Het is Koninginnedag, dus tijd om vroeg op te staan. Het weer ziet er niet al te best uit, maar gisteren zag het er mooi uit en toen werd het later niks. Misschien dat het vandaag andersom is. We besluiten om naar Land’s End te gaan. Na het ontbijt met lekkere broodjes en nog wat pannenkoeken voor Thom en Anna pakken we alles weer in en rijden weg. We slagen er zowaar in om verkeerd te rijden en zijn al bijna in Polperro als we keren en dan de goede weg inslaan. De eerste bestemming is St. Michael’s Mount, Cornwall’s tegenhanger voor Mont Saint Michel. Het is anderhalf uur rijden, maar gelukkig dit keer over grote wegen. Onderweg wordt het weer steeds mooier en de zon breekt helemaal door. We zijn snel bij het eiland. Het is nog hoog water en het eiland is alleen per boot te bereiken. We parkeren de auto zo dicht mogelijk bij de boot en lopen naar het vertrekpunt. Het bootje ligt er al en we kunnen dus direct over. Met vijf minuten staan we op het eiland. Daar lopen we eerst naar de kassa en halen kaartjes voor het kasteel en de tuin. Daarna naar de wc en via de gift shop komen we bij de film over het kasteel. Na de film komen we bij het restaurant. Het is een goed moment om koffie met taart te eten. Worteltjestaart, scones voor Thom en chocoladetaart voor Anna. Het smaakt prima. Als we het op hebben lopen we naar de poort en kruipen omhoog naar het kasteel. Onderweg zoeken we het hart van de reus die hier gewoond heeft. Anna en Christien vinden hem, maar Thom en ik blijven onwetend. Eenmaal boven gaan we het kasteel in. Het is een prachtig kasteel dat nog steeds bewoond is door een 90 jarige kasteelheer. Hij is er alleen nooit meer, want het is te steil voor hem. Gelukkig is alles door de familie goed onderhouden, maar om dat in de toekomst ook te garanderen is het kasteel aan de British Trust geschonken. We lopen door alle vertrekken en als we het gezien hebben, dalen we weer af naar beneden. Ondertussen is de haven bijna leeggelopen en wandelen Thom en ik over het strand. Chris en Anna zijn even naar de wc. Als we compleet zijn lopen we naar de tuin. Daar krijgen de kinderen een vragenlijst voor de speurtocht en we gaan op weg. Het is een prachtige tuin met exotische planten die er kunnen groeien door het milde klimaat en de beschutte ligging van de tuin. Als we uitgewandeld zijn nemen Thom en Anna bij de uitgang twee leuke prijzen in ontvangst. Daarna lopen we naar de dam die het eiland met de vaste wal verbindt. Door het lage tij is die dam geheel droog komen te liggen. We kunnen dus wandelend naar het vaste land. Daar aangekomen heeft Thom weer honger. Onderweg kwamen we mensen met bakken patat tegen dus die hebben dat hier ergens gekocht. Dertig meter verder is de fish en chips tent. Christien en de kinderen gaan erheen en komen met lekker patatjes weer terug. Die eten we achterin de auto op. Daarna gaan we weer snel op weg, want het is al laat en we hebben nog meer te doen. De volgende bestemming is Land’s End. Het meest westelijke punt van Engeland. We zijn er binnen het half uur. Er is een toeristische bende van gemaakt met prullenwinkels en een soort van attracties. Je kunt er Dr. Who bezoeken. We lopen naar de punt en daar kun je je foto laten maken. Dat doen we natuurlijk niet. We lopen nog iets door en genieten van het uitzicht. Het weer is prachtig en helder en dus kun je de Scilly Isles zien liggen, 50 kilometer verderop. Ook ronden er grote boten de kaap van Land’s End. Als we het allemaal op ons in hebben laten werken en de souvenirs hebben gekocht gaan we weer op weg. We gaan naar St. Ives, een aardig plaatsje in de buurt. Eerst nog even een Belgische bus ontwijken die van zo’n klein kronkelweggetje afkomt. Christien klaagt over wat buikpijn. Misschien iets verkeerd gevallen? We rijden verder en komen bij een roadblock. Ik herinner me dat afgelopen vrijdag hier een auto is weggespoeld in een flash flood en dat drie inzittenden verdronken zijn waarvan er nog 1 wordt vermist. We rijden om en de buikpijn wordt steeds erger. We zoeken een plek om te poepen, maar dat helpt ook niet. Als we bij St. Ives zijn wordt het onhoudbaar. We moeten naar een dokter. Gelukkig zien we bijna direct een bordje dat naar de eerste hulp post verwijst. Daar gaan we naar toe. We moeten even wachten, maar na het inschrijven zijn we bijna direct aan de beurt. We mogen duidelijk voor. Een verpleegkundige kijkt Christien helemaal na, tot een ECG aan toe. Ze gaat er vanuit dat het om een indigestive gaat en vertelt dat we bij de apotheek ernaast het een en ander kunnen kopen. Ik ga dat halen en Christien neemt het in. Op aanraden van de verpleegkundige blijven we nog 15 minuten wachten of het beter wordt. Het is in ieder geval minder erg als toen we kwamen dus we besluiten maar te gaan. We moeten nog een flink eind rijden. Toch gaat dat allemaal zonder oponthoud, als we tenminste de stop bij de McDonalds in het begin niet meerekenen. De kinderen moeten toch ook iets eten. Na de Mac rijden we zonder oponthoud terug naar huis. Chris klimt in bed met warme flessen water. Kijken hoe het verder gaat. Morgen maar rustig aan doen.
Weer: 18 graden, zonnig.
Eten: Tja, McDonald voor de kids en verder?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten