Elke ochtend is het zo rond half negen als we wakker worden. Ook vandaag. Gisteren hebben we min of meer besloten om het binnenland een stukje in te rijden om daar eens te kijken. Het eerste doel is Uddevalla, maar op weg daarheen stoppen we eerst nog op de noordpunt van Orust om te zoeken naar een cache. Die is wel heel erg makkelijk te vinden, want we zien hem vanuit de auto al liggen onder een picknicktafel. Er zitten geen noemenswaardig ruilspullen in, dus we zetten alleen onze naam in het logboek en rijden weer verder. De weg naar Uddevalla is breed en wordt steeds breder. We zijn op weg naar de schaaldierbanken. Geen idee waar die zijn, maar omdat er een cache is, staan de coordinaten in de GPS. Gelukkig maar, want anders waren we er nooit gekomen. Aan de rand van een industriegebied is inderdaad een berg schelpen en een gratis museum. Er is niet direct te zien waar het om gaat en we lopen er wat doelloos rond. Een engelstalig foldertje brengt uitkomst. Als we wat rondgekeken hebben lijkt het toch allemaal niet meer te zijn dan een enorme bult schelpen. Iets waar ze bij ons fietspaadjes door de bossen van maken. Hier noemen ze het een geologisch wereldwonder. Het slaat niet echt aan. De omgeving, het industriegebied, helpt daarbij ook niet echt. Dan maar op zoek naar de schat. In eerst instantie lijkt de kortste weg niet mogelijk. Dan maar achterlangs. We vinden de doos redelijk snel. Zoek je in Nederland naar een stapeltje evenwijdige takjes, in Zweden kijk je uit naar overhangende stenen. Inderdaad zat er een plastic doos onder zo’n steen. We hebben het logboekje ingevuld en Thom heeft er een speldje van een locale benzinepomp uitgehaald. Ik ben benieuwd of die langer op zijn jas blijft zitten dan het vorige speldje. Op de terugweg kunnen we toch de korte weg nemen door de struiken. Nog even aan het water in wat schelpen rommelen en dan maar weer naar de auto. We besluiten naar Vanernborg aan het Vanernmeer te rijden. Dit is het grootste meer van Zweden en het op een na grootste van Europa. We rijden binnendoor en dat weten we na een tijdje. De verharde weg houdt op en we rijden op onverharde wegen. Waat trouwens wel de bus ook op rijdt en waar borden langsstaan dat je er max. 70 km/h mag. Weer erg leuk. Al rijden we een stuk langszamer dan 70. Onderweg rijden we langs een prachtig landschap en mooie huizen. Als we uiteindelijk in Vanersborg aankomen en er een tijdje rondrijden blijkt het de aanblik niet waard. Een industriestad die het mijden meer dan waard is. We besluiten maar door te rijden naar Trollhattan waar het doel van onze tocht ligt. Elke woensdag- en zondagmiddag om drie uur worden de sluizen van de waterkrachtcentrale opengezet om de oude watervallen weer in ere te herstellen. Onderweg komen we vlak voor Trollhattan een groot winkelcentrum tegen met een McDonalds. We hebben het een tijd volgehouden zonder vies te eten, maar nu gaan we er aan geloven. Een Big Tasty en wat Happy Meals later vervolgen we onze weg naar de watervallen. Daar komen we een uur te vroeg aan, maar kunnen zo wel eerst mooi rondkijken om een goede plek te zoeken. Dat blijkt aan het einde van de watervallen te zijn op een brug hoog boven de rotsen. Het staat al behoorlijk vol als we aankomen. We zoeken een plekje en moeten een half uur wachten. Chris en Anna kijken rond en Thom en ik bewaken onze plek. Om drie uur precies begint het spectakel. Bovenaan de dam verschijnt het witte bruisende water dat langszaam naar beneden komt. Aan de zijkant gaan ook schuiven open en ook daar verschijnt het witte water. Anna vindt het allemaal een beetje eng, dat aanstormende water en begint zachtjes te huilen. Het is een indrukwekkend gezicht. Struiken verdwijnen in de kolkende massa. Dat vindt Anna ook wel leuk en het leed is geleden. Even plotseling als het begon is het ook weer afgelopen. 300000 liter water per minuut (of was het toch per seconde?) geeft een indrukwekkende stroomversnelling. De mensenmassa zoekt weer zijn weg en wij gaan ook naar onze auto nadat we bij een karretje een ijsje hebben gehaald. We rijden terug in de richting van Orust. Onderweg doen we boodschappen bij dezelfde winkel in Stenungsund waar we zaterdag ook al inkopen hebben gedaan. Chris en Anna gaan nog even shoppen naar een tweepersoons dekbedhoes. Die wij mee hebben vertoonde na een nacht al enorme slijtage gaten. Als we alle inkopen gedaan hebben rijden we weer terug naar het huisje. Daar bereiden we steurgarnalen met heerlijke corn on the cob. Het smaakt allemaal uitstekend en ook de kinderen hoeven niet aangespoord te worden om te eten. Na het eten en de afwas is het tijd voor Pipi. Op de meegebrachte laptop kun je dvd’s afspelen zodat je aan de kinderen geen kind hebt. Het werkt prachtig. Wat een rust. Na de dvd de pyjama’s aan, nog een verhaaltje en dan naar bed. Weltrusten.
Weer: zwaar bewolkt, 16 graden, ’s avonds regen
Eten: steurgarnalen met mais en wat gravedlax
Geen opmerkingen:
Een reactie posten