Sicilë 2016 Vertrek

Zaterdag 23 april 2016: Om acht uur afscheid genomen van O&O en Anna. Thom brengt ons naar het station. De trein naar Utrecht is precies op tijd. De eindbestemming van onze treinreis is Eindhoven.

De trein naar Eindhoven vertrekt precies op tijd van station Utrecht. So far, so good.

In Eindhoven is alles ook op tijd. We halen even wat te eten (filet american, quinoa salade) in de AH togo en waarderen de ov kaarten op want we gaan met de bus naar het vliegveld. Ook dat is een eitje en voor we het weten staan we bij de terminal. Je bagage droppen gaat ook volautomatisch. Je moet je boardingpass scannen en zelf de plakker om je tas doen. Die verdwijnt ook vanzelf naar achteren. Daarna zonder enig probleem door security en hup naar de koffie. In het restaurant eten we onze zelf meegebrachte etenswaren op met een lekker bakkie. De gate waar we moeten vertrekken is nog niet bekend, dus we nemen het er van. Het wordt trouwens een tikje rustiger in de hal. Er vertrekken een stuk of vier vliegtuigen tegelijk. Na een half uurtje blijkt dat we bij gate 1 moeten zijn. We zitten nauwelijks of er komen wat stewardessen met papieren. We gaan in de Priority rij staan en zijn snel aan de beurt. We lopen naar het vliegtuig en nemen onze plaatsen in. Stoel 1A en 1B, dus helemaal vooraan. Dat geeft heel erg veel beenruimte. Ze zitten al even als de deur dichtgaat en we klaar zijn voor vertrek. Het vliegtuig moet een heel eind rijden, want we stijgen naar het noorden op. Met een grote bocht verlaten we het Nederlandse luchtruim. Onderweg de gebruikelijke Ryanair vlucht met de mogelijkheid om patat en loten te kopen. Na twee uur en een kwartier zijn we op de plaats van bestemming. Met een grote bocht landen we op het vliegveld Birgi, vlakbij Trapani. We zijn natuurlijk als eerste uit het vliegveld en volgen een wat onduidelijke Italiaan die ons de weg moet wijzen. Hij is drukker met zijn telefoon dan met het wegwijzen, maar we vinden een paar deuren waar we doorkunnen. Daarachter is de lopende band waar de koffers op komen. Die zijn er natuurlijk ook snel, dat is het voordeel van zo'n klein vliegveld. Even om de hoek is er het kantoor van de autoverhuurder. Dat duurt lang, want er moeten op zijn Italiaans wel heel veel formulieren worden ingevuld. We krijgen niet de beloofde Fiat 500, maar een Citroen C1. Buiten moeten we 200 meter naar rechts. Het is niet makkelijk te vinden, maar nadat we twee keer een vangrail zijn overgeklommen zijn we bij de verhuurder. Die heeft een hoekje van het parkeerterrein in bezit waar een heleboel auto's stonden. Het ziet er allemaal heel primitief uit en ze zijn als de dood voor beschadigingen. We lopen met een mannetje helemaal om de auto heen en elk krasje moet op het formulier worden aangegeven. Dat wordt nog wat bij terugkomst. Uiteindelijk rijden we toch in de richting van Trapani. De rotzooi is weer op z'n Italiaans. Je moet proberen zoveel mogelijk troep langs de weg te gooien, dat vinden ze mooi. Net voordat we Trapani binnenrijden stoppen we bij een oude molen (he, bijna thuis) en maken wat foto's. Het gaat hier om zoutwinning en de molens werden gebruikt om zout zeewater op te pompen naar de vlakke bassins waar het zout gewonnen wordt. 

Er liggen een paar mooi bulten zou langs de weg. Iets verderop is een supermarkt waar we even stoppen om wat kleine inkopen te doen (wijn, worst, kaas). Daarna naar Trapani om ons hotel te zoeken. We parkeren op een groot plein vlakbij het adres waar ons hotel is. Maar wat is het adres ook al weer. Ik zoek het op de booking.com site op. We zijn te ver gelopen en gaan weer terug. Het blijkt een soort palazzo achtig pand te zijn. Prachtige hal met marmeren trappen. We lopen naar boven en worden hartelijk ontvangen door iemand die ons al stond op te wachten. even wat formaliteiten en we kunnen de kamer bekijken. Het is inderdaad een palazzo. Prachtige kamer met loft, balkon in de hoofdstraat waar iedereen flaneert en zelfs een zitkamer met keuken. Luxe.
Als we geïnstalleerd zijn, vertrekken we weer om het centrum te bekijken en eens te zien of er iets te eten is te krijgen. Het is reuze gezellig, in Italië zitten mensen dus niet binnen achter de geraniums, maar gaan ze naar buiten als ze even de kans krijgen. 's Avonds is het de bedoeling om te flaneren langs de belangrijke straten en zien en gezien worden. Erg leuk. Ook de jeugd is er. We kijken wat rond en zoeken een leuk restaurant uit. Dat blijkt vol te zijn, maar na even zeuren blijkt er 20 minuten later een tafel vrij te zijn. We lopen nog een rondje naar de haven en als we terugkeren is onze tafel klaar. We bestellen de heerlijkste Siciliaanse gerechten. Vis, vis en nog eens vis. We eten onze vingers er bij op. Lekker wijntje erbij en we zijn niet meer te stuiten. Buiten nog even bij een bar een kop koffie gedronken. Een vingerhoedje espresso, maar erg lekker en daarna naar onze kamer. Het was een lange dag, met veel kilometers. Het wordt tijd om te gaan slapen.