We vertrekken vandaag om 7 uur uit San Francisco. Ik ben
weer vroeg wakker. Eerst om half twee als ik denk dat ik me verslapen heb. Het voelt
alsof ik een hele lange nacht heb gehad. Maar dat is dus niet zo. Om drie uur
weer wakker, maar toch maar weer proberen te slapen. Dat lukt tot kwart over
vier. Dan maar opstaan. Ik maak nog even de video, maar er is weer geen tijd om
die naar YouTube te sturen. Dat moet vanavond dan maar. Hopen dat de wifi in
Monterey een beetje snel is. We leveren onze kamerpasjes in en laden de auto
in. De eerste stop is weer op het vliegveld. Peter moet nog worden
bijgeschreven als designated driver. Ik had al een beetje ingeschat dat dit
niet mee ging vallen. Als je namelijk naar de Rental Cars rijdt dan kom je
vanzelf in een fuik terecht waarin je je auto uitpakt en hem inlevert. Wij
moeten alleen even bij de balie iemand bij laten schrijven. Uiteindelijk lukt
het om met behulp van wat aardige attendants door de afgeleverde auto’s te slalommen
en zo op een plek te komen waar we onze auto veilig konden parkeren. Ik loop
met Peter naar de balie en zonder problemen wordt hij ook als additional driver
toegevoegd. Klaar om te rijden. Ik stuur nog wel even naar een
ontbijtrestaurant. Geheel volgens thema hebben we voor Peter’s Restaurant gekozen.
Toch even vieren dat het ondanks corona toch gelukt is. We ontbijten heerlijk
met hash, links, ham, eggs, toast, pancakes en French toast. Niet alles voor
iedereen, maar keurig verdeeld over vijf personen. Koffie en thee en het is
compleet.
Na dit ontbijt rijden we in twee uur naar Carmel. Net voordat we daar zijn staat
er een bord die de 17 mile drive aanprijst. Die had ik in de voorbereiding ook
al gezien, dus we gaan maar eens even kijken. Wel eerst 11,75 betalen om er in
te mogen. Uiteindelijk blijkt het een weg te zijn die 17 mijl tussen golfbanen
doorrijdt. Je komt dan wel langs allerlei mooie uitkijkpunten die prachtige
vergezichten over de Pacific. Na een tijdje hebben we het gezien en rijden we
naar Carmel. Daar halen we koffie bij een trendy coffeeshop waar ze havermelk
en andere fratsen hebben. We nemen er wat lekkers bij. Als dat op is gaan we op
zoek naar de openbare toilet. Oude mannen op leeftijd hebben dat af en toe
nodig, maar de koffietent was niet voorzien. Als dat weer gedaan is, pikken we
ook nog een cache op die in de buurt ligt. Dit wordt onze meest westelijke
cache, want de vorige was uit LA en dit is vast westelijker op de wereldbol.
Ons volgende doel is de Presbyterian Church boven aan de heuvel. In 1957 zijn
Coen en Tineke in Amerika getrouwd. Ik dacht dat dat in deze kerk in Carmel
was, maar blijkbaar zijn ze in San Francisco getrouwd en niet in Carmel. Na
deze kerk bezoeken we nog even de Mission Church in Carmel, maar die blijkt
over maandag en dinsdag gesloten. Prijst de heer, maar allen van woensdag tot
en met zondag. Dan maar langs Highway 1 naar het zuiden om te genieten van de
talloze prachtige uitzichten.
We beginnen aan de tocht langs de Big Sur. We kunnen niet de hele tocht langs
de kust maken, want onderweg is een gedeelte van de weg ingestort door veel
regen. En dat is weer gekomen door climate change. Alleen wordt dat weer door
veel mensen ontkent. Nou ja, hoe het ook zij, we kunnen niet heel ver langs de
kust. Onderweg komen we langs prachtige uitkijkpunten. De kust is hier
fantastisch en waar je ook kijkt, het is er allemaal prachtig. Uiteindelijk
komen we na talloze stops bij Big Sur dorp. Daar stoppen we voor de lunch.
Hamburgers (kunnen ze ook eens iets ander bedenken? In Europa is dit ook al
overal de go to option) en chicken sandwiches vormen de hoofdmoot van onze
bestelling. Het smaakt middelmatig, maar dat zijn de prijzen zeker niet. Blijkt
dat we niet alleen voor de maaltijd betalen, maar ook voor de aanleg van de weg
hier naartoe, het onderhoud van de kinderen van de eigenaar, het instant houden
van de kustverdediging en de auto van de tuinman. Of althans, zo voelt het,
want 22 dollar voor een simpele hamburger met patat is toch echt van de gekke.
9 dollar voor een biertje erbij maakt het echt belachelijk. Het gaat niet zo
goed met dit land en volgens mij heeft niemand een idee hoe we hier weer
uitkomen. Nou ja, wij kunnen het nog betalen, maar dat kun je waarschijnlijk
van 90% van de mensen niet zeggen.
Na de lunch nog een paar puntjes, waaronder het hoogtepunt en eindpunt van onze
toch de McWay waterval. De enige waterval in de VS die op een strand valt. Mooi
om zo te zien. Na deze waterval rijden we terug naar Monterey. Dat duurt
anderhalf uur en dan rijden we de stad binnen. Eerst nog even langs de Safeway
voor bier, chips en medicatie voor verkoudheid, keelpijn en andere ellende.
Gelukkig heb ik daar geen last van. Tenminste van de medicatie, want bier valt
bij mijn natuurlijk wel prima. Klaas en ik kiezen allebei wat lekkers uit. In
de VS is dat altijd gekoeld, dus het is ook nog koud als we bij het motel
aankomen. We drinken een biertje met wat chippies bij Peter en Robert op de
kamer. Daarna is iedereen erg moe. Niemand (behalve ik) wil er nog op uit om
wat te eten. Een voor een schakelt iedereen om 20 uur uit en gaat slapen. Ik
blijf alleen over. En wat doe je ’s avond helemaal alleen in Monterey in je
motelkamer? Ik lust in ieder geval nog wel een hamburger, dus loop ik naar de Burger King. Lopen is niet zo'n ding in Amerika. Ik ben dan ook behoorlijk alleen. Auto's genoeg op de staat, dus je bent niet eenzaam, maar de ene voet voor de andere zetten is hier wel iets uit de verleden tijd. Bij de Burger King is het vrij rustig. De Whopper moet nog klaargemaakt worden, dus verser en warmer krijg je hem niet. Heerlijk. Er zit ook verse ui en sla op. Daar kan die ramp van McDonalds echt niet tegenop. Op de terugweg neem ik nog een paar biertjes mee. Misschien dat daar nog aftrek voor is als ik terug ben in de Super 8. Maar ik kom ook wat daklozen tegen en die hebben het moeilijker dan wij. Ik geef ze dus een blik IPA. Er blijft er nog maar eentje over voor in het hotel. Maar om half negen is iedereen in diepe ruste. Dus er is maar één afnemer. Wel verdiend, want er moet nog een
video worden geedit. Dus daar buig ik mij nu maar over. De anderen slapen. Welterusten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten