Het was een dag zonder haast. We sliepen uit, stonden langzaam op en vulden de ochtend met spelletjes aan tafel, terwijl de koffie geurde. Af en toe keken we naar buiten, maar het weer werd en niet beter op. Regen en nog eens regen. Nog een beetje langer blijven liggen? Waarom niet.

Pas na de middag trokken we de wandelschoenen aan voor een tocht omhoog. Het pad bleek steiler dan gedacht, en al snel voelden we het water in onze schoenen – ergens onderweg moesten we een beekje of drassig stuk verkeerd hebben ingeschat. We liepen door, stap voor stap, tot we bij een klein bergmeertje kwamen. Het water was kraakhelder, je zou het als drinkwater kunnen gebruiken.

Vanaf daar ging het verder naar de windvaan, hoog op de top, met een klein logboekje waarin we onze namen schreven. Daarna begon de afdaling, steil en soms glibberig. Beneden twijfelden we even: boodschappen doen of direct door naar eten? De honger won, en we streken neer bij de kiosk van een camping.

Met volle magen liepen we terug naar huis. Daar maakten we de dag af in alle rust: eerst de film afkijken die we gisteren niet hadden gehaald, daarna Happy Feet helemaal. Buiten viel langzaam de avond, en binnen zakten we steeds dieper weg in de bank, tot het tijd was om naar bed te gaan.

Weer: regen en 15 graden, boven 11.

Eten: Hamburger en Schnitzel