USA 2019 Dag 2 Dublin - Mendham, NJ

We zijn wel heel erg vroeg wakker. Christien heeft de wekker op 8 uur gezet op haar iPad, maar ze heeft de klok niet aangepast aan Ierse tijd. Gelukkig worden we ruim voor de wekker wakker, als haar wekker 7.15 uur aangeeft. In het echt is het dan echter 6.15 uur. We zijn dus wel heel vroeg uit de veren. Maar goed, we zijn wakker en dat is het belangrijkste. Vandaag hebben we een lange dag voor de boeg, want we vliegen naar Amerika en daarmee is het tijdsverschil nog eens 5 uur. We douchen en gaan naar het ontbijt. Dat is prima verzorgd. Je kunt er uitgebreid eten van warme en koude gerechten. Ik begin met een origineel Engels ontbijt inclusief blood pudding. Dat is een soort bloedworst. Gaat er op de vroege morgen best in. Daarna nog lekker broodjes en fruit en we zijn klaar voor de dag. We moeten ongeveer om 10 uur uit het hotel om op tijd op het vliegveld te zijn. Dat is vijf minuten lopen, dus dat is niet zo ver. Na het ontbijt eerst nog even tijd om een geocache te zoeken die vlakbij het hotel ligt. Het is een klein stukje lopen en hij is zo gevonden. De eerste in Ierland en dus een mijlpaal. Daarna terug naar het hotel waar we onze spullen inpakken. We kijken op de tv nog even naar de paus. Wat een circus is dat toch. Niet erg geloofwaardig meer, allemaal. Om 10 uur verlaten we hotel. De shuttle naar het vliegveld is vol en dus lopen we er maar heen. Het is echt heel dichtbij en voor we er erg in hebben staan we in de terminal. We lopen naar de juiste balie en het blijkt dat Ierland een modern vliegveld heeft. Zelf inchecken, zelf bagagelabels printen en dan je bagage afgeven. Bij ons werkt het allemaal niet en dus melden we ons maar bij de balie. Daar helpen ze ons verder zodat we zonder bagage en met boarding passen naar binnen kunnen. Eerst door de veiligheidscheck. Daar is het druk, maar na een minuut of 15 zijn we er wel door. Dan door de tax free winkels waar we een flesje Ierse whiskey kopen. Met de fles in de hand zoeken we de US Preclearance op. Je gaat daar in Ierland al door de douane en Immigration. Erg relaxed allemaal en veel gemoedelijker dan in de USA. We komen er zonder problemen door en zijn dan eigenlijk al in Amerika. We gaan naar de gate waarvan we het nummer hebben gekregen, 401, en zoeken daar een plekje. Na een tijdje blijkt dat we naar 402 moeten en daar zitten we nog wel een uurtje. Het vliegtuig heeft een half uurtje vertraging, maar rond 13 uur gaan we aan boord en iets na half twee gaan we de lucht in. De vlucht is rustig. Klein beetje turbulentie, maar niet veel. Het eten is prima, beef or chicken. Chris is de laatste die chicken krijgt, de honderd mensen die nog achter ons zitten moeten het met beef doen. Met een kleine vertraging komen we in Newark aan. We zijn iets te laat uit Dublin vertrokken en af en toe hadden we 280 km/u wind tegen. Maar om 16 uur zijn we er toch. We lopen zo door naar de bagageband, want de paspoortcontrole was natuurlijk al in Ierland. Bij de bagageband begint het wachten. Dat duurt toch altijd lang. Dirk en Karina zijn er ook, maar kunnen ons niet vinden. Die zoeken in de internationale terminal, maar wij komen in de binnenlandse terminal aan omdat we immers niet meer door immigration hoeven Gelukkig komen ze net als onze bagage de band op rolt toch aanlopen. Ik ben er dan inmiddels in geslaagd om mijn credit card te blokkeren, want ik wil een simkaart uit een automaat halen en daar is die automaat niet van gediend. Ik krijg bericht dat ik ING moet bellen. Dat doen we dan thuis maar. Met bagage lopen we naar de auto en daar rijden we mee naar Mendham. We komen 45 minuten later aan bij het nieuwe huis van Dirk en Karina. Kim is er ook en Leoni, dochter van een Duitse kennis verblijft er ook tijdelijk. We verkennen het huis en Dirk slaat aan het koken. Beercan Chicken staat er op het menu. Met sla en een gepofte aardappel. Als we na de rondleiding aan tafel gaan, kan het smullen beginnen. De kip is heerlijk en de rest van het eten ook. Het gaat er prima in. We drinken er een paar biertjes bij, waarvan er ook eentje zelf gebrouwen is. Ook die is lekker. Na het eten kletsen we nog wat, maar Chris en ik zijn erg moe. Om negen uur, drie uur Nederlandse tijd kruipen we in bed. Nog even dit verhaal schrijven en dan hopen dat er wat van slapen komt. Het zal vast niet veel zijn. Morgen verslag.