USA 2013 Amsterdam-Dublin-Chicago

Na een korte nacht rijden we van de Park Inn in 10 minuten naar Schiphol. Daar wordt onze auto opgehaald door Salim. Volgende week zondag krijgen we hem weer terug. We wandelen naar de check-in, halen onze boardingpassen uit een automaat en leveren onze tassen in. Het gaat allemaal lekker snel. Als we door de douane zijn eerst maar ontbijten. Broodjes, muffins en koffie. Dan naar de taxfree en de gate. Blijkt dat we vertraging hebben. Eerst een kwartier, maar uiteindelijk gaan we drie kwartier later weg. Halen we wel weer in.

De vlucht naar Dublin stelt niets voor. Een uur en een kwartier en we zijn er. We zitten voorin het vliegtuig en zijn er snel uit. We lopen door de gangen naar verschillende veiligheidscontroles en komen bij de US Immigrations uit. Heel bijzonder, maar de paspoortcontrole, de lastige vragen over wat je komt doen en de stempel in ons paspoort worden al in Ierland door Amerikanen gedaan. Hopelijk bespaart ons dat een hoop tijd in Chicago. Nu zorgt het ervoor dat Aer Lingus personeel wat nerveus gaat doen, want we zijn blijkbaar de laatsten die nog aan boord moeten. Toch eerst nog weer een veiligheidscheck. Nu moeten de schoenen uit. Bij de andere twee controles mochten ze aanblijven.

Als we bij de gate komen, staat er dat ie closed is. Gelukkig mogen we er nog in. Na ons komen er nog twee mensen binnen. Als iedereen zit kunnen we weg. Een heel eind taxieen door het Ierse landschap. Met weer een half uurtje vertraging stijgen we op. De captain vertelt dat we iets eerder aan zullen komen dan gepland.

In het vliegtuig zien we direct het stickertje met het wifi teken. Dat gaan we proberen. Als snel staan de eerste berichten op Facebook. De verbinding is wel traag, maar het lukt toch wel. Geduld.

Uiteindelijk komt het er op neer dat je alleen met een browser kunt werken op pagina's te bekijken. Zodra je de browser sluit wordt de verbinding gestopt en kun je bijvoorbeeld met de Facebook app niet veel meer. Jammer, moet nog verder ontwikkeld worden. Het helpt wel om de tijd door te komen, maar 8 uur vliegen is toch een behoorlijke tijd.

Uiteindelijk komen we op tijd in Chicago aan. Met wat tussenstops komen we bij de gate aan. Als we uitstappen is het allemaal nog makkelijker dan vliegen op Eelde. Geen Immigrations, geen veiligheidscontrole, geen douane, je wandelt naar de bagageband, pakt je tas en wandelt naar buiten. Zonde enige plchtpleging. Van nu af aan alleen nog maar Aer Lingus.

Van schrik krijgen we trek. Er is een McDonalds, dus tijd voor een Big Mac. Daarna met de shuttle naar Alamo om een auto te halen. Het wordt een Ford Expedtion. Grote auto. Nadat we de navigatie hebben geinstalleerd rijden we in een lange file richting hotel. Het gaat niet snel, maar wel gestaag en na een tijdje rijden we de parkeerplaats van het Howard Johnson Motel op. Wel duur, maar behoorlijk vervallen. We vinden het prima. Even chillen en Facetimen en dan de stad in. Eerst nog even een Starbucks bij de station voor de Looptrein en dan kaartjes kopen. We doen een rondje door de binnenstad en stappen uit bij een winkelstraat. We lopen een heel stuk over Michigan Avenue, maar dan wordt het echt te gek. We worden moe. Als we richting motel lopen worden we ingehaald door gillende brandweerauto's. Er is iets bij de YMCA. We lopen door, drinken op de kamer nog een biertje en kruipen dan onder de wol. Wetrusten.