De dag begint in het hotel in Ofusa. Gisteren zijn we hier aanbeland en vandaag gaan we dus weer weg. Maar eerst nog een lekker ontbijtje in het hotel. Dit is pas het vierde hotel (ok, vijfde als je de tempel in Koyasan meetelt) waar we ontbeten hebben. Of het is ons te duur (25 euro in Tokyo) of het is te laat (8 uur in Heda). Dit ontbijt is weer basic, maar erg lekker. Croissantje, omeletje in blokjesvorm, worstje, koffie, broodje jam, kleine pancakes ook met jam. Prima verzorgd. Daarna terug naar de kamer voor de laatste inpakrituelen. Alles past weer in de koffertjes. We gaan de kamer uit om de auto op te halen, maar op het moment dat de deur dichtvalt besef ik dat het kaartje van de parkeergarage bij de kaartjes van de kamer liggen en die heb ik dus op het kastje laten liggen. De mevrouw van de receptie is zo aardig om de deur open te doen zodat we op de laatste dag toch nog de auto mee kunnen nemen. We wandelen naar de parkeergarage waar ik gisteren de auto heb gestald. Hij staat er nog en mag voor 23 euro mee. Ik kon de parkeergarage van het hotel niet vinden en parkeren is parkeren. Deze is wel wat duurder. We rijden zonder problemen weg. Het is dan ook erg vroeg. We zijn om acht uur op pad. Een kwartier later zijn we bij de tempel van Hase Kannon, de godin van het mededogen. Een mooie tempel die vooral weer erg mooi gelegen is. De tuinen zijn prachtig en het uitzicht over de oceaan is al even mooi. We bekijken de gebouwen, de beeldjes en de rest van het complex. Uiteraard moeten we nog even de toekomst laten voorspellen en doen we een schriftelijk wens in een oester. Ja, een oester. Daar schrijf je een wens in voor je dierbaren en die hang je dan aan het rekje. Ondertussen is onze voorraad contant geld weer eens tot een minimum geslonken, dus als we het tempelcomplex verlaten gaan we eerst naar de 7 Eleven om nieuwe biljetten te halen. Ze hebben daar een ATM en die laat zelfs kosteloos geld tappen. Daarna lopen we naar het complex waar een grote boeddha huist. Maar onderweg komen we langs een tentje waar ze organic koffie aanbevelen. We stoppen even we worden in keurig Engels aangesproken door een oude Japanner. Hij heeft in Chicago gestudeerd in de jaren 70 en heeft door Europa gereisd. Amsterdam natuurlijk ook, maar Spanje was zijn favoriet. Hij doceert nu marketing aan de universiteit, maar uitsluitend online. Dan hoeft hij zijn koffietentje niet in de steek te laten. Met die marketing zit het wel goed, want de koffie is smoorduur. Dubbel de prijs van een normaal bakkie in Japan. De grote boeddha is indrukwekkend, maar het complex heeft verder weinig te bieden. We zijn er dus snel uitgekeken en gaan naar de auto. Bij de parkeerplaats is het nog steeds erg rustig, in tegenstelling tot de omgeving. Misschien is het de prijs van deze parking die direct naast de ingang van Hase Kannon ligt.
We rijden twee uur richting Narita, waar ook het vliegveld is. We hebben echter nog wat uurtjes over en besluiten naar Narita zelf te gaan. Er ligt nog een grote tempel met een paar pagodes. Dat is natuurlijk altijd leuk. We rijden er blijkbaar via een achterweg naar toe, want we komen tot de pagode niemand tegen op de smalle weggetjes. Maar als we even verder komen, blijkt er een grote, goedgevulde parkeerplaats te zijn en zijn we aan de zijkant van het complex beland. We zien eerst een hele grote pagode met twee verdiepingen en lopen door het park. Daar doen we tussendoor nog even onze tweede Japanse geocache. Deze is vast nog oostelijker dan de vorige. Als we even doorlopen komen we bij een hele grote tempel, Naritasan. Daar staat een prachtige pagode voor en ook de overige gebouwen zijn erg mooi. We bekijken het allemaal en vergapen ons aan de mooie vijvers met karpers en schildpadden. Buiten de tempel begint een straatje met allemaal leuke winkeltjes en eettentjes. Het hoogtepunt is een restaurant waar je een paling besteld die vervolgens geslacht, gevild en gegrild wordt. Verder zijn er soevenierwinkels die ons aanzetten tot aankoop van nog een paar aandenkens aan dit prachtige land. Maar aan alles komt een eind. We moeten onze auto inleveren en ons vliegtuig gaat ook vertrekken. En dus zetten we koers naar het vliegveld. Bij Times leveren we de auto in. Het elektronische tolsysteem wordt uitgelezen en dat levert nog een rekening op van 210 euro. We waren onderweg al eens geschrokken van de torenhoge bedragen die bij de poortjes op het scherm kwamen. Hoogtepunt was 56 euro van Ise naar Izu. Maar goed, we hadden er rekening mee gehouden, dus was het niet zo erg. De shuttlebus van Times brengt ons naar Terminal 1 van Narita. Er was gewaarschuwd voor grote drukte door het einde van de Golden Week, maar in werkelijkheid was er dus geen kip. We konden overal zo doorlopen en we waren dus ook heel snel door security en paspoortcontrole. Bij gate 37 waren we de eersten. Konden we mooi een stoel uitzoeken met oplaadpunten. En een relaxstoel voor Christien. Het wachten was begonnen. Om half acht kregen we wat trek. Even naar de Mac. Dat was even schrikken. Er was een vlucht met grote vertraging en de wachtenden op dat toestel kregen een voucher voor een gratis maaltijd. De enige plek waar dat kon was de McDonalds. En dus alle 200 in de rij. Gelukkig zag ik op tijd het bordje met de qr code voor mobiele bestellingen. Scannen, bestellen, betalen en hoppa, je was als eerste aan de beurt. Terug bij de gate de hamburgers geprobeerd. Precies dezelfde als die in de Herestraat. Hoe kan het, hè?
En nu nog even wachten. Over een uur begint het boarden en over anderhalf uur vertrekken we naar Warschau. Daar zijn we morgen om 5.40 uur. Een dik uur laten vertrekt het vliegtuig naar Amsterdam en daar zijn we dan om 9.35 uur. Tot morgen.
Het uploaden van de video gaat helaas niet lukken. De snelheid op het vliegveld is niet hoog genoeg. Dat wordt dus niet eerder van morgen als we thuis zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten