Het was de bedoeling om vroeg op te staan en dan om acht uur
te vertrekken. Dat lukte natuurlijk niet helemaal. We moeten nog het een en
ander inpakken, boterhammen smeren en ontbijten. Dat kost allemaal wat extra
tijd. Ik besluit ook nog maar snel om de dakkoffer te pakken en boven op de
auto te monteren, want er blijkt steeds meer bagage bij te komen. De dakkoffer
zit binnen de korste keren ook vol. Uiteindelijk rijden we om half negen weg.
Een half uurtje vertraging dus. Dat valt nog mee. Pim en Thom bij ons in de
auto, Avalon en Anna bij opa en oma.
Via Gieten en Veendam komen we op de snelweg en schieten
lekker op. Totdat we bij Weener, net over de Duitse grens vast lopen in een
file. En dat in het Noorden van Duitsland. Hoe is het mogelijk. Het duurt dik
een half uur voordat we er door zijn. Op de plek waar twee banen samengevoegd
moeten worden, is een auto tegen een vrachtauto aangereden. Weinig schade, maar
ze blijven wel staan en houden het verkeer ernstig op. Later horen we op de
radio dat er 18 kilometer file staat. Ook hier lopen we dik een half uur
vertraging op. In de file kun je wel leuk om je heen kijken naar auto’s die je
zou willen kopen.
Na de Emstunnel bij Leer gaat het allemaal weer prima.
Zonder oponthoud rijden we langs Oldenburg en Bremen. De werkzaamheden bij
Delmenhorst zijn nog lang niet klaar, maar we rijden ongestoord door. Net na
Bremen houden we onze eerste stop bij een raststatte. Eerst naar de wc en dan
een lekkere grote kop koffie. De kinderen drinken grote glazen cola of een
halve liter melk (houdbaar). Na de koffie eten we bij de auto nog een broodje
en dan vervolgen we onze tocht. Het gaat verder ongestoord over de Duitse
autobahn. Na Hildesheim verteld TomTom ons dat we de snelweg af moeten. Via de
secundaire weg rijden we het heuvelland van de Harz binnen. We zijn nog niet zo
heel lang in de heuvels als we bij een uitzichtspunt komen. Het blijkt de
Innertssee te zijn, een groot stuwmeer. Ik bedenk dat ik de GPS ook wel eens
aan kan zetten om te kijken of er geen geocaches in de buurt zijn. En jawel
hoor, op 50 meter afstand ligt er een. Precies bij het uitzichtsplatform over
het meer. De kinderen zijn er al om van het uitzicht te genieten. We gaan dus
met z’n allen zoeken. Dat duurt wel even, want hij is goed verstopt. Avalon
gaat uiteindelijk op de knieen en vindt hem. Het is een kleintje die met een
magneet onder een metalen balk is ‘geplakt’. Weer een puntje erbij. Als
beloning tracteert opa op een ijsje. Lekker schepijs. Na het ijsje stappen we
in de auto. Het is nog 12 kilometer naar het huisje. Dat valt dus mee. We
vinden bijna zonder problemen de weg, alleen de laatste bocht gaan we verkeerd.
Even draaien en we zijn bij Haus Sonnenschein. Achter het huis ligt er nog een
en dat blijkt de Ferienwohnung te zijn.
We gaan op zoek naar de eigenaar die er naast woont. Ze komt
al snel en laat de woning zien. Veel slaapkamers en bedden. Dat is dus geen
probleem. Na het opnemen van de waterstand (?) is ze weer verdwenen. We brengen
alle spullen naar binnen en richten de zaak in. Als iedereen een plek heeft
gevonden gaan we met de auto naar Hahnenklee om boodschappen te doen bij de
supermarkt. Het is wel even zoeken. We rijden het hele dorp rond, maar vinden
uiteindelijk de super. Het is een eenvoudige winkel, maar hij heeft bijna
alles. Alleen brood niet. We kopen er wel het een en ander en lopen dan terug
naar de auto die we bij de Volksbank hebben geparkeerd. Aan de overkant is een
bakker die ook nog lekker broodjes heeft. Daar kopen we er ook wat van. We
stoppen alles in de auto en wandelen door het dorp naar de Staafkerk. De enige
in Duitsland, want normaal komen deze kerken alleen in Noorwegen voor. We zijn
dus een beetje voorbereid. In de glas-in-loodramen is ook een
hakenkruis-motiefje opgenomen. Pikant in Duitsland. We maken wat foto’s en
lopen terug het dorp in. Bij de kabelbaan kun je ook mountainbikes huren. Thom
heeft er wel oren naar om ze te huren en dan de berg op te gaan en met de
fietsen naar beneden te suizen. We moeten maar zien of dat wat gaat worden. Via
de winkelstraten lopen we naar de auto en daarmee rijden we weer naar ons
huisje. We borrelen in de tuin en snacken heel wat af. Ondertussen zorgen
Tineke en Christien voor het eten. Het worden taco’s zonder ui. Ze smaken
uitstekend en gaan allemaal op. Ook het overgebleven gehakt en de groente
worden verdeeld en verorberd. Van reizen krijg je trek.
Na het eten gaat Paul met de kinderen nog even cachen. In de
buurt van het huisje liggen drie caches verstopt en we gaan ze proberen op te
sporen. De eerste blijkt direct al onvindbaar, ondanks ons goede speurwerk.
Misschien moeten we een andere keer terugkomen. De tweede blijkt een multicache
te zijn waarvan het begincoordinaat nergens op slaat. Je hebt blijkbaar nog een
ander coordinaat nodig. Dat wordt dus ook niks. De derde ligt ruim 800 meter
verderop, dus die doen we ook maar. Het is een leuke boswandeling dus het is
geen straf. Pim heeft de GPS en hoopt ook een cache te vinden. Het is jammer
voor hem, maar Avalon is hem weer te snel af. Onder een stapeltje houtjes ligt
een leuke kleine doos. De ruilspullen zijn was magertjes, dus we ruilen niets.
De logrol is met de bijgeleverde pennen niet te beschrijven, dus we kunnen ook
niet aangeven dat we er geweest zijn. Dat moeten ze maar geloven. Als we alles
weer teruggestopt hebben, lopen we door het bos terug naar het huisje. Chris is
al naar bed en de kids spelen moet oma nog een rondje 31’en. Als dat klaar is,
lezen ze nog wat, maar gaan al snel naar bed. Anna is de eerste en daarna volgen
de anderen snel. Pim zakt door zijn bed, want er blijken wat weinig spijkertjes
in de rand te zitten. We leggen zijn matras op de grond en een half uur later
slapen Thom en hij ook. Bij Avalon en Anna is het dan al een tijdje stil. Opa
en oma gaan ook slapen en ik tik dit verhaal nog even. Maar dat is nu ook
klaar, dus ik ga er ook in. Welterusten.
Weer: zonnig, geen wolkje aan de lucht, 23 graden.
Eten: taco’s
Geen opmerkingen:
Een reactie posten