'n tweeën op pad. De rest blijft in de huisjes. We lopen door het dorp naar de ingang van het nationale park. Daar moeten we weer 300 baht betalen, want de kaartjes van gisteren zijn niet meer geldig. Met nieuwe kaartjes schrijven we ons in het register zodat ze weten dat we er zijn. Als we 300 meter gelopen hebben, komen we een familie apen tegen op ons pad. Leuke beestjes. Ik moet nog uitzoeken welke soort. Daarna vervolgen we onze tocht. Doel is de eerste waterval op de route. We hebben niet veel tijd, want om 11 uur willen we weer thuis zijn om de koffer in te pakken. We zijn na een dik uur bij de waterval. Het is meer een stroomversnelling, maar wel op een mooi plekje. Tijd om weer terug te lopen. Familie aap zit nog op dezelfde plek. We zetten onze vertrektijd weer in het register een lopen naar huis. Nog even geld trappen, onze resort accepteert geen credit card. Om twaalf uur checken we uit en nemen plaats in ons busje. Een daar zitten we nu al weer drie kwartier in. Volhouden.
We rijden lekker door. Na een tijdje komen we langs een enorm ongeluk met een motor. In Thailand rijden ze zonder enige bescherming met korte broek en t-shirt en zonder helm snoeihard op hun motortje over de wegen. Zo ook deze twee onder de dekentjes die het met de dood hebben moeten bekopen. Jaarlijks vallen er in Thailand 13000 dodelijke verkeersslachtoffers. Het tweede land ter wereld. We rijden stilletjes verder en komen steeds dichter bij Ao Nang.
Het busje brengt ons bij het hotel dat een beetje achteraf ligt. Mooi plekje met bungalows in een prachtige tuin met kokosnoten en bananenbomen (met bananen). We krijgen drie bungalows die allen voorzien zijn van een buitenbad en buitendouche. Heerlijk. We huren drie scooters en Thom en Anna krijgen eerst rijles. Even door de omgeving en tanken bij een winkeltje op de hoek. Die pakt alleen oude Thaise bankbiltjetten en daar hebben we er niet genoeg van. Dus Anna moet morgen maar ergens anders tanken. Die heeft toch nog benzine genoeg. Als het tijd om te eten is, rijden we met onze pas verworven scooters naar Noppharat beach. Daar is niet veel meer te doen en we rijden door naar Ao Nang Beach. Daar zijn heel veel restaurants, want het is er behoorlijk toeristisch. We parkeren onze scooters langs de weg in een rij met veel andere scooters. We lopen langs wat winkeltjes die natuurlijk direct bezocht worden. Thom koopt een lange broek en een shirt met lange mouwen voor op de scooter en in de zon. Hij verbrand snel. Daarna op zoek naar een restaurant. Er staan wat mensen op straat die je naar binnen proberen te lokken. Helaas voor hen raadplegen wij Tripadvisor en daar kun je zien hoe goed ze zijn. Sommige zijn oke, maar er zijn er ook bij die erg slecht zijn. We vinden een prima restaurant waar veel Thai zitten. Goed eten, niet duur. Er is maar 1 probleem, de kokosnoten zijn op. En aangezien alles vers gemaakt wordt, zijn het gerecht en het drankje dat ik besteld heb, niet te krijgen. Gelukkig zijn er genoeg andere dingen op de kaart. Grappig is dat het eten in Thailand nooit voor iedereen tegelijk komt en ook nooit in de goede volgorde. Hoofdgerecht eerst, daarna voorgerecht en daarna je drankje. Of in elke andere willekeurige volgorden. Wel krijgen we na afloop nog een heerlijk bord met verse ananas en watermeloen gratis. Goeie service.
Als we afgerekend hebben gaan we nog even naar de brillenwinkel om te kijken wat een zonnebril op sterkte kost. Prima service. Eigenlijk valt het helemaal niet op dat we hier gefopt kunnen worden. Het zaakje ziet er uit als een echte opticien. Brillen netje in rekjes, prijsstickertjes er op, oogmeetspullen staan klaar. De jongen die ons helpt keurig in het overhemd. Probleem is alleen dat hij de prijs niet wil noemen. Uiteindelijk komt er op een papiertje een berekening en dan blijkt dat hij 150 euro wil hebben. Veel te veel. Daar trappen we niet in. Ik doe alsof ik met Christien overleg en laat haar een paar keer heel hard nee schudden. Met dit toneelstukje ga ik terug naar de brillenman. Welke prijs ik dan wel wil betalen? Nou, niet zoveel als hij vraagt. Direct doet hij er 60 euro af. En dat voor een merkbril? Hoe kan dat nou? We besluiten om de zaak te verlaten en hij doet nog een poging, maar we zijn resoluut en gaan de deur uit. Gade geslagen door een groepje handlangers. Zo proberen ze je te belazeren. In BKK had ik zo'n bril voor 55 euro kunnen krijgen, zonder af te dingen. Dat had dus nog goedkoper gekund. Op de markt in Kanchanaburi maakte de man voor 27 euro een bril op sterkte. Ook zonder af te dingen. Dus de 150 euro die de man aan het begin van het verhaal vroeg was een regelrechte belediging. Daar trappen we dus niet in. Ondanks dat hij zijn best deed, mijn bril poetste en de schroefjes weer netjes vast draaide.
Na het brillenverhaal nog even de zee voelen. Daar zit dus ook gewoon warm water in. Met onze brommertjes vervolgens in het donker terug naar ons resort. Zwemmen, buitendouchen, verhaal afmaken en lekker slapen. Morgen naar het strand.