Vroeg, vroeg, vroeg. Om zes uur gaat onze wekker, want om half zeven begint de dagopening in de tempel met een ochtendritueel. En daar willen we bij zijn. Eerst nog even proberen te douchen in onsen. Die is officieel dicht, maar de schuifdeuren hebben hier geen sloten, dus ik kom er zonder problemen in. Er is nog iemand aan het douchen, maar die is net klaar. Wel vreemd. Zittend op een krukje jezelf onder een douchkraan wassen. Staan en zingen is toch makkelijker. Maar goed, je frist er wel vanop. Daarna terug naar de kamer. Chris is er niet en ik denk nog dat die ook is gaan douchen. Als ik op mijn klokje kijk is het 1 minuut voor half zeven, tijd dus voor de ochtenddienst. Snel naar de tempel. De deur is al dicht, maar een schuifdeur gaat niet op slot, dus ik ben al snel binnen. Daar begint het chanten door de monniken. Wij zitten op een stoeltje te luisteren. Na een tijdje mogen we wat kruiden op het vuur gooien. Een voor een. Handjes vouwen, buigen, drie keer wat kruiden op het vuur (een keer voor de wereld, een keer voor je familie en een keer voor jezelf), weer handjes vouwen en buigen en terug naar je plek. Dan vervolgt het chanten zich. Tien minuten voor tijd mogen we zelf ook mee hummen. De Japanse klanken zijn niet zo makkelijk van papier te lezen, dus we doen zo goed en zo kwaad mee. Na de dienst legt de monnik nog van alles uit over de tempel. Hij is piepjong, maar wel al het hoofd van deze tempel. Hij heeft het van zijn opa overgenomen. Hij kan erg leuk vertellen over de tempel en over hoe het voelt als hij als hoofd van de tempel dan een veel oudere monnik tegenkomt. Dat voelt voor hem toch wat vreemd.
Hierna is het tijd voor het ontbijt dat al klaar staat op dezelfde plek als gisteren. Weer een lekker ontbijtje waar niets westers bij is. Of het moet een bakje yoghurt met aardbeienjam zijn. Verder allemaal Oosterse gerechtjes. Heerlijk.
We pakken snel onze spullen in en stoppen die in de auto. Daarna wandelen we weer door Koyasan. Gisteravond kregen we al een voorproefje van de prachtige tempels vlakbij ons onderkomen. Nu zien we ze bij daglicht. We lopen rond en vervolgen onze weg naar het dorp. Daar zoeken we eerst een plek voor koffie en dat vinden we als we de dorpsstraat zijn doorgelopen. Koffie en wat lekker zoetigheden met vooral rijst als ingredient. We bezoeken de Kongobu-ji tempel met een prachtige rotstuin en halen dan onze auto op, want de volgende bestemming is 2 kilometer verder. De Okuno-in begraafplaats met prachtige graven tussen metershoge cederbomen waarbij alles bedolven is onder het mos. Daar is ook het mausoleum van de stichten van Koyasan Kobo Daishi. Daar zie je maar heel weinig van, maar het gaat om de atmosfeer er omheen. Indrukwekkend. Daarna weer naar beneden. Inmiddels is het tijd geworden om wat voor de inwendige mens te doen en dus eten we lunch voordat we in de auto stappen. Udon en een rijstbowl met wat erop. Schnitzel en tempura. Wel lekker, maar een beetje veel.
Na de lunch begint te tocht per auto. We nemen een wat obscuur weggetje binnendoor. Die is soms erg smal en soms erg slecht onderhouden. Toch schiet het lekker op en voor we er erg in hebben zijn we bij de eerste tussenstop. Een hele hoge hangende brug. Chris is er na 20 meter al klaar mee, ik loop nog even tot iets voorbij halverwege. Het ding slingert en beweegt erg, dus tijd om snel terug te keren. Nog even een ijsje als beloning en dan weer verder. De wegen kronkelen door de bergen. Als het wat vlakker en breder wordt komen we nog bij een grote shinto tempel. We stoppen en klimmer de hoge berg op. We komen net na vieren aan en dan weet je het wel, om vier uur sluiten de tempels. En even later ook de bijbehorende horeca. Jammer, maar we moeten weer verder met ons autootje. Even na zessen komen we bij ons tempel hotel aan. We worden ontvangen door Tomi die ons direct meeneemt de heuvel op. Het is namelijk tijd om de gong te luiden voor zonsondergang. We zijn met 9 mensen en aangezien er 18 keer geluid wordt mag iedereen twee keer. We brengen het er goed vanaf. Daarna onze bagage naar de kamer. Knus en iets groter dan gisteren, maar wel veel minder tempelgevoel. Tomi reserveert nog even een restaurant in Nachi voor ons. Dat vinden we met enige moeite. Het ziet er klein uit. De gerechten zijn vooral Europees en dat is natuurlijk jammer. Je komt niet voor pizza naar Japan. Na het eten snel terug naar de tempel. Matjes uitvouwen, video bewerken, verhaal schrijven en slapen. Weltrusten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten